22.12.10

முரண்


வானமென்ற ஒன்று

நிஜத்தில்

இல்லையென

பிள்ளைக்கு கற்பித்து



ஐன்ஸ்டீன் கைப்பிடித்து

நியூட்டன் வழி நடக்கும்

எனக்கும்


கடவுளின் தோள்கள்

தேவைதான் படுகின்றன

சில நேரங்களில் . . .

15.12.10

கடுஞ்சொல்




விரும்பத்தகாத வார்த்தைகளை

சொல்லியே தீரவேண்டியிருக்கிறது

சில நேரங்களில் . . .


அடிவயிற்றில் தொடங்கி

மனதிற்குள்ளே உருண்டு

தொண்டைக் குழிக்குள் சிக்கி

வேகமான மூச்சுக்காற்றால் மட்டுமே

கோர்க்கப்பட்ட சொற்கள்

சிதறித் தெறிக்கின்றன

பொறுமை எல்லைமீறிய

ஒருநாளில் . . .


விரும்பத்தகாத வார்த்தைகளை

சொல்லியே தீரவேண்டியிருக்கிறது

அப்பொழுது . . .


அதன்பின்

மனதின்

ஏதோவோர் மூலையில்

ஏற்படும்

வலியை மட்டும்

ஒதுக்கித் தள்ள

முடிந்ததில்லை

2.12.10

அனாதைப் பயணிகள்



எனக்கு மிகப் பெரிய ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்துவது நமது சூரிய குடும்பம். சோலார் சிஸ்டத்தை தான் சொல்கிறேன்.

எவ்வளவு பெரிய பிரபஞ்சத்தில்,
எத்தனையோ குடும்பங்களுக்கிடையே,
ஏன் சுற்ற வேண்டும் என்று நவீனத்துவம் பேசி அடிபிறழாமல், சூரியனை, சுழன்றபடி சுற்றி வரும் ஒன்பது கிரக மனைவியர்கள்.

இவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றிற்கு கிரகவீதியை விட்டு விலகிப் பார்க்கும் ஆசை வந்தால், முக்கியமாய் பூமிக்கு!

ஒரு இயந்திரம் என்றால் கூட பழுதாகும் சாத்தியக்கூறுகள் உண்டு. ஆனால் இவை இவ்வளவு நேர்த்தியாய் சுற்றுவதற்கு விசைகளில் ஆரம்பித்து பல்வேறு கடுந்தொடர் காரணங்கள் இருந்தாலும், வியப்பு மேலிடவே செய்கிறது.

அண்டவெளியில் துணைக்கு யாருமின்றி, கருந்துளைகளுக்கு தப்பித்து, அனாதைகளாய் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்ற எண்ணமே பயம்கொள்ளச் செய்கிறது.
கடவுளை நம்ப முயன்றுக் கொண்டிருக்கிறேன்.

இதைப் பற்றிய எண்ணமே கொஞ்சம் கூட இல்லாமல் தினமும் இலவச அண்டவெளி சுற்றுலா மேற்கொள்கிறோம் என்பது மிகப் பெரிய ஆச்சரியமே!

28.11.10

இரண்டு கட்டெறும்புகள்



ஒரு எறும்பிற்கு எங்கேயோ அடிபட்டிருக்க வேண்டும். அதன் கால்கள் துடித்துக் கொண்டிருந்தன.

மற்றொரு (ஹீரோ) எறும்பு அடிபட்ட எறும்பை மிக வேகமாய் இழுத்துச் சென்று கொண்டிருந்தது.

எறும்பால் கூட இவ்வளவு வேகமாய் நகர முடியுமோ என்று ஆச்சரியமாய் இருந்தது.
சுற்றிலும் இருந்த புல், குப்பை எதுவும் தடையாயில்லை அவற்றிற்கு.

சில நொடிகள் நீடித்த இந்த பயணம், சமதளத்தைத் தாண்டி பெரிய கற்கள் பதிக்கப் பட்ட தரையில் இறங்கியது. சற்று தூரம் போனதும் இரண்டு கற்களுக்கிடையே உள்ள இடைவெளி குறுக்கிட்டது.

ஹீரோ எறும்பின் உடல் பள்ளத்தினுள் இறங்க, அ.ப. எறும்பு பள்ளத்தில் விழாதபடிக்கு சமாளித்து, மேலே ஏறிக் கொண்டது. வேறு திசையில் நகரத் துவங்கியது. அந்த திசையிலும் இதே பிரச்சனை. இந்த முறை பள்ளத்தில் விழுந்தது அ.ப.எறும்பு. இதற்கும் சலிக்காத இந்த ஊர்வலம் வேறு பக்கம் நகர்ந்தது.

இப்படியே தொடர்ந்த பயணத்தின் இடையே வில்ல எறும்பின் பிரவேசம். எங்கிருந்தோ வந்த அது, அ.ப. எறும்பை இன்னொரு பக்கத்திலிருந்து இழுக்க, நம் ஹீரோ எறும்பு கொடாகண்டனாய் இந்தப் பக்கம் இழுத்தது. சில வினாடிகள் நடந்த இந்த போராட்டத்தில் ஹீரோவுக்கே வெற்றி.

மறுபடி அதன் எக்ஸ்பிரஸ் பயணம் தொடர்ந்தது. வழியில், தரையில் பலமாய் வேரூன்றி இருந்த ஒரு புல் குறுக்கிட அ.ப.எறும்பு அதை கெட்டியாய் பற்றிக் கொண்டது. ஹீரோ எறும்பு , ஹீரோ என்றா சொன்னேன், விடாமல் இழுத்தது. மற்றதும் அதே வேகத்தில் கெட்டியாய் பற்றிக் கொண்டிருந்தது.

கடைசியில் அ.ப. எறும்பு(?) தோற்றது. ஹீரோ(?) எறும்பு அருகிலிருந்த ஒரு ஓட்டைக்குள் அதை வெற்றிகரமாய் இழுத்துக் கொண்டு மறைந்தது. முன்பு குறுக்கிட்ட மூன்றாவது எறும்பு அந்த ஓட்டைக்குள் நுழைந்து, துரத்தப்பட்டது போல வெளியேறியது. இருந்தாலும் விடாமல் நுழைய முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தது.

25.11.10

இரவில் பெய்த மழை





வெளியே மழை.
அதன் காரணமாய் தரையில் சில்லிப்பு ஏறியிருந்தது.
அது பாயையும் தாண்டி உடலை எட்டியதில் அசௌகரியம் கூடியது. மின்விசிறி வேகமாய் சுழன்றுக்கொண்டிக்க, பிள்ளைகள் நிச்சலனமாய் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கு முழு வேகத்தில் சுழலும் அது தேவையாய் இருந்தது.

போர்வையை முகம் வரை இழுத்துப் போர்த்தி, மூச்சுக் காற்றால் உடலைத் தழுவிய வெளியை சற்றே சூடாக்கினேன்.

முன்பை விட பரவாயில்லை என்று தோன்றியது. ஆனால் தூக்கம் வரவில்லை.

இப்போது முகத்தை மட்டும் போர்வையினுள் இருந்து விலக்கிக் கொண்டேன். ஜன்னல் வழியாக நுழைந்த மஞ்சள் வெளிச்சம் சுவற்றில் கட்டம் போட்டிருந்தது. மேலே ஒட்டப்பட்டிருந்த செயற்கை நட்சத்திரங்களும், பிறை நிலாவும் பச்சை வண்ணத்தில் மினுமினுத்தன. வெளியே மழை மண்ணுடன் மோதும் பேரிரைச்சல் கேட்டபடி இருந்தது.

மூச்சுக் காற்றின் வெப்பம் குளிருக்கு ஈடாக இல்லை.
எழுந்து வெளியே வந்தேன். கதவைத் திறந்ததும் மழைக் காற்று லேசான சாரலுடன் கலந்து சில்லென்று முகத்தில் மோதி புத்துணர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. செடி,கொடிகளின் ஈர வாடை நாசியில் ஏறியது.

மழையின் மூலம் தெரியாதபடிக்கு வானம் இருட்டாய் இருந்தது. தெரு, விளக்கின் ஒளியில் தங்க நிறத்திற்கு மாறியிருந்தது. மழையும் கூட தங்க நீர் ஊசிகளை அவசரமாய் இறங்கி , தெருவை தைத்துக் கொண்டிருந்தது. தவளைக் குரல் பின்னணி இசைக்க, அதைத் தன் சத்தத்தால் பின்னுக்குத் தள்ளிய வெள்ளைக் கார் ஒன்று தண்ணீரை வாரி இறைத்தபடி வேகமாய் சென்றது. சூழல் சற்றே ஸ்தம்பித்து இயல்பானது.

மழைபெய்யும் நடுநிசியைப் பார்க்க ஆச்சரியமாய் இருந்தது. மறுநாள் காத்திருந்த வேலைகளை மறந்து, அதை முழுதுமாய் அனுபவித்துவிடும் ஆர்வத்தோடு,பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நேரம் கடந்துக் கொண்டிருந்தது.

தூக்கம் தொலைந்த இரவு



அமைதியைக் கிழித்து
அலறிய போது
நள்ளிரவு . . .

தொலைந்து போன
கனவின் விளிம்பில்
தூக்கம் கலைத்து

வினாடிக்கும் குறைவாய்
திடுக்கிட வைத்து

வயதான அம்மா
பக்கவாத அப்பா
வேகமாய்
வாகனமோட்டும் தம்பி
யு.எஸ் அக்கா

இவர்களை அரைநொடியில்
கண்முன் நிறுத்தி
ஓய்ந்தது . . .

மர்ம முடிச்சை அவிழ்ப்பதில்
கடந்தது பின்னிரவு

இதெல்லாம் உண்மையா நடந்தது . . .

சில நேரத்தில சில பேர் செய்யறதெல்லாம் காமெடியா இருக்கும்.

இப்படித்தான் கணேஷ ‘கடைக்கு போய் அவில் மாத்திரை வாங்கிட்டு வா’ன்னு (ஒரு பத்து வருஷத்துக்கு முன்னால) சொல்லி அனுப்பினேன்.

‘மாத்திரை இல்லை’ன்னு சொல்லி திரும்பி வந்தவன்

‘ஏங்க்கா மாத்திரையோட பேர் என்னன்னு சொன்னீங்க’ ன்னு கேட்டான்

‘அவில், நீ என்னன்னு போயி கேட்ட?'ன்னு கேட்டதுக்கு

‘அவியல்ன்னு கேட்டேன். அது தான் கடைகாரன் அப்பிடி பார்த்தானா?’ன்னு என்னையே திருப்பி கேட்டான்.

________________________________________________________

ஒரு முறை கணேஷ அழச்சுகிட்டு காசிக்கு டூர் போயிருந்தோம்.

ஒருத்தன், வாழைப் பழத்த ‘பாஞ்ச் ருப்யே, பாஞ்ச் ருப்யே ’ன்னு வித்துகிட்டு இருந்தான், ரெயில்வே ஸ்டேஷன்ல.

இவன் போயி ‘தஸ் ருப்யே’ன்னு பேரம் பேசிகிட்டு நின்னான். இவன தனியா கூப்பிட்டு கேட்டதுல

‘பான்ச் ருப்யேன்னா பாஞ்சு ரூபான்னு நெனச்சுகிட்டேன்க்கா’ ன்னு சொல்றான்.

இப்ப மாறி இருப்பான்னு நெனக்கிறேன்.

________________________________________________________

போன வாரம், என் தோழி வித்யாவப் பார்த்து பேசிகிட்டு இருந்தப்ப

‘ஏன் டயர்டா இருக்கீங்க?’ன்னு கேட்டேன்.

‘நைட்டெல்லாம் தூக்கமே இல்லை’ன்னு சொன்னாங்க.

‘ஏதாவது பிரச்சனையா?’ன்னு அக்கறையோட விசாரிச்சேன்.

‘எங்க கூட ரூம்ல ஒரு ‘பேர்(bear)’ தூங்குது, அதான்!’

அவங்க பொண்ணு டெட்டி பேர கட்டி புடிச்சுகிட்டு தூங்கும் போலன்னு நெனச்சுகிட்டு, ‘பேரா?’ ன்னு கேட்டேன்.

‘ஆமா , என் வீட்டுக்காரர் தான், இப்பல்லாம் கொரட்ட சத்தம் தாங்க முடியல’ன்னு சொன்னாங்களே பாக்கணும்.

இன்னமும் நெனச்சு சிரிச்சிகிட்டு இருக்கேன்.

23.11.10

ஒரு குட்டி கதை

எனக்கு எழுத மேட்டர் கிடைக்கவில்லை என்றாலும், என் ஆறு வயசு பெண்ணிற்கு ஏதாவது கிடைத்து விடுகிறது. இது அவள் எழுதிய கதை.

The ugly monster

There was a ugly monster. He was so ugly.
He don’t have friends.
He was sad.
One day is his birthday.
He give everybody a bag.
The next day everybody friend him.
Now he got many friends.

The end

5.11.10

யார் புத்திசாலி ?

எனக்கு மெயிலில் வந்த ஒரு ஜோக், தமிழில் இங்கே,

ஒரு பெண் மலையேறிக் கொண்டிருக்கும் போது ஒரு கல் தடுக்கி விழுந்தாள். உஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷ். . . . கல் ஒரு தவளையாக மாறியது.

தவளை: மிக்க நன்றி பெண்ணே! உன் தயவால் நான் சாப விமோசனம் பெற்றேன். உனக்கு மூன்று வரங்கள் தருகிறேன். என்ன வேண்டுமோ கேள்!

பெண் சற்று யோசித்தாள்.

தவளை: ஆனால் ஒரு நிபந்தனை, உனக்கு என்ன வரம் கிடைக்கிறதோ, அதே போல பத்து மடங்கு உன் கணவனுக்கு கிடைக்கும்.

பெண்: சரி, நான் உலகிலுள்ள எல்லா பெண்களையும் விட மிக அழகாய் மாற வேண்டும்.

தவளை: பெண்ணே நன்றாய் யோசித்து கேள்! உன் கணவன் உன்னை விட பத்து மடங்கு அழகனாகி விடுவான்.

பெண்: இருந்தாலும் உலகிலேயே அழகான பெண் நான் தானே! அவனுக்கு என்னைத் தவிர வேறு விதி இல்லை.

தவளை: அப்படியே ஆகட்டும்!

ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷ். . . அவள் உலகத்திலேயே மிகச் சிறந்த அழகியாக மாறினாள்.


தவளை: சரி, இரண்டாவது வரம்!

பெண்: நான் உலகின் மிகப் பெரிய கோட்டீஸ்வரனா(ரியா)க வேண்டும்.

தவளை: பெண்ணே நினைவிருக்கட்டும்! உன் கணவனிடம் உன்னை விட பத்து மடங்கு செல்வம் அதிகம் இருக்கும்.

பெண்: பரவாயில்லை, மொத்தப் பணமும் என்னுடையது தானே!

தவளை: அப்படியே ஆகட்டும்.

ஷ்ஷ்ஷ்ஷ். . . .

தவளை: சரி, அடுத்தது!

பெண்: எனக்கு ‘மைல்ட் ஹார்ட் அட்டாக்’ வர வேண்டும்!

நீதி: பெண்கள் புத்திசாலிகள். அவர்களிடம் மோதினால் ‘பகிளு பிகிலூதி செவுலு அவலாயிடும்’.

நீங்கள் பெண்ணாயிருந்தால் உங்களுக்கு BYE! BYE! நீங்கள் இதற்கு மேலே படிக்க வேண்டாம்.

இனி ஆண்களுக்கு:

அந்தப் பெண்ணின் கணவனுக்கு, அவளை விட பத்து மடங்கு மைல்டா’ன (குறைவான) ஹார்ட் அட்டாக் ஏற்பட்டது!

நீதி: பெண்கள் தங்களை புத்திசாலி என்று நினைத்தாலும் உண்மை அதுவல்ல! அவர்களை அப்படியே நினைக்கவிட்டு, நீங்க எஞ்ஜாய் பண்ணுங்க!

பி.கு: நீங்கள் ஒரு பெண்ணாயிருந்தால், 'பெண் சொன்ன பேச்சைக் கேட்பதில்லை' என்பது நிரூபணமாகிறது. அதனால் தான், நான் படிக்க வேண்டாம் என்று சொன்ன பிறகும் படித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.


4.11.10

__________ பொங்கல் (இது சமையற் குறிப்பு அல்ல)

இரண்டரை மாதங்களுக்கு பிறகு எழுத வேண்டிய தலைப்பு தவறிப்போய் இப்போது வந்துவிட்டதோ என்ற சந்தேகத்தில் என் பக்கம் வந்தவர்களுக்கும், சாதாரணமாய் வந்தவர்களுக்கும் என் தீபாவளி வாழ்த்துகள்.

தலைப்பின் முதல்பாதி இது தான்


தீபாவளி vs

பால்ய பருவத்தில் பொதுவாய் தீபாவளியின் மீது இருந்த ஆர்வம் எனக்கு பொங்கலில் எப்போதும் இருந்ததில்லை. அதற்கான காரணிகள்

1. பொங்கலின் போது சூரியன் சுட்டெரிக்க, தீபாவளியின் போது ஜிலு ஜிலுவென மழை பெய்ததாலோ, அல்லது

2. பொங்கலை உச்சி வெயில் மண்டையைப் பிளக்கும் நேரத்தில் கொண்டாட, தீபாவளியை காலை மற்றும் இரவு நேரங்களில் வண்ணமயமாய் கொண்டாடியதாலோ, அல்லது

3. பொங்கலில் அம்மாக்களின் வேலைகளே அதிகம் இருக்க, தீபாவளியில் சிறுவர்கள் பங்கு கொள்ள அதிக வாய்ப்புகள் (பட்டாசு) இருந்ததாலோ, அல்லது

4. பொங்கலின் போது தொடர்ந்து நான்கைந்து நாட்கள் சர்க்கரைப் பொங்கலையும், வடை, பாயாசத்தையும் சாப்பிட வேண்டியிருக்க, தீபாவளியின் போது அதிரசம், முறுக்கு, லட்டு, மிக்சர் என்று வெரைட்டியாய் கிடைத்ததாலோ இருக்கலாம். அதுவும் பட்டினத்துப் பொங்கலைப் பற்றி கேட்கவே வேண்டாம்.

விவரம் தெரிந்த பின், பொங்கலின் மகத்துவம் புரிய, அது தமிழர்களின் திருநாள் என தெளிந்து பொங்கலை நேசிக்கத் துவங்கினேன்.

இப்போது எந்த பண்டிகையாய் இருந்தால் என்ன! இருக்கவே இருக்கின்றன தொலைக்காட்சி சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள். தொ.கா.சி.நி வந்ததிலிருந்து அனைத்து பண்டிகைகளையும் கொண்டாடுவதில் ஒரு சமத்துவம் வந்துவிட்டதாய் தோன்றுகிறது.

விடியற்காலை தொ.காவை உயிர்பித்து, இரவு வரை அதிலிருந்து கண்களை எடுக்காமல், விளம்பர இடைவேளைகளில் பண்டிகைகளைக் கொண்டாடி, நண்பர்களுக்கு ரெடிமேட் எஸ்.எம்.எஸ் களை அனுப்பி மகிழ்கிறோம்.
உறவினர்களில் யாரையேனும் அன்று பார்க்க விரும்பினால் கூட , தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியில் தோன்றினாலேயன்றி, அவரது கடைக் கண் பார்வை கிட்டாது.

முடிந்தவரை என் வீட்டில் தொ.காவை உயிர்பிக்காமல் இந்தப் பண்டிகையைக் கொண்டாட வேண்டும் என்பது என் ஆசை! பார்ப்போம்!



1.11.10

‘தி வே ஹோம்’மும் ஆறு வயது பெண்ணும்

நேற்று இரவு எங்கள் பெண்ணுடன் ‘THE WAY HOME’ என்ற கொரிய படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். மனதை உருக்கும் கதை!

என் பெண் முதலிலிருந்தே

‘அந்தப் பாட்டியால ஏன் பேச முடியல?’

‘அந்தப் பையன் பேட் பாய் தானேம்மா?’

‘அந்தப் பையன் திட்டினாலும், அந்தப் பாட்டி ஏன் திருப்பி திட்ட மாட்டெங்கறாங்க?’

‘அடுத்து என்னப்பா ஆகும், அவன் தொலஞ்சி போயிடுவானா ? பாட்டிய அவங்கம்மா வந்து திட்டுவாங்களா?’

‘பாட்டி செஞ்ச கோழிய சாப்பிடாம, K.F.C தான் வேணும்னு அடம் புடிக்கிறானே, அந்தப் பாட்டிகிட்ட காசு இல்லல்ல! எப்பிடி வாங்குவாங்க? அவன் ரொம்ப செல்பிஷ்ப்பா!’

‘இப்ப பாட்டிக்கு ஹெல்ப் பண்றான்! குட் பாய் ஆயிட்டான்’

‘அவங்க அம்மா வந்து ஏம்மா திருப்பி கூட்டிட்டு போறாங்க? அந்த பாட்டி இனிமே வீட்டுக்குப் போய் என்ன செய்வாங்க, அவங்களையும் கூட்டிட்டு போகலாம்ல?’

போன்ற கேள்விகளையும், விமர்சனங்களையும் வைத்துக் கொண்டே இருந்தாள்.


இடையிடையே,
‘அம்மா, பாட்டிய பாக்க பாவமா இருக்கும்மா! ஆப் பண்ணிடலாம்மா!’
என்றும், உடனே மனசு மாறி ,

‘இத மட்டும் பார்த்துட்டு ஆப் பண்ணிடலாம்!’ என்றும் கூறுமளவு, படம் அந்த ஆறு வயது பெண்ணை பாதித்தது.

படம் முடிந்ததும்
‘அம்மாவுக்கு இந்த மாதிரி வயசாயிட்டா, நீ கூடவே இருப்பியாம்மா?’
என்று கேட்டதற்கு, சற்று யோசித்தாள்

‘நீங்க மட்டும் ஏம்மா உங்க அம்மா கூட இல்ல?’ என்றாள்.
இன்னும் கொஞ்சம் யோசித்து

‘யாருமே அவங்க அம்மா கூட இல்லயே! சரி, படுங்கம்மா! இதையெல்லாம் அப்ப பார்த்துக்கலாம்’என்றபடி படுத்துக் கொண்டாள்.

தூக்கம் கண்ணை இழுக்கும் நேரத்தில்,

‘ஆனா, என் பேபிய உங்க கிட்ட விட்டுடறேன்ம்மா!’
என்றாள் சமாதானமாய்!

26.10.10

ப்ளாகரின் வளர்ச்சிப் படிகள்




இள நிலை ப்ளாகர் :

புதிதாய் ப்ளாக் ஆரம்பித்து எழுதப் பழகுபவர் இவர்.
இந்நாட்களில் இடப்படும் ஒவ்வொரு பின்னூட்டமும், பல்லாங்குழி ஆட்டத்தில், வெறுங்குழியைத் துடைத்து அடுத்திருக்கும் புதையலை எடுப்பதற்கு ஈடான மகிழ்ச்சியை கொடுக்ககூடியது.

டாஷ் போர்டில் ‘NEWPOST ’ ட்டுக்குக் கீழே அழுத்தமான நீல எழுத்துகளில் தோன்றும் ‘x comment ’ என்ற வார்த்தையில் இருக்கும் ஒரு எதிர்பாராத் தன்மை , வேறு எந்த வார்த்தையிலும் கிடைப்பது இல்லை,இவருக்கு.

புதிய ப்ளாகரின் மனம் நன்றியுடன் இவ்வார்த்தைகளைப் பார்க்கிறது. பின்னூட்டமிட்டவருக்கு பவ்யமாய் நன்றி தெரிவித்து, முடிந்தால் அவரின் ப்ளாக் வரை சென்று தன் உணர்ச்சிப் பெருக்கை தெரிவிக்கிறார் ப்ளாகர். இதைச் செய்யாவிட்டால் மனதுள் ஒரு குற்ற உணர்ச்சி ஏற்படுவதை அவரால் தடுக்க முடிவதில்லை.

ஒவ்வொரு முறை புதிய பதிவிட்ட பின்னரும், எதிர்பார்ப்புடன் அடிக்கடி தன் ப்ளாகர் கணக்கைத் திறந்து பார்க்க வைக்கிறது, ‘x comment ’ என்ற இந்த மந்திர வார்த்தை.

இந்நிலையில் வரும் பின்னூட்டங்கள் பெரும்பாலும் உண்மையையே தெரிவிக்கின்றன. படிப்பவரைக் கவரமுடிந்தால் மட்டுமே பின்னூட்டம் பெறமுடிகிறது.
ப்ளாகர் தன் எழுத்தைச் செம்மைப்படுத்துவதற்காக பெரும்முயற்சிகள் எடுத்துக் கொள்கிறார்.
ஒரு சிறுவன் பாடம் கற்றுக் கொள்ளும் நிலையில் இருக்கிறார் ப்ளாகர்.



இடைநிலை ப்ளாகர் :

கொஞ்சம் நாட்களில் புதிய ப்ளாகருக்கென்று ஒரு நட்பு வட்டம் உருவாகிறது. இந்நிலையில் இவருக்கு சற்று தன்னம்பிக்கை ஏற்படுகிறது.

எழுதும் போதெல்லாம் குறிப்பிட்ட அளவு பின்னூட்டங்களைப் பெற முடிகிறது. தொடர் பதிவு, பிறந்த நாள் வாழ்த்து பதிவு போன்றவை இந்நிலையில் ஆரம்பிக்கின்றன. முடிந்தவரை பின்னூட்டமிட்ட ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாய் நன்றி சொல்கிறார், ப்ளாகர். முடிந்தால் அவர்கள் பதிவைப் படித்து அதற்கு பின்னூட்டமிடுகிறார் .


கடைநிலை ப்ளாகர் :

இந்நிலையில் படிப்பவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளையெல்லாம் ஈடுசெய்யும் தலையாய கடமை எழுத்தாளருக்கு வந்துவிடுகிறது.

இவர் எழுதும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் கவனிக்கப்படுகிறது. ஏதோவொரு மயக்கத்தில் ஏதேனும் ஒரு வார்த்தையை தவறாய் உபயோகப் படுத்திவிட்டால் போச்சு! __________.
கோடிட்ட இடத்தை அவரவர் அனுபவத்திற்கேற்றவாறு நிரப்பிக் கொள்ளலாம். எதையும் தாங்கும் இதயத்தைப் பெறுகிறார் ப்ளாகர்.

எழுதுவதற்கு முன்னர் கடவுளைக் கும்பிடுகிறாரோ, இல்லையோ! கீ போர்டுடன் தாக்கக் காத்திருக்கும் வாசகர்களை ஒருமுறை நினைத்துப் பார்ப்பது அவசியம்.

இந்நிலையில் இவருக்கு இடம்படும் பின்னூட்டங்களைப் பல வகைப்படுத்தலாம்.

1. ‘உள்ளேன் ஐயா ‘வகை
2. ‘நான் போட்டாச்சு, நீயும் போடு’ வகை
3. ‘நட்பிற்காக’ வகை
4. ‘அருமையாய் இருக்கிறது’, வகை
5. :) :( வகை
6. ‘உன் பாட்டுக்கு எசப் பாட்ட எம்பக்கம் வந்து பாரு’ வகை
7. ‘நீயெல்லாம் எழுதறத்துக்கு பதில் கழுதை மேய்க்கப் போகலாம்’ வகை
8. ‘ எங்கள் திரட்டியில் சேருங்கள் ‘ வகை
9. படித்துவிட்டு சின்சியராய் விமர்சனம் எழுதும் வகை

என்று அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்.

பின்னூட்டமிடும் எல்லோருக்கும், தன் பதிலையும், நன்றிகளையும் பொதுவாகவோ, தனித் தனியாகவோ தெரிவிக்கிறார் நம் எழுத்தாளர். கொஞ்சம் நாட்களில் பதில் எழுதத் தேவையில்லாத பேரின்ப நிலையையும் அடைகிறார் .

இதற்கு அடுத்த நிலை என்ன என்பதை ஆராய்ந்துக் கொண்டிருப்பதால் இப்போதைக்கு இத்துடன் முடித்துக் கொள்கிறேன்.

23.10.10

நினைவுகள்

முதலில் பூச்சாண்டிக்காகவும் பின் பேய், பிசாசிற்காகவும் தனியாக வெளியே போக பயந்த இரவுகள் ,

எப்போதுமே படிப்பதற்காய் காத்திருந்த கடன்கார பாட புத்தகங்கள்,

வீட்டுப்பாடம் செய்ய மறந்ததால் ராதா டீச்சர் முடியைப் பிடித்து இழுத்து அடித்த பள்ளிக்கூட நாட்கள்,

சீக்கிரம் பெரியவனானால் இதையெல்லாம் அடியோடு விட்டொழிக்கலாம் என்ற கனவோடு கடந்த பரீட்சைப் பொழுதுகள்,

துரத்திய நாயை எதிர்க்க தைரியமின்றி கடைக்குச் செல்ல பயந்த சாயங்காலங்கள்,

தூர வெடிக்கப் போகும் திரி கொளுத்தப்பட்ட லட்சுமி வெடிக்காய் பயந்து, காதைப் பொத்திக் கொண்ட தீபாவளி கணங்கள்,

காணாமல் போய்விடுவேனென்ற பயத்தில், கூட்டத்தினூடே அப்பாவை தேடித் தவித்தபடியே திகிலுடன் மேற்கொண்ட உள்ளூர் பஸ் பயணங்கள்,

இடை நிறுத்தத்தில் ஐந்து நிமிடம் மட்டுமே பேருந்து நிற்கும் என்று தெரிந்தும் ஆறாவது நிமிடம் ஓடிவந்து ஏறி, நிற்கவிருந்த மூச்சை சீராக்கிய அப்பாவின் சாகசம்,

பெரியம்மா வீட்டில் தங்கிய போது சாப்பிட்டுவிட்டதாய் நினைத்து அவர்கள் விட்டுவிட, சாப்பாடு கேட்க வெட்கப்பட்டு பசியுடன் மரத்தை வெறித்த பகற்பொழுது . . .

என் இளம்பிராயம் முழுவதும் இவையே நிறைந்திருந்தாலும், சேரன் படத்து ப்ளாஷ் பேக் போல இந்நினைவுகள் மனதிற்கு இதமளிப்பதை மறுக்க முடியவில்லை.

21.10.10

மேக்கிங் ஆப் (என்னுடைய) சவால் சிறுகதை

செப்டம்பர் பதினாலு அன்று வழக்கம் போல ப்ளாகில் உலாத்திக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது பார்த்த ‘சவால் சிறுகதை’ போட்டி அறிவிப்பு என்னை ஒன்றுமே செய்யவில்லை. யாரோ, யாருக்கோ எழுதியது, எனக்கென்ன என்று சென்று விட்டேன்.

அக்டோபர் 13 வரை எழுதும் எண்ணம் இல்லையென்றாலும், காரணமே இல்லாமல் அப்பக்கத்தை பலமுறை சென்று பார்த்து வந்தேன். என்னுள் இருந்த எழுத்தாளனுக்கு சவாலாய் தோன்றியிருக்க வேண்டும்! ( எழுத்தாளனா யாரது?).

பொதுவில் உணர்சிவசப்பட்டு அவ்வப்போது ஏதேதோ கிறுக்கிக் கொண்டிருந்தாலும், சிறுகதை அல்லது கவிதை என்ற வடிவதின் பெயரை அவற்றிற்கு கொடுக்க எனக்கு தயக்கமாகவே இருந்தது.

இந்த வடிவம் அனைவருக்கும் பிடித்துப் போய், சிறுகதை, கவிதையின் வடிவமே காலப் போக்கில் மாறிப் போனால் என்ன செய்வது, என்ற இலக்கியத்தரமான கவலை எனக்குள் இருந்ததால் இந்தத் தயக்கம்.

இப்படியே நான் ஜடம் போல இருந்தது, என்னுள் இருந்த எழுத்தாளனை (எமோ) உசுப்பிவிட்டிருக்க வேண்டும். (மறுபடியும் எழுத்தாளன், யாரையா அது?) அவன் என்னை அன்னியன் ரெமோவாய் ஆக்கிரமிக்கத் துவங்கினான்.

எமோ: எழுதித்தான் பாரேன்!

நான்: கதை போல இல்லைன்னா ?

எமோ: அத நீயா படிக்கப் போற, படிக்கிறவங்க பாடு.

நான்: ஆனாலும் என்ன நினைப்பாங்க?

எமோ: என்ன வேணா நெனச்சிகட்டும். உன்னய பார்த்தா அடையாளம் தெரியவா போகுது?

நான்: அப்படியா சொல்லுற ம் ம் ம். . . நான் கொஞ்சம் யோசிக்கிறேன்.

எமோ: இதையெல்லாம் யோசிக்கவே கூடாது. யோசிச்சா உனக்கு கதையே வராது. வேர்ட திறந்தோமா, ஈ- கலப்பைய புடிச்சோமா, போய்கிட்டே இருக்கணும்.

நான்: இப்படி எழுதினா பரிசு கிடைக்கும்ன்ற. . . ?

எமோ: பரிசு கிடைத்தால் தான் போட்டிக்குப் போகனுமா? அப்படியிருந்தா எப்படித் தான் போட்டிய நடத்துவாங்க? நம்ம போல நாலு பேர் எழுதினாத்தான், மத்தவங்க கிட்ட இருக்க நல்ல கதை தெரிய வரும். இதெல்லாம் ஒரு சேவை. . .

நான்: இருந்தாலும். . .

எமோ: நோ. இனி பேசாதே! நீ எழுதற! என்ன ஆனாலும் நான் பொறுப்பு.

நான்: ம்ம்ம்...சரி உன் ஆசைய ஏன் கெடுக்கணும். ப்ளாகர்களின் தலைஎழுத்து அப்படி இருந்தால் என்ன செய்யறது.

இப்படியாக ஆரம்பித்தன சிறுகதைப் போட்டிக்கான என் முஸ்தீபுகள்.
போட்டிக்கான விதிகளைப் படித்ததும் வயிறு கலங்கியது.

1)டாக்டர் அகன்றதும் காமினி எழுந்து தன் முகத்தில் இருந்த மாஸ்கை அக்ற்றிவிட்டு, வயர்களையெல்லாம் பிடுங்கி விட்டு அருகிலிருந்த கண்ணாடி ஜன்னலைத் திறந்து வெளியே குதித்தாள்.

2) “ஸாரி.. எனக்கு வேற வழி தெரியலை” என்று காமினியின் நெற்றிப் பொட்டில் துப்பாக்கியை வைத்தான் சிவா.

3) “காமினி... வெல்டன்.. எப்படியோ போலீஸ் கண்ல மண்ணைத் தூவிட்டு இந்த டைமண்டைக் கொண்டு வந்துட்டியே” என்று பாராட்டினார் பரந்தாமன்.

இந்த மூன்று வாக்கியங்களும் கொடுத்திருக்கும் வரிசைப்படியே வருகிற மாதிரி ஒரு சிறுகதை எழுத வேண்டும். விதிகள் இரண்டு:

கதையில் கனவோ, பிளாஷ்பேக்கோ வரக்கூடாது.

காமினியைக் கெட்டவராக சித்தரிக்கக் கூடாது.

இறுதித் தேதி: அக்டோபர் 15.

அதாவது கதையை அனுப்ப இன்னும் இரண்டே நாட்கள். எம்.எஸ்.வேர்டை திறந்ததும் வார்த்தை மடை திறந்த வெள்ளம் போல கொட்டவில்லை. என்னவோ எம்.ஜி.ஆர் படத்திற்கு கதையெழுத உட்கார்ந்தது போல இருந்தது.

“காமினி... வெல்டன்.. எப்படியோ போலீஸ் கண்ல மண்ணைத் தூவிட்டு இந்த டைமண்டைக் கொண்டு வந்துட்டியே” என்று பாராட்டினார் பின்னால் துப்பாக்கியுடன் நின்றிருந்த பரந்தாமன். அவர் அருகிலிருந்த காமினியின் கைப்பையினுடைய வாய் திறந்திருந்தது.

“அதான் நீ கேட்டபடி கொண்டு வந்துட்டேன்ல்ல , சிவாவை ஒன்னும் செஞ்சிடாதே” என்ற காமினிக்கு தொண்டை அடைத்தது.
‘ஸாரி காமினி, நாங்க அப்பிடித் தான் பேசுவோம், அதையெல்லாம் நம்பலாமா.நீ பழைய சினிமா பார்த்ததில்ல!’ சொல்லிவிட்டு நம்பியார்த்தனமாய் ஒரு சிரிப்பு சிரித்தார் பரந்தாமன்.

‘என்ன வயசான அப்பா, அம்மா இவங்களை கட்டிப்போட்டுட்டு தீயை மூட்டிட்டு இப்படி டயலாக் பேசிட்டு சிரிப்போம். எல்லோரும் தனிக் குடித்தனம் வந்துட்டதால, இவங்களையெல்லாம் இழுக்க முடியாம போச்சு’

இப்படியெல்லாம் எழுதப் போய் , எமோ ‘நீ நகரு, நான் எழுதறேன்’ என்றான்.

நான்: ஸ்டாப் எமோ ! எழுதும் போது தொல்லைப் பண்ணாதே!

எமோ: இப்படியெல்லம் எழுதினா அடுத்த போட்டிக்கு உனக்கு நோ என்ட்ரி தான், தள்ளு.

நான்: எமோ, ப்ளீஸ் ஒரு நல்ல காவியம் எழுதறப்ப தடை சொல்லாதே!

எமோ அடுத்த வார்த்தை பேசவில்லை, கணினியின் முன் அவன் உட்கார்ந்திருந்தான்.
கதையை அவன் எழுதினாலும் அதிலிருக்கும் ட்விஸ்ட் எல்லாம் என்னுடையது.

‘கதையில் தவறு இருந்தால் அதற்கேற்றார் போல மதிப்பெண்களைக் குறைத்துக் கொண்டு, பரிசு புத்தகத்தின் ஒரு அத்தியாயத்தையாவது அனுப்புங்கள்’ என்ற கோரிக்கையை பின்குறிப்பில் வைக்க எமோ முறைத்தான். வேறு வழியின்றி டெலீட் செய்தேன்.

எது எப்படியோ! சவால் சிறுகதைக்காக ஒரு கதை தயாரித்து அனுப்பி வைத்தோம். மறுபடியும் படிக்கும் தைரியம் கூட வரவில்லை. பரிசு கிடைத்தால் நானும், கிடைக்காவிட்டால் எமோவும் பொறுப்பேற்றுக் கொள்கிறோம்.

14.10.10

தொலைந்து போன நிஜங்கள் (சவால் சிறுகதை)

டாக்டர் அகன்றதும் காமினி எழுந்து தன் முகத்தில் இருந்த மாஸ்கை அகற்றிவிட்டு, வயர்களையெல்லாம் பிடுங்கி விட்டு அருகிலிருந்த கண்ணாடி ஜன்னலைத் திறந்து வெளியே குதித்தாள். வெற்று பாதங்கள் ஈரத்தரையில் அழுந்தப் பதிந்து டீனேஜ் கிருஷ்ண தடங்களை ஏற்படுத்தின. சகதி சுடிதாரில் தெரித்து, சின்ன, பெரிய புள்ளிகளை இலக்கின்றி வரைந்தது. அதை கவனிக்கும் நிலையில் அவள் இருக்கவில்லை.

உடல் ஒத்துழைக்கவில்லையென்றாலும் மனதில் இருந்ததெல்லாம் சிவாவை அவசரமாய் . . . மிக அவசரமாய் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதே!

தெரு திரும்பும் போது மூச்சுக் காற்றுக்காக உடல் ஏங்கி, அவள் வேகத்தை சற்று மட்டுப்படுத்தியது. கழுத்தில் கடிபட்ட தெருநாய் ஒன்று இவளை திரும்பிப் பார்த்து தனக்குட்பட்ட ஸ்ருதியில் ‘வ்ழ்ர்ர்ர்ர்ர்ர்....’ என்றது . கைப்பையை அனிச்சையாய் தடவிக் கொண்டே ஓட்டத்தை நடையாக்கினாள். முழங்கையில் பேண்டேஜையும் மீறி லேசான ரத்த கசிவு தெரிந்தது.

நேற்று நடந்த விபத்திலிருந்து அவள் உடல் முழுதுமாய் தேறியிருக்கவில்லை. ஒரு சிறு கவனக்குறைவால் சாலையோரம் தூக்கியெறியப்பட்டு, சிற்சில சேதாரங்களுடன் உயிர் பிழைத்திருந்தாள். நல்ல வேளையாய் புறப்பட்ட காரியம் முடிந்த பின்.

கொடுக்கப் பட்ட அதிகபட்ச வேலையால், உடல் தளர்ந்து தண்ணீருக்காக தவித்தது. வழியிலிருந்த பெட்டி கடையில் குளிர்பானமொன்றை சில்லறை கொடுத்து வாங்கினாள். அவசரமாய் குடித்ததில் சுடிதாரின் மேல் பகுதி நனைந்து ஆரஞ்சு நிறமானது. அதைப் பற்றி கவலைப் படாமல் பெரிய மடக்குகளில் குடித்தாள்.

‘சிவாவைக் காப்பாற்ற வேண்டும் . . . சீக்கிரமாய்’

மறுபடி வீட்டிற்குப் போவதை அவளால் நினைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை. ஆனாலும் வேறு வழி இருப்பதாய் தோன்றவில்லை.

பேருந்து நிறுத்தத்திலிருந்து 12 B யைப் பிடித்தாள். கடைசி இருக்கையில் அமர இடம் கிடைத்தது. சற்று ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டாள்.

அவள் தோற்றம் விசித்திரமாய் இருந்திருக்க வேண்டும். பக்கத்திலிருந்த பாட்டி அளவுக்கதிகமாய் முகத்தைச் சுளுக்கிக் கொண்டு சற்று தள்ளி அமர்ந்தாள். முன்னாலிருந்த பெண் சிரமத்துடன் தலையை திருப்பி இவளைப் பார்த்துவிட்டு உடனே திரும்பிக் கொண்டாள். அம்மா மடியிலிருந்த சிறுவன் இவளையே பார்த்தான்.

காமினிக்கு இதெல்லாம் உறைக்கவில்லை. பார்வையை வெளியே பதித்திருந்தாள். கையில் அடிபட்ட இடம் வலித்தது. அந்த தண்ணீர் லாரி மோதியதில் உயிரே போயிருக்க வேண்டியது.

‘அம்மாவின் கடவுள் நம்பிக்கை தான் தன்னை காப்பாற்றியிருக்க வேண்டும், அதே போல சிவாவையும் காப்பாற்ற வேண்டும்’ என எண்ணிக் கொண்டாள்.

அரை மணிக்கு சற்று குறைவான நேரத்தில் அவள் இறங்குமிடம் வந்தது. சாலையை ஒட்டிய மூன்றாம் குறுக்குத் தெருவில் திரும்பினாள். பட்டப் பகலில் வெறிச்சோடியிருந்த அதில் மொத்தம் ஐந்தே வீடுகள். இவ்வளவு தனிமையான இடத்தை கணவன் தேர்ந்தெடுத்ததில் அவளுக்கு சற்று குறை தான்.

‘அவசரத்திற்கு கூப்பிட கூட ஆள் இல்லாமல் என்ன இடம் இது!’ என்று நினைத்துக் கொள்வாள். இந்த வீட்டை வாங்கும்படி சிபாரிசு செய்த அவன் சித்தப்பாவை மனதிற்குள் இப்போதும் திட்டிக் கொண்டாள்.

வீட்டை நெருங்கும் போது பயம் ஏற்பட்டது. வீடு நிசப்தமாய் இருந்தது. ‘கேட்’டை திறக்கும் போது ‘க்ரீச்’ சென்ற சப்தம் பெரிதாய் கேட்டது. நேரம் கிடைக்கும் போது மறக்காமல் எண்ணை போடவேண்டும் என்று எப்போதும் போல நினைத்துக் கொண்டாள். நேரம் கிடைக்குமா என்று சந்தேகமாய் இருந்தது.

கதவு திறந்தே இருந்தது. சிவா ஈசி சேரில் சாய்ந்தபடி மோட்டுவளையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். டி.வி கவனிப்பாரின்றி ஓடிக் கொண்டிருந்தது. இவளைப் பார்த்ததும் ரிமோட்டால் அதை அடக்கினான். இவளை முறைத்தான்.
கண்கள் சிகப்பாய் இருந்தன.
குடித்திருக்கிறான்!

தொண்டையை செருமிக் கொண்டான்.

“ரெண்டு நாளா எங்க போயிருந்த?”

காமினி கைப்பையை மேஜையில் வைத்தாள்.

சிவா இப்போதெல்லாம் முன் போல இல்லை. சித்தப்பாவின் பேச்சை அதிகம் கேட்கிறான். ‘விளக்கி சொன்னால் இவனுக்கு புரியுமா?’ என்று யோசித்தாள். ‘வேண்டாம், சந்தேகப்படுவான்’.

“எங்கடி போயிருந்த?” அவன் கண்களில் ஆவேசம் இருந்தது..
அடுத்தமுறை கேள்வி எழாது.

“இல்ல சிவா! நேற்று ஒரு சின்ன ஆக்சிடெண்ட். அதனால ஆஸ்பிடல்ல. . .”

“எந்த ஆஸ்பிடல்?. . . அதுவும் ஒரு நைட்டு முழுக்க தங்கற அளவுக்கு! எனக்கே காது குத்தறியா?” கேள்வி எழுப்பியபடி வேகமாய் எழுந்து ஜன்னலோரம் இருந்த மேஜையைத் திறந்தான். துப்பாக்கியை எடுத்தான். அது கருப்பு பிசாசாய் இவளை முறைத்தது.

“எத்தனை முறை சொல்லியிருக்கேன் !உனக்குப் புரியலையா?”

“இல்ல சிவா, கொஞ்சம் பொறுமையா இரு”

“இன்னும் என்ன சமாதானம் சொல்லப் போற?”

“பரந்து சித்தப்பா தான். . .”

“வாய மூடு! நீ செய்யற வேலைக்கு அவர் மேல பழி போடறியா. . .?”

‘இவனுக்கு எதைச் சொல்லி புரிய வைப்பது?’

“உண்மையா சிவா. . . என்ன நம்பு சிவா”

“ஸாரி.. எனக்கு வேற வழி தெரியலை” என்று காமினியின் நெற்றிப் பொட்டில் துப்பாக்கியை வைத்தான் சிவா.

டப்பென்ற சத்ததுடன் அவன் கைகளில் பாய்ந்த தோட்டா அவனை நிலைகுலைய செய்தது.
"ஷிவ்வ்வாஆஆஆ"
தொண்டையிலிருந்து வினோதமாய் சப்தமெழும்ப காமினி அவனை அணைத்துக் கொண்டாள்.

“காமினி... வெல்டன்.. எப்படியோ போலீஸ் கண்ல மண்ணைத் தூவிட்டு இந்த டைமண்டைக் கொண்டு வந்துட்டியே” என்று பாராட்டினார் பின்னால் துப்பாக்கியுடன் நின்றிருந்த பரந்தாமன். அவர் அருகிலிருந்த காமினியின் கைப்பையினுடைய வாய் திறந்திருந்தது.

“அதான் நீ கேட்டபடி கொண்டு வந்துட்டேன்ல்ல , சிவாவை ஒன்னும் செஞ்சிடாதே” என்ற காமினிக்கு தொண்டை அடைத்தது.

சிவா வழியும் ரத்தத்தைக் கைகளால் அடக்கியபடி இருவரையும் ஆவேசமாய் பார்த்தான்.

“ஸாரி சிவா! கொஞ்ச நாளா நீ சந்தேகப் படறன்னு தெரிஞ்சும் என்னால உண்மைய சொல்ல முடியல! உன் சித்தப்பாவுக்கு நீ நெறைய எடம் கொடுத்திட்ட. கடைசியில, அவரோட வேலைக்கு என்னை . . என்னை . . .” வார்த்தைகள் தொண்டையில் சிக்கிக் கொண்டன.

பரந்தாமன் வெற்றிப் புன்னகையுடன் அவளைப் பார்த்தார்.

சிவா தன் கையை அழுத்தியபடி

“எனக்கு தெரியும் காமினி” என்றான்.

பரந்தாமன் முகம் சட்டென்று சுருங்கியது.

“வேண்டாம் சிவா...”

சிவா அவரை முறைத்தான்.

‘என்னைய ஏன்யா சுட்ட?’ என்ற கோபமான கேள்வி அவன் கண்களில் இருந்தது

“முன்பே எனக்கு சந்தேகம் இருந்தது, காமினி! அவர் வழியில போய் பிடிக்கணும்னு தான் உன்னை மிரட்டினேன். துப்பாக்கியை எடுத்தது கூட அவரைக் கையும் களவுமாய் பிடிக்க தான். . .” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே எம்.ஜி.ஆர் பட க்ளைமேக்ஸில் வருவது போல, இன்ஸ்பெக்டர் கோபால் உள்ளே நுழைந்தார்.

“ஸாரி ! கொஞ்சம் லேட்டாயிடுச்சு” என்றார். உடன் வந்த கான்ஸ்டபிள் விலங்கை பரந்தாமன் கைகளில் மாட்டிவிட்டு, சிவாவை நெருங்கினார்.

“ஷிவா, உங்களையும் கைது செய்ய வேண்டிய அவசியத்துல இருக்கறோம். நீங்களும், உங்க சித்தப்பாவும் சேர்ந்து உங்க மனைவி காமினியை ஏமாத்தி, உங்க பிஸினஸ்க்கு அவங்களைப் பயன் படுத்தியிருக்கீங்க.”

“உங்க மனைவி மிஸ்டர் பரந்தாமன் மேல சந்தேகப்பட்டு தான் தகவல் கொடுத்தாங்க. நாங்க கொஞ்சம் துருவிப் பார்த்ததுல உங்க சுயரூபம் தெரிஞ்சுது. நாங்க தான் அந்த டைமண்ட அவங்க கிட்ட கொடுத்துவிட்டோம்.”

காமினி அதிர்ந்து போயிருந்தாள்.

“எனக்கு ஒன்னே ஒன்னு தான் புரியல! உங்களை ஏன் பரந்தாமன் சுட்டார்? சரி!சரி! வாங்க இதெல்லாம் இப்ப கேட்டா நெடுந்தொடர் ரேஞ்சிக்குப் போயிடும். ஸ்டேஷன்ல போயி பேசிக்கலாம்” என்ற படி அவர் வாசலுக்கு விரைய, கான்ஸ்டபிள் இவர்களை நெட்டித் தள்ளிய படி பின்தொடர்ந்தார்.

12.10.10

இடுக்கண் வருங்கால் நகுவது எப்படி???


இடுக்கண் வருங்கால் நகுக, இதை வள்ளுவர் எந்த நிலையிலிருந்து சொன்னாரோ தெரியாது. வாழ்வு சீராய் செல்லும் வரை, அவர் சொன்ன இந்த குறட்பா ஏட்டுச் சுரைக்காயாகவே இருந்தது.

முதன்முதலில் என் வாழ்கை எதிர்பாரா திருப்பத்தை எதிர்நோக்கிய சந்தர்ப்பத்தில், நிலைகுலைந்து போனேன்.மேற்சொன்ன குறட்பா பொய்யெனப் பட்டது.

இதென்ன! துன்பம் வரும் போது கூட சிரிக்க முடியுமோ? இந்த ஆளுக்கென்ன ஜாலியா தாடியை நீவிக் கொண்டே எழுதிட்டு போயிட்டார். இது போன்ற நிலமை அவருக்கு வந்திருந்தால் தெரியும். இப்படி தான் எண்ணினேன்.

உலகில் எனக்கு மட்டுமே ஒரு அநியாயம் நடந்ததாய் தோன்றியது. என்னைத் தவிர எல்லோரும் சந்தோஷமாய் சிரித்துக் கொண்டிருப்பதாய் பட்டது.

அந்த திருப்பம் கடந்து போனது. கொஞ்சம் நாட்கள் கழித்து மற்றொரு பிரச்சனை. ஆண்டவன் ஏன் என்னை மட்டும் சோதிக்கிறான் என்ற கேள்வி எழுந்தது. ‘தனக்கு பிடித்தவர்களை ஆண்டவன் அதிகமாய் சோதிப்பான்’ என்ற ஏட்டுச் சுரைக்காய் பதிலாய் கிடைத்தது. அதுவும் சில நாட்களில் கடக்க, மற்றொரு பிரச்சனை பின்தொடர்ந்தது.

ஏதோவொன்று புரிவது போல் இருந்தது. ஒவ்வொரு பிரச்சனையின் பின்னும் வாழ்கைப் பாதை மாறினாலும், ஏதோ ஒரு விதத்தில் அது நன்மை பயப்பதாகவே இருந்திருந்தது. சாதாரணமாய் மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவம் எனக்கு இருந்ததில்லை.
ஆனால் இந்த சிக்கல்களின் மூலம் மாறவேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.
என்னைச் சுற்றி காய்கள் என் அனுமதியில்லாமலேயே அதிவேகமாய் நகர்த்தப்பட்டிருந்தன.

ஆனால் அந்த மாற்றத்திற்கு பின் வாழ்கை ஒரு படி மேலே போயிருந்தது. இப்போது இடுக்கண் வரும்போது வள்ளுவர் சிரித்ததன் மர்மம் புரிந்தது. ஆண்டவன் பிடித்தவர்களை அதிகமாய் சோதித்ததன் காரணமும் கூட.

இப்போதெல்லாம் பிரச்சனை வரும் போது சோர்ந்து போவதில்லை. மாறாக என் கொள்கைகள் சிலதை விட்டுக் கொடுக்கிறேன். என் வாழ்க்கையின் வேல்யூ சிஸ்டத்தை கொஞ்சமாய் மாற்றிக் கொள்வதன் மூலம் எந்த சிக்கலையும் எளிதாய் தீர்க்க முடிகிறது.

இந்த சின்ன சின்ன சமரசங்களினால்,என்னால் செய்ய முடியாது என்று நம்பிக் கொண்டிருக்கும் சில விஷயங்களை, சுலபமாய் சாதிக்க முடிகிறது. வரும் சிக்கலுள் ஒளிந்திருக்கும் நன்மையை தேடிப்பிடிக்கும் அளவுக்கு பக்குவப் பட்டு விட்டேன். ஒருவழியாய் ஏட்டுச் சுரைக்காயில் கறி சமைக்க கற்றுக் கொண்டுவிட்டேன்.

18.9.10

எளிய உலகம்

சூரியனிலிருந்து

கனெக்ஷன் எடுத்து

எல்லோர் வீட்டுக்கும்

கொடுத்ததால தான்

ஸ்விச் போட்டா

விளக் கெரியுது. . .


மேகத்திலிருந்து

கொடுத்த

கனெக்ஷனால தான்

ஃபேன் ஓடுது. . .

என்று விளக்கிய

சிறுவனைக் கேட்டேன்

அப்ப வீட்டுக்கு வெளிய

காத்து எப்படி வருது???


அந்த எளிய படைப்பாளி

சட்டென்று சொன்னான்

எல்லோர் வீடு ஃபேனையும்

ஒரே நேரத்துல

போட்டதால

14.9.10

நம்மவர்களுடன் ஒருமணி நேரம்

‘மேடம், இந்த அஃபிடவிட்டில் ஒரு தப்பு வந்திருச்சி. கொஞ்சம் மாத்தித் தரீங்களா?’

மேடம் என்று விளிக்கப்பட்ட அந்த அம்மாள் கொஞ்சம் தாட்டியாய் சுடிதார் அணிந்திருந்தாள்.
தமிழ் நாட்டாள் இல்லை. ஆனால் சரளமாய் தமிழ் பேசினாள். தலையை சிரமப்படாமல்
நிமிர்த்தி என்னை ஒரு புழுவாய் பார்த்தாள்.

‘ஸாரி சார்! நீங்க புதுசா ஒரு அப்பிளிகேஷன் எழுதி கொடுத்துட்டுப் போங்க, நாங்க தரோம்.’

‘இல்லிங்க மேடம்! இதை மட்டும் திருத்தி ஒரு கையெழுத்துப் போட்டுட்டீங்கன்னா போதும்.....’

‘இதையெல்லாம் நாங்க செய்ய முடியாது. நீங்க அப்பிளிகேஷன் கொடுத்திட்டுப் போங்க. அடுத்த ஆள் வாங்க!’

அடுத்தவருக்கு விடுக்கப்பட்ட அழைப்பை கண்டுக் கொள்ளாமல்,

‘ இங்கெ இருக்கிற ஆபிசரை நான் பார்க்க முடியுமா?’ என்றேன்

‘சாரி சார் அதெல்லாம் பார்க்க முடியாது!’

பின்னிருந்த ஆள் என்னை இடித்து படி முன்னேற, நான் கவுண்ட்டர் வாயிலிலிருந்து நகர்த்தப்பட்டேன்.

சுற்றிலும் மக்கள் நின்றபடி, உட்கார்ந்தபடி, நடந்தபடி , பேசிக் கொண்டோ, பாரங்களை நிரப்பிக் கொண்டோ, மோட்டுவளையை வெறித்துக் கொண்டோ இருந்தனர்.

நான் சென்றுவிட்டதாய் நினைத்த கவுண்டர் பெண்ணொருத்தி,

‘பாருங்கக்கா! இந்தாளுக்கு ஆபிசரப் பாக்கணுமாம்! எழுதும் போது ஒழுங்கா எழுதிக் கொடுக்க என்ன கேடு!’ என்றாள்.

‘இது பரவாயில்ல, நேத்து ஒரு வயசான ஆள், பேரையே தப்பா எழுதி கொடுத்திட்டான். நாம தப்பு பண்ணிட்டோம்ன்னு கெடந்து குதிக்கிறான். இவ்வளவு வயசாவுதில்ல , ஒழுங்கா பேரக் கூட எழுதத் தெரியல.’

‘இதை எல்லாம் செய்யறத தவிர நமக்கு வேற வேலையில்லையா ? நம்ம உயிர எடுக்க கிளம்பி வந்துடுறானுங்க.’

நேரம் நழுவியது.

பக்கத்தில் காலியாய் இருந்த கவுண்டருக்கு நகர்ந்தேன்.

‘மேடம் நான் ஆபிசரைப் பார்க்கணும்.’ என்றேன்.

சேலை கட்டியிருந்த இளவயது மேடம்

‘எதுக்கு?’ என்றாள்.

‘இந்த இடத்தில ஒரு கரெக்ஷன் .அதுக்காக.'

‘அதோ உட்கார்ந்திருக்காங்களே அந்த மேடம் தான் அதுக்கு இன்சார்ஜ். அவங்களைக் கேளுங்க!’

‘அவங்க முடியாதுன்னுட்டாங்க. அதான் ஆபிசரப் பாக்கலாம்ன்னு...’

சட்டென்று வில்லியாய் மாறினாள் அவள்.

‘அக்கா இங்கப் பாருங்க ! இவருக்கு ஆபிசரப் பாக்கணுமாம்.’

மொத்த ஆபீசும் என்னைத் திரும்பி பார்த்தது.

‘ஹலோ! கம் ஹியர். என்ன வேணும்? உங்களுக்கு ஆபிசரப் பார்க்க யார் பர்மிஷன் கொடுத்தது? இந்தப் பக்கம் வாங்க!’

‘ஐ வான்ட் டு ஸீ தி ஆபிசர். வய் ஷீட் ஐ கெட் யுவர் பர்மிஷன்?’

‘இங்க வாங்க நீங்க. என்ன வேணும் உங்களுக்கு, ம்...????

‘ஸாரி மேடம் ! நான் ஆபிசரைப் பார்த்தே பேசிக்கிறேன்...’

‘ ஏன் ? என்னாச்சு? முதல்ல இங்க வாங்க!”

என்று அந்த அம்மாள் விசாரித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே ஆபிசர் உள்ளே நுழைந்தார்.
சூழ்நிலையில் இருந்த அசாதாரணத் தன்மையை உணர்ந்து ஆபீசராய், லட்சணமாய்,

‘வாட்ஸ் த ப்ராப்ளம்?’ என்றார் .

அவருடைய கேள்வி கொடுத்த தைரியத்தில் எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தையும் , அங்கு நடந்த புறம் பேசலையும் கூறினேன்.

‘ப்ளீஸ் கூல் டவுன் சார் ‘என்று என்னை ஒரு ஓரமாய் அழைத்துச் சென்றார்.

நாற்காலியில் உட்காரும்படி பணித்துவிட்டு தொண்டையை செருமிக் கொண்டார்.

‘எனக்கு உங்க கஷ்டம் புரியுது. யூ நோ அபவ்ட் அவர் இன்டியன் லேடீஸ். நான் பதினைந்து வருஷமாய் இதையே பார்க்கறேன். என்ன செய்யறது? இவங்களோட தான் வேலை செய்யணும் .வேற வழியே இல்லை. உங்க ப்ராப்ளத்த நான் பாக்கறேன். ப்ளீஸ் கிவ் இட் டு மி’

‘ரொம்ப நன்றிங்க!’ என்று சொல்லியபடி ,வந்த வேலையை முடித்துக் கொண்டு புறப்பட்டேன்.

மேலே சொன்ன சம்பவம் எங்கே நடந்திருக்கும் என்று ஊகிக்க முடிகிறதா ?
வேறு எங்கே? வெளிநாடு ஒன்றில் இருக்கும் நமது ஹை கமிஷனில் தான். நமது அரசாங்க அலுவலகத்திற்கே உரிதான பாணியில் வரவேற்று, ‘இடம் மாறி வந்து விட்டோமோ !’ என்று குழம்பும் சாத்தியக் கூறுகளை அறவே நீக்கி, தேசிய சேவை புரிகிறார்கள் நம்மவர்கள்.

11.9.10

சுவாரஸ்யமில்லாத நிமிடங்கள்

சுளீரரென மண்டை பிளக்கும்

உச்சி வெயில்

சத்தமாய் காற்றை கிழிக்கும்

மின்விசிறி

வெப்பக்காற்றின் தாலாட்டில்

தூங்கும் குழந்தை

மதிய உறக்கத்தில்

அதன் தாய்

கழுவப்படுவதற்காய்

வெயில் சாயுங்காலம் நோக்கிக்

காத்திருக்கும் மதிய பாத்திரங்கள்

தொ.காவின் முன்

தாய் எழக் காத்திருக்கும்

உறக்கம் பிடிக்காத

தலைச்சன் பிள்ளை

காதை உறுத்தும் சத்ததுடன்

சாலையில் செல்லும்

வாகனத்தோடு

மெதுவாய் கடக்கிறது

பின் மதியம்

5.9.10

தேடுகிறேன் . . .

நான் பிறந்த ஊரைக் காணவில்லை!

குட்டையான செங்கல் வீடுகள்

அதன் தலை மேலிருந்த கரண்டு கம்பம்

தூரத்து ரயில் சத்தம்

குறுகிய தெருக்களில் எப்போதாவது

சென்ற சைக்கிள்


சுண்ணாம்பு பூசிய

மஞ்சள் நீர்த் தொட்டி

அதன் தலையில் அமர்ந்த அண்டங்காக்கை

காலை சங்கு பிடிக்க

இயற்கை அழைப்பிற்காய்

ஒதுங்கிய தோப்பு

அதற்கு பக்கமிருந்த இடுகாடு


ஆகாஷ் வாணி செய்தி அறிக்கை

அதைத் தொடந்த ஹிந்தி பாடல்கள்

விடுமுறை நாட்களில்

எதையோ ரிப்பேர் செய்து கொண்டிருந்த

இளமையான அப்பா

அவருக்காய் உள்ளே

சமைத்துக் கொண்டிருந்த அம்மா


அப்பா இல்லா தினங்களில்

வீடு வந்து கதை பேசிச் சென்ற

அமிர்தம் பாட்டி

மின்சாரமற்ற இரவில் என்னுடன்

கண்ணாமூச்சியாடிய நண்பர்கள்

அவர்களுடன் சேர்ந்து விளையாடிய

சிறு வயது நான்


இவற்றுடன்

முற்றுமாய் தொலைந்துப் போன

என் பிறந்த ஊர்

தொலைத்த இடம் சென்று

தேடியும் கிடைக்க வில்லை.


பழைய படம் பார்க்கும் போதும்

அவற்றின் பாடல் கேட்கும் போதும்

கண்களில் நீருடன்

நெஞ்சில் மோதும் இந்நினைவுகளை

கம்ப்யூட்டரில் விளையாடும் என்

பிள்ளைக்கு காட்ட விழைகிறேன்.


ஆனால் இவற்றை கனவில் மட்டுமே

திரும்பப் பார்க்க முடிகிறது.

31.8.10

ஏதோ ஒன்று

இதைத் தான் எழுத வேண்டும் என்று எண்ணாமல், மனம் போன போக்கில் என் விரல்கள் தட்டிய ஏதோ ஒன்று. . .

ஏழ்மை
------------

இருள் வானில் ஓட்டை

தெரிகிறது அந்தப் பக்கம்

பௌர்ணமி நிலவு

********************************************
வானூர்தி
---------------

பறக்கும் ரயிலுக்கென

போட்ட அந்தரத் தண்டவாளம்

வானவில் கோடுகள்

*********************************************

28.8.10

ஏன் எழுதுகிறேன் ?

இருக்கிற வேலையெல்லாம் விட்டுவிட்டு இப்படி கணினியின் முன் அமர்ந்து ஏன் வெட்டியாய் தட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று என்னையே நான் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

மற்ற கடமைகளைச் செய்யும் போது அலைபாயும் மனது, ஏனோ எழுதும் போது மட்டுமே குற்ற உணர்வின்றி இருக்கிறது.
இது தான் என் பேட்டை (சுஜாதாவுக்கு நன்றி!)என்று தோன்றுகிறது.

சில வேளைகளில் ஏற்படும் மன அழுத்தங்களை, எழுத்தின் மூலம் மட்டுமே கரைக்க முடிகிறது. மனம் சோர்வாய் இருக்கும் போது, மைக்ரோசாப்ட் வார்டைத் திறந்து ஏதோ ஒரு குதிரையைப் பற்றி எழுத ஆரம்பித்தால், என் சோர்வு அந்த குதிரையின் முதுகில் ஏறிக் கொண்டுவிடுகிறது. வார்த்தைகளில் சுற்றிவிட்டுத் திரும்பும் போது புத்துணர்ச்சி அடைந்து விதியை எதிர்கொள்ளத் தயாராகி விடுகிறது.

சில நல்ல எழுத்துக்களைப் படிக்கும் பொழுதும் மனம் தன்னைத் தானே புதுப்பித்துக் கொள்கிறது. மற்றவர்களுக்கு சிறந்ததாய்த் தோன்றும் அனைத்து எழுத்துகளும் எனக்கு பிடித்தமானதாய் இருந்ததில்லை. எந்த எழுத்தால் என் மனதிற்குள் நுழைத்து, என்னைத் தன்னுடன் கடத்திப் போக முடிகிறதோ, அதுவே எனக்கு பிடித்தமானதாய் இருக்கிறது.

நான் ஓட்டுப் போட்டாச்சு, நீயும் போடு போன்ற அன்புக் கட்டளைகள் எனக்கு ஒத்து வருவதில்லை. என்னை மிகவும் பாதித்த பதிவுகளுக்கு நான் கண்டிப்பாய் பின்னூட்டமிடுகிறேன். சில சிறந்த பதிவுகளெல்லாம் என்னை பாதிக்காமல் போயிருக்கின்றன. என் சிற்றறிவுக்கும், அனுபவத்திற்கும், அவற்றின் பிரம்மாண்டம் அதிகமானதாய் இருந்திருக்கிறது. அவற்றுடன் என்னால் ஒன்றிப்போக முடியவில்லை. அவற்றை ஜீரணிக்க இன்னும் சற்று கால அவகாசம் தேவைப்படலாம்.

எதிர்காலத்தில் புகழ் பெற்ற எழுத்தாளராக வேண்டும், இதில் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமெல்லாம் இப்போதைக்கு இல்லை. அதே போல என் எழுத்துகளுக்கு கண்டிப்பாய் அங்கீகாரம் தேவை என்றும் தோன்றவில்லை. என் எழுத்தால் மற்றவர் மனதை பாதிக்க முடிந்தால் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன், இல்லையென்றால் வருத்தப்படுவதில்லை. அங்கீகாரமற்ற நிலையை, இன்னமும் என்னைச் செம்மைப் படுத்திக் கொள்ள ஏற்பட்ட ஒரு வாய்ப்பாகவே கருதுகிறேன்.

25.8.10

சாமி மாமா

அப்போதெல்லாம் அவர் என் போன்ற சிறு பிள்ளைகளுக்கு சாமி மாமா தான். உண்மையான பெயர் மணி மாமா என்பது ரொம்ப வருடங்கள் கழித்து தான் தெரியும். கழுத்தில் ரப்பர் பாம்பையும், இடையில் புலித்தோலையும் சுற்றிவிட்டால் சிவன் வேடம் போட்ட சிவாஜி போல இருப்பார் என்று நினைத்துக் கொள்வேன். அப்படி ஒரு கம்பீரம்!

கைகளிலும், மார்பிலும் பட்டையடித்துக் கொண்டு சத்தமாய் பேசுவார். சிறுமிகளைப் பார்த்தால் ‘என்னய கல்யாணம் கட்டிக்கறியாடி?' என்று கேட்டுவிட்டு பலமாய் சிரிப்பார். மார்கழி மாத விடியலில் சாமி மாமா தலைமையில் செல்லும் பஜனைக் குழு , மனச்சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தும் .

ஓங்கிய குரலில் தாளச்சத்தத்துடன் இயைந்த அவர் பாடல்களே, மார்கழித் திங்களில் எங்களுக்கு அலாரம் க்ளாக். விடியலின் நறுமணமேறிய காற்று நுரையீரலை நிரப்ப, அடந்த பனி தலையில் சில்லென்று இறங்க, அம்மா போட்ட பூசணிப்பூ கோலத்தை கலைக்காமல் ஒதுங்கி நின்று, பாதித் தூக்கமும் பாதி விழிப்புமாய் அந்தக் குழுவை கவனித்தது இன்றும் எனக்குள் கலையாமல் இருக்கிறது.

குளித்து முடித்து கோயிலுக்குப் போகும் போது பிள்ளையார், சாமி மாமாவின் உதவியோடு அலங்காரத்தை முடித்துக் கொண்டு பிரசாதத்துடன் தயாராய் இருப்பார்.

எங்களுக்கு, மிளகு, சீரகம் மற்றும் அங்கங்கே எட்டிப்பார்க்கும் முந்திரியுடன் வெண்பொங்கல் சுடச்சுட தொன்னையில் கிடைக்கும் .மாலா,என்னுடனே வந்தாலும் வரிசையினிடையே எப்படியோ நுழைந்து, எனக்கு முன்னால் பொங்கலை வாங்கி வயிற்றெரிச்சலைக் கொட்டிக் கொள்வாள்.

தொன்னை முடிந்து போன சில நாட்களில் பொங்கல் சூடாக கையில் வந்து விழும். கை பற்றிக் கொண்டாலும் , கைமாற்றி , கைமாற்றி அதைச் ஊதிச் சாப்பிட்டிருக்கிறேன். அந்த பொங்கலின் தனிருசிக்கு சூடும் ஒரு காரணமாய் இருந்திருக்க வேண்டும். சாப்பிட்ட பின்னும், சிகப்பேறிய கைகளில் அந்தச் சூடு மிச்சமிருக்கும். இன்றுவரை பால்ய நினைவுகளுடன் கலந்து ருசிக்கும் அந்த பொங்கலுக்கு ஈடான பொங்கலை வேறு எங்கும் நான் சாப்பிட்டது இல்லை .

சபரிமலைக்குச் செல்லும் போது அதே கோயில், திருவிழா கோலம் பூண்டிருக்கும். சாமி மாமாவின் சிம்மக் குரலில் ஐயப்பப் பாடல்கள் ஒலிப்பெருக்கியினூடாக பிளாக் பூராவும் எதிரொலிக்கும்.

சாமி கும்பிட்டுவிட்டு வரும் படி வற்புறுத்தும் அம்மாவை சமாளிக்க , நண்பர்களுடன் கோயிலுக்குச் செல்வேன். நண்பர்கள் அனைவரும் சாமி மாமாவின் கால்களில் விழ, அவர்கள் நெற்றியில் நீறு பூசி விடுவார். அப்போதெல்லாம் எனக்கு ஏனோ மற்றவர் காலில் விழ தயக்கமாய் இருக்கும். நண்பன் நெற்றியிலிருந்த திருநீற்றை கட்டைவிரலால் தடவி பூசிக் கொண்டு அம்மாவை ஏமாற்றியிருக்கிறேன்.

இப்படியாக என் பால்ய காலத்து ஆன்மீக நினைவுகள் சாமி மாமா சம்பந்தப்பட்டவையாகவே இருக்கின்றன. வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தில் நான் இடம் பெயர்ந்தாலும், அவ்வப்போது சாமி மாமா பற்றிய செய்திகள் என் காதுகளுக்கு வந்துக் கொண்டு தான் இருந்தன.

மூன்று வருடங்களுக்கு முன் கோமாவில் விழுந்த சாமி மாமா , இரண்டு வருடங்கள் நினைவு திரும்பாமல் , உடல் மெலிந்து செத்துப் போனார். அவரில்லா விட்டாலும் அவரது நினைவுகள், எனக்கும், என்னுடன் பொங்கல் வாங்கிச் சாப்பிட்டு பின் நாட்களில் இடம் பெயர்ந்தவர்களுக்கும், பெயராதவர்களுக்கும் கண்டிப்பாய் இருக்கும்.

12.8.10

பொம்பள மனசுல...

யாருக்கோ கேட்க வேண்டும் என்பது போல அவன் சத்தமாய் பேசினான்.

“எங்கப்பா எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு வளத்தார் தெரியுமா!”

“சங்கராபுரத்திலேருந்து பஸ் புடிச்சா காசாகும். அந்தக் காசு இருந்தா புள்ளைங்களுக்கு ஏதாவது வாங்கிட்டுப் போலாம்னு எங்களுக்கு பொட்டலம் வாங்கிகிட்டு நாலு கிலோ மீட்டர் நடந்தே வருவாரு...”

இவளுக்கு அப்பா, பெண்ணின் சந்தோஷத்துக்காகத் தன் உணவைத் துறந்து, கடையில் பூரி வாங்கிக் கொடுத்தது ஞாபகம் வந்தது.

“எங்க ரெண்டு பேரையும் சைக்கிள்ள உட்கார வச்சி மெதிச்சே தான் தெனமும் ஸ்கூலுக்கு கொண்டுவிடுவாரு...”

“ பத்தாவது பரீட்சையிம்போது எக்ஸாம் ஃபீஸ் கட்டணும்னு சொன்னப்ப, ஒடனே ஓடிப்போய் வட்டிக்கு வாங்கிட்டு வந்து அப்படியே எங்கிட்ட கொடுத்தாரு...”

இவளின் அப்பா அதற்காகத் தன் சைக்கிளை அடமானம் வைத்திருந்தார்.

“எங்களுக்கு முழுசா வயிறு நெறய சாப்பாடு போட்டுட்டு, அவரு அர வயிறு சாப்பிட்டிருக்கார்”

தன் வீட்டில் மூன்று வேலை சாப்பாடே எப்போதாவது தான் என்பது இவள் நினைவுக்கு வந்தது. அதுவும் அப்பாவுக்கு காலை முதல் இரவு வரை செய்ய வேலை கிடைக்கும் போது மட்டுமே.

நிறைய நாள் பழஞ்சோறு பெண்களுக்கு அளிக்கப்பட்டு, ஒரு கை சாதத்தில் கரைக்கப்பட்ட அதன் நீர் மட்டும் பெற்றோரின் பசியை ஏமாற்றியிருக்கிறது.

“எங்களப் படிக்க வெக்க எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருக்கார் தெரியுமா? இன்னிக்கு வெவசாயி புள்ள சூப்பர்வைசராயிருக்கேன்னா முழுக்க முழுக்க எங்கப்பா தான் காரணம்...”

“இவரப் போயி எதுத்துப் பேசற! ஒழுங்கா இருக்கறதாயிருந்தா இரு, இல்ல ஒங்கப்பன் வீட்டுக்கு ஓடிப் போயிடு.”

இவளுக்கும் கோபம் வந்தது.
மூச்சுக்காற்று வேகமாய் உள்வந்து வெளியேறியது.
கண்களில் நீர் வெளியே வந்து விடுவேன் என்று பயமுறுத்தியது.

“ஒலகத்துல ஒங்கப்பா மட்டுமில்ல, எல்லா அப்பாவும் இப்படித் தான். நான் என்ன கேட்டேன்? எங்கப்பா வீட்டுக்கு வந்தாரு. ஒரு நா ராத்தங்கிப் போங்கன்னு சொல்லக்கூடாதா? அப்படியே சொன்னாலும் அவர் தங்கப் போறதில்ல! ஒரு பேச்சுக்குத் தான் அப்பிடி சொல்லக் கூடாதா?”

“இத்தன நா ஒங்களுக்காக தானே மழ, வெயில், ஜீரம், சளின்னு பாக்காம ஒழக்கிறேன். ஆட்டுக்கறிக் கொழம்பையும், உப்பில்லா பத்தியத்தையும் தனித் தனியா பாத்துப் பாத்து செய்யிறேன். எனக்குன்னு என்ன வச்சி வாழுது! எனக்காக இதக் கூட செய்யக் கூடாதா.....”

“நீ நெனச்சா வச்சி வாழறதுக்கும் , எட்டி ஒதச்சா ஓடிப் போறதுக்கும், எங்கப்பா என்னிய மட்டும் தவுட்டுக்கா வாங்கினாரு”

“ஒங்கப்பா செஞ்ச எல்லாத்தையும் எங்கப்பாவும் செஞ்சிருக்காரு. புள்ளைய பெத்ததால இவரு ஒசந்துட்டாரு. நானுந்தேன் சம்பளமில்லாம வேலச் செய்யுறேன். எங்கப்பாருக்குன்னு பொரி கடலையாவது வாங்கிப் போக முடியுதா!”

இதையெல்லாம் கேட்க நினைத்து கேட்காமல் ஆத்திரத்துடன், அமைதியாய் உள்ளே சென்றாள்.

5.8.10

வார இறுதி அறுவைப் படமும், ஒரு ரசிகையும் ...

இப்போது உள்ளூர் சானலில் ஒளிபரப்பப்படும் திரைப்படங்களின் எண்ணிக்கை ஏழாக உயர்ந்து விட்டது . இதில் யாருக்கு சந்தோஷமோ இல்லையோ என் குட்டிப் பெண்ணுக்கு நிறைய.

இன்னின்ன படங்கள் இன்றின்று என்ற அறிவிப்பை உன்னிப்பாக கவனித்து வைக்கும் அவள், இந்த வாரம் இன்னின்ன படங்களை பார்க்கப் போகிறேன் என்ற அறிக்கையையும் முதலிலேயே வெளியிட்டு விடுகிறாள்.

விளையாட்டாக வார முதலில் ஆரம்பிக்கும் இந்த அறிவிப்பு, வார இறுதியின் நெருக்கத்தில் தீவிரமாகிவிடுகிறது. மணி பார்க்கத் தெரியாவிட்டாலும் தமக்கையின் உதவியோடு படம் ஆரம்பிக்கும் நேரத்தைக் கண்டுபிடித்து உட்கார்ந்துவிடுகிறாள். உதாரணமாக

திங்கள்:


‘அய்ய்ய்ய்.... இந்த வாரம் ‘குருவி’ படம். நாம்பாக்கப்போறேன்’


‘நீதான் ஏற்கனவே ஒரு முறை பார்த்தாச்சே!!!!’

‘அது மறந்துப் போச்சுப்பா. அதனால இந்த சண்டே மட்டும்ப்பா, ப்ளீஸ்’


செவ்வாய்:


‘அக்கா வர சண்டே தான ‘குருவி’!!!!!’

‘அம்மா! வர சண்டே நைன்னோ க்ளாக் நான் குருவி பாக்கப் போறேன்!’

‘அதுல வந்துட்டான்யா அங்கிள் இல்லையே!’

‘பரவாயில்லம்மா! சிவகாசி அங்கிள் இருக்கார்’


புதன்:

‘அம்மா இந்த சண்டே ஜாலி ! ‘குருவி’ படம் பாக்கப் போறேன். உனக்கு
சிவகாசி அங்கிள் கூடவே வருவாரே, அந்த அங்கிளைப் பிடிக்கும்ல்ல’


வியாழன்:

‘அம்மா மறந்துடாத...! உனக்கு பிடிச்ச அங்கிளோட படம் வரப்போகுது.
சண்டே நைன்னோ க்ளாக்’

வெள்ளி:

‘அப்பா, இன்னும் ஒன் டேல அம்மாக்குப் பிடிச்ச அங்கிளோட படம்.
நாங்க பாக்கப் போறோம்.’

‘எனக்குப் பிடிக்கும்ன்னு யார் சொன்னது?’

‘அம்மா, அந்த அங்கிள் நடிச்ச படத்த பார்த்து அன்னிக்கு நீ சிரிச்சல்ல!’

சனி:

‘அப்பா , நாளைக்கு ‘குருவி’ மறந்துடக் கூடாது.’

‘அதெல்லாம் பார்க்கக் கூடாது. பார்த்த படத்தையே எத்தன முறை பாக்கறது!’

‘அப்பா , அத நான் ஃபுல்லா பாக்கல.’

‘ஏய்... அன்னிக்கு நாந்தான் உன் கூட உட்கார்ந்து பார்த்தேனே!’

‘நீங்க எனக்கு முன்னாலேயே பொறந்துட்டீங்க. அதால எல்லாத்தையும் பார்த்துட்டீங்க. நான் இன்னும் பார்க்கல!!!’

திங்களிலிருந்து இந்த உரையாடல்களின் ஃப்ரீகுவென்சி மெதுவாய் அதிகரித்து, ஞாயிறு அன்று உச்சத்தை அடைந்து, அடமாய் மாறி ‘குருவி’ பார்க்கும் வரை ஓய்வதில்லை. குருவி மட்டும் அல்ல, எந்தப் அடாசு படமாயிருந்தாலும்.

இந்த டெக்னிக் புரிந்துவிட்டதில், இந்த வாரம் முதல் எங்கள் வீட்டில், தேவையில்லாத படங்களுக்கு தடையுத்தரவு அமலுக்கு வருகிறது. அதை அவளுடைய முறையிலேயே திங்களிலிருந்து நினைவுபடுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன்.

27.7.10

வேலைச் சுமை (55 வார்த்தைக்கதை -5)

சுந்தரேஸ்வரன் தன் ‘டை’யைத் தளர்த்திக் கொண்டார். இவருக்காக வெளியே பலர் காத்திருந்தனர்.

இவர் புகழ் பாடவும், நிர்வாகக் குறைகளை முறையிடவும் வந்திருந்தவர்களைப் பார்க்க சலிப்பாய் இருந்தது.

தனக்கிருக்கும் வேலைச் சுமைக்கு, இரண்டு யுகங்களாவது விடுமுறை தேவையென அவருக்குப் பட்டது.

இப்போது நேரமாகிவிட்டது. வாசலில் இருந்தவர்களை விலக்கி, அவசரமாய் வெளியேறினார்.

மதுரையின் குறுகிய தெருக்களை அதிவேகமாய் தன் வாகனத்தில் கடந்து, கோயிலினுள்ளே சென்றார். தீபாராதனை காட்டப்பட்டது.

அதனை ஏற்றுக் கொண்டு அனைவரையும் ஆசீர்வதித்த சுந்தரேஸ்வரனின் கழுத்திலிருந்த ‘டை’ நெளிந்தது.


55-கதைகள் பற்றிய அறிமுகம் இங்கே
http://rithikadarshini.blogspot.com/2010/06/55.html

26.7.10

நகைச்சுவையும் கொலைவெறியும்

உள்ளூர் தொ.காவில் ஒளிபரப்பப்படுகிறது ‘ஹா...ஹா...ஹா... சிரிப்பு’ என்ற நிகழ்ச்சி. அது மற்றவர்களிடம் தூண்ட வேண்டிய அடிப்படை உணர்வையும் தாண்டி மேலதிகச் சேவையாக, மற்ற உணர்வுகளையும் கிளறி மகத்தான தொண்டு புரிகிறது என்றால், நான் சொல்வதில் .00001 சதவிகிதம் கூட மிகையில்லை.

•வடிவேலு காப்பாளராக பணிபுரியும் விடுதிக்கு வருகை புரிந்து, அவரைக் கலாய்க்கும் பெண்கள்

•அதே விடுதியில் அவர் தலையில் குட்டியே அவரை வெறுப்பேற்றும் ஆண்கள்

•மற்றொரு வடிவேலு தன் குளிர் பானத்தை ஒரு மொட்டையர் குடித்துவிட்டதாய் நினைத்து அவரை வெளுத்து வாங்கி ,பின் அவரிடமே வாங்கிக் கட்டிக் கொள்ளும் காட்சி.

இதே போல இன்னும் சில காட்சிகளைத் திரும்பத் திரும்ப ஒளிபரப்பி, மாதக் கணக்கில் மக்களை வெறுப்பேற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நன்கு மனனமான பின் ‘அர்ஜீன் அம்மா யாரு ?’ என்று போட்டி வைத்து, வெல்பவர்களுக்கு ஆயிரம் வெள்ளி கொடுக்கும் எண்ணம் இருக்கிறதா என்று புரியவில்லை.இல்லை, இவர்களிடம் இரண்டு அல்லது மூன்று ஒளிவட்டுகள் தான் இருக்கின்றனவா என்றும் தெரியவில்லை.

இருக்கும் வெறுப்பில் நூறு ஒளி(ஒலி)வட்டு பார்சேல்ல்ல்ல்ல்......... என்று கூவலாம் போல தோன்றுகிறது.

முடிந்த பொழுதெல்லாம் தொ.காவை நிறுத்தியும், பிள்ளைகளின் தயவால் அது முடியாத போது, மற்றொரு முறை பார்த்து கொலைவெறியை ஏற்றிக் கொண்டும் நாட்களைக் கடத்துகிறோம், இன்னும் கொஞ்சம் மாதங்களில் மாற்றிவிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையில்.

11.7.10

துரோகம்

நம்பிக்கை துரோகம் செய்பவர்களை என்னால் மன்னிக்கவே முடிந்ததில்லை.

அது, அம்மா தருகிறார் என்ற மிகப் பெரிய நம்பிக்கையில், தைரியமாய் சாப்பிடும் குழந்தைக்கு, சாதத்தில் ஒரு துளி விஷத்தை கலந்து ஊட்டுவதற்கு சமம். எதிர்பாரா நேரத்தில் எட்டி உதைக்கும் செயல்.


சில விஷயங்களில் ஒருவரை முழுமையாய் நம்பியிருக்க, கால் வாரப்பட்டு குப்புறவிழும் போது, முதலில் நம் மீதே நமக்கு அவநம்பிக்கை ஏற்படுகிறது. இவரா துரோகம் செய்தார் என்று சந்தேகமாய் பார்க்கிறோம்.

உண்மையை உணர்ந்ததும் அவர் மீது சொல்லொன்னா வருத்தம் ஏற்படுகிறது. துரோகம் செய்தவருடனான அடிப்படை உறவின் மீதே சந்தேகம் வருகிறது. பிறகு நட்பில் விரிசல். அதன் பிறகு யார் மீதும், எதன் பொருட்டும் நம்பிக்கை வைப்பதில் ஒரு தயக்கம் ஏற்படுகிறது.

என்னைப் பொறுத்தவரை உலகிலேயே மிகப் பெரிய குற்றமாய் நான் கருதுவது இதைத்தான்.
இவர்களையெல்லாம் கண்டிப்பாய் தெய்வம் நின்று தண்டிக்கும். அன்றே தண்டிப்பதை பல முறை கண்ணால் பார்த்திருக்கிறேன். ஆழமான தெய்வ நம்பிக்கை இல்லாவிட்டாலும், இந்த ஒன்றை மட்டும் ஆணித்தரமாய் நம்புகிறேன்.

9.7.10

தயக்கம்

ஊருக்குத் திரும்பும் நேரம் வந்துவிட்டது. என்ன தான் வெளிநாட்டில் தங்கி இருந்தாலும், வேர்கள் மண்ணை நோக்கியே இழுக்கின்றன. ஜு.வி, செய்திகள் மற்றும் உறவினர்கள் மூலமாய் மட்டுமே, கடந்த சில வருடங்களாய் ஊரை அறிந்திருப்பதால், இந்தியா எப்படி இருக்கிறது என்ற கவலை ஏற்படுகிறது. நான் விட்டு வந்தது போல இல்லை என்று மட்டும் புரிகிறது.

பள்ளியைப் பற்றி, என் முகம் பார்த்து கேள்வி எழுப்பும் பிள்ளைகளுக்கு பதில் சொல்ல முடியவில்லை.
‘அங்கெல்லாம் ஆசிரியர்கள் கொஞ்சம் மண்ணைப் பக்கத்தில் வைத்துக் கொண்டு, தப்பு செய்தால் அதைக் விரலிடுக்கில் எடுத்துக் கொண்டு தொடையில் திருகுவார்களாமே?’
என்று கேட்கும் சின்னவளை என்ன சொல்லி சமாளிப்பது!
நானே அறிந்திராத இது போன்ற தண்டனைகள், அவள் காதுகளுக்கு எப்படி வந்தன என்று புரியவில்லை.
பள்ளிப் பாடங்களை பிள்ளைகளால் சமாளிக்க முடியுமா, என்பது மட்டுமே என் பயம்.

இதெல்லாம் அருவியில் குளிப்பதற்கு முன் ஏற்படும் தயக்கத்தைப் போன்றது . தண்ணீரில் நனைந்தவுடன் தெளிந்து போகக் கூடும். நல்லதையே எதிர்பார்க்கிறேன்.

8.7.10

தோழியின் தொலைப் பேச்சு

கர்ணனுக்கு கவச குண்டலம் எப்படியோ அது போல என் தோழிக்கு கை தொலைப் பேசி. சமைக்கும் போது, சாமான் தேய்க்கும் போது, சாலையில் நடந்துச் செல்லும் போது, ஏன் விருந்தாளிகள் வீட்டிலிருக்கும் போது கூட ,அது அவர் காதுகளை ஒட்டியே இருக்கும்.

கை.தொ.பே. திரையில் அவர் எண்ணைப் பார்த்தால் நானே மிரண்டு போகுமளவு பேசுவார். சென்ற வாரம் அவர் செய்ததால் பெருமையடைந்த சாம்பார், நான் பார்த்தேயிராத அவருடைய ஒன்றுவிட்ட பெரியப்பா பெண் குடும்பம் நடத்தும் அழகு, அவருடைய நாத்தனார் மகனின் பொறுப்பற்ற செயல்கள், இப்படி நீளும் பேச்சு. செய்யும் வேலையை விட்டு விட்டு, பேச்சைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் குற்ற உணர்வு எனக்குள் ஏற்படும்.

எனக்கு பொதுவாக போன் என்றால் அலர்ஜி. சற்று அதிகநேரம் பேசி விட்டால், போனைத் தொட்டுக் கொண்டிருக்கும் காது மடல்கள் சூடாகிவிடும். அது தான் எல்லை. அதையும் மீறி பேசும் போது, அந்தச் சூடு மண்டைக்குள் பாய்ந்து தலைவலியை ஏற்படுத்தி , மூளைக்குள் ‘ஞொய்’ என்ற சத்தம் சுத்தி வரும்.

அவருடன் மணிக்கணக்கில் இப்படி பேசுவதை விட கொஞ்சம் நேரம் செலவு செய்து , அவர் வீட்டிற்கே சென்று பேசுவது மேல், என்று தோன்றும். வேலையைக் காரணம் காட்டி பேச்சைச் சுறுக்கிக் கொள்வேன். பேச்சு தான் இப்படியே தவிர, முதல் வரியில் குறிப்பிட்ட இலக்கிய நாயகனைப் போலவே, பிறருக்கு உதவும் எண்ணம் கொண்டவர்.

ஒரு முறை அவர் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தேன். சந்தோஷமாய் வரவேற்றார். பிள்ளைகள் பள்ளிக்குச் சென்றிருந்தனர். குடும்ப நலன்களை விசாரித்தபடியே ,மின்விசிறியைப் போட்டு விட்டு , உள்ளே சென்று ஜீஸ் எடுத்து வந்தார். அவர் கை.தொ.பே. ஒலித்தது. பதினைந்து நிமிடம் பேசிவிட்டு, வந்தார். எனக்காகவே அதை கட் செய்துவிட்டார் என்று புரிந்தது.

நாங்கள் ஐந்து நிமிடங்கள் பேசுவதற்குள் அடுத்த கால், பிறகு அடுத்தது.

இதைப் போலவே நிறைய பேர் இருப்பார்கள் போல!அன்று அவர் என்னுடன் பேசியதைவிட, தொ.பேசியில் பேசியதே அதிகம். வெறுப்பில், என் தொ.பேசியிலிருந்து அவருக்கு அடித்துப் பேசலாமா என்று கூட தோன்றியது.

அவரைத் தொடர்பு கொள்ள தொலைப் பேசியே சிறந்த சாதனம் என்று எனக்கு அப்போது தான் புரிந்தது.

6.7.10

புத்தகமும் நானும்....

எனக்கு புத்தகம் படிக்கும் வழக்கம் நான்காம் வகுப்பில் தொடங்கியதாக ஞாபகம்.

அப்பா அப்போது தான் என்னை அருகிலிருந்த நூலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே நிறைய புத்தகங்கள் அலமாரிகளில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன.அதுவரை புது பாட புத்தகங்களை ஆசையாய் முகர்ந்திருக்கிறேன். ஆனால் நூலக புத்தகங்களுக்கு வேறு வாசனை இருந்தது.. அது அந்த அறை முழுதும் பரவிக் கிடந்தது.

அப்பாவே ஆரம்பத்தில் புத்தகங்கள் எடுத்துக் கொடுக்க, சுவாரஸ்யமாய் இருந்தது. ஆர்வத்தில் நிறைய பக்கங்கள் சீக்கிரம் புரள ஆரம்பித்தன. அப்பாவுடன் சுற்றுலா செல்லும் போது கூட புத்தகங்கள் உடன் வந்தன. சுற்றுலா முடியும் வரை புத்தகங்கள் நீடிக்காமல் , சீக்கிரம் முடிந்து விடுபவையாக இருந்தன. அப்பாவின் நண்பர் ஒருவர் புத்தகத்தை தலைகீழாக பிடித்து படிக்கும் படி அறிவுரை சொல்லுமளவு ,என் படிக்கும் வேகம் போனது. பிறகு பெரிய புத்தகங்கள்.

ஏழாவது , எட்டாவது படிக்கும் போது லஷ்மியும் , அனுராதா ரமணனும் ஒன்பதாவது படிக்கும் போது பாலகுமாரனனும், பிறகு கல்கியும் அறிமுகமானார்கள். அதன் பிறகு சுஜாதா. இன்று நிறைய எழுத்தாளர்களைப் படிக்கிறேன் என்ற போதும் எழுத்தின் ருசியை எனக்குக் காட்டியவர்கள் இவர்களே!
பொன்னியின் செல்வன், சிவகாமியின் சபதம் ஆகியவை முதன்முதலாய் எழுத்தை சுவைக்கக் கற்றுக் கொடுத்தன. சுஜாதாவின் கட்டுரைகள் மற்ற எழுத்துகளிலிருந்து வேறுபட்டிருந்தன.

இப்படியாக எழுத்து, என் வாழ்வில் என்னையறியாமலேயே கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் ஒட்டிக் கொண்டது.

இன்றும் புத்தகம் எனக்கு எங்கும் துணையாய் வருகிறது. நண்பர்களுடன் பேசும் போது இல்லாத சுகம் புத்தகத்தில் கிடைக்கிறது. உறவினர்களால் ஏற்படும் மனச் சோர்வைக்கூட நிமிடத்தில் மாற்றவல்ல ஆயுதமாகிப் போனது புத்தகம்.
எனக்கு ஏதாவது பிரச்சனை ஏற்படும் போது புத்தகத்தையே நாடுகிறேன். அதனுள்ளே அமிழ்ந்து எழுந்தவுடன் எல்லாம் தெளிந்து விடுகிறது. மாயக் கம்பளத்தில் ஏறத் தேவையின்றி என்னை ஒரு உலகத்திலிருந்து வேறு உலகத்திற்கு கண நேரத்தில் கடத்தக் கூடிய ஆற்றல் புத்தகத்திற்கு மட்டுமே உள்ளது.

புது இடங்களில் சில நாட்கள் தங்க நேர்ந்தால் , நூலகம் எங்கே என்று முதலில் தேடிப் பிடிக்கிறேன். இணைய புத்தகங்களை விட சாதாரண புத்தகங்களே எனக்கு பிடித்திருக்கிறது.

என் சந்தோஷம், கண்ணீர் எல்லாவற்றையும் புத்தகங்களால் அறிந்துக் கொள்ள முடியும் என்றே நம்புகிறேன். அது கொடுக்கும் ஆறுதலை எந்த நண்பனாலும் கொடுக்க முடிந்ததில்லை. புத்தகங்கள் புறம் பேசுவதில்லை, சண்டை போடுவதில்லை, மனதை புண்படுத்துவதில்லை, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக என்னிடமிருந்து எதையும் எதிர்பார்ப்பதில்லை.
ஆகையால் புத்தகங்கள் சூழ இருப்பதையே நான் என்றும் விரும்புகிறேன்.

5.7.10

சிங்கையில் மாணவர்களும், கல்வியும்....

சிங்கையில் கல்வி, மாணவர்களுக்கு அனாவசிய மனஅழுத்தத்தைக் கொடுப்பதில்லை. மனப்பாடம் செய்யத் தேவை இல்லாத பாட திட்டம். என்ன ....... விஷயத்தை நன்றாகப் புரிந்து உள்வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். ‘டப்பா’ அடித்து ஓட்ட முடியாது.
வீட்டுப் பாடங்கள் நம்மூர் அளவுக்கு இல்லை. ஆசிரியர்கள் மிரட்டுவதில்லை. மாணவர்கள் ஜாலியாய் படிக்கிறார்கள். பார்க்கப் பொறாமையாய் இருக்கிறது.

பள்ளியும் அரை நாள் மட்டுமே! பெற்றோர்களாக துணைபாட வகுப்புகளை இழுத்துவிட்டாலே தவிர, அதிக மன உளைச்சல் இல்லை.

என்மொழி, உன்மொழி என்று அடித்துக் கொள்ளாமல், அவரவர் தாய்மொழியைக் கற்றுக் கொள்ளும் படி மாணவர்கள் ஊக்குவிக்கப் படுகிறார்கள். சீனம், மலாய், தமிழ் மூன்றிற்குமே இங்கு சம மதிப்பு . குடும்பத்தாருடன் தாய் மொழியில் பேசுங்கள் என்று மாணவர்களை பணிவுடன் கேட்டுக் கொள்கிறார்கள்.

பாடம் மட்டுமே இல்லாமல் மற்ற கலைகளிலும் கவனம் எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். இந்திய நடனம் , சீன நடனம், ஹார்மோனிகா, அங்கலாங் போன்ற பாரம்பரியக் கலைகளைக் கற்றுக் கொடுத்து , மேற்படிப்பின் போது இவற்றில் மாணவர்கள் ஆற்றிய பங்கையும் கவனத்தில் கொள்கிறார்கள்.

தமிழர்கள், தமிழில் பேசாமல் இருப்பது குற்றம், என மனதில் பதிய வைக்கிறார்கள்.பேச்சுத் தமிழில் இருந்தாலும் பரவாயில்லை, எழுதுங்கள் என்று மாணவர்களுக்கு கதை, கட்டுரை போட்டிகள் வைத்து பரிசு கொடுக்கிறார்கள். வானொலியிலும் , தொ.காவிலும் நல்ல தமிழ் பேசத் தெரிந்தால் மட்டுமே வேலை! கொஞ்சு தமிழெல்லாம் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுவதில்லை.

நிறைய புத்தகங்கள் படிக்கும் ஆர்வத்தை சிறுவயதிலேயே ஏற்படுத்துகிறார்கள்.இத்தகு ஆவலைத் தூண்டுவதில் நூலகங்கள் பெரும்பங்கு வகிக்கின்றன. நூலகர்கள் நம்மை அனாவசியக் கேள்விகள் கேட்காமல், தனியாய் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். நாமும் அவர்களை தொந்தரவு செய்யாமல் புத்தகங்களை எடுக்கவும், திருப்பவும் முடிகிறது. பல நல்ல நூல்களை இங்கே தொகுத்து வைத்திருக்கிறார்கள்.
நூலகத்தின் சூழலும், அமைதியாய், படிக்காவிட்டால் குற்றவுணர்ச்சியை ஏற்படுத்தும் வகையில் இருக்கிறது.

இவ்வளவு இருந்தும் பாடச் சுமை அதிகம் உள்ளதாய் இங்கேயும் சிலர் குரல் கொடுத்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள். இவர்களையெல்லாம் நம்மூருக்கு இழுத்து வந்து ஒரு கல்வியாண்டு படிக்கச் செய்து தண்டிக்க வேண்டும், என்ற ஆவல் ஏற்படுகிறது.

4.7.10

இண்டெர்நெட்டும் இன்லாண்டும்

எழுதுவதை எளிமையாக்க
கணினியும், ஈ-கலப்பையும்
மிச்சப்படுகிறது
நேரமும், சக்தி விரயமும்

விரல் தட்டலில்
ஆஸ்திரேலிய கங்காருவாய்
தொலைதூரம் தாவுகிறது
ஈ-மெயில்

கட்டளைகளை
நொடியில் நிறைவேற்ற
‘எண்டர்’ருக்காய் காத்திருக்கும்
அலாவுதின் ஜீனி
இணையதளம் - ஆனாலும்
இவற்றிலெல்லாம் இல்லை

இன்லாண்டு கடிதத்தின்
நுணுங்கிய எழுத்துக்களில்
இருந்த
ஏதோ ஒன்று. . . . .

30.6.10

வேதனை (55 கதை -4)

சுற்றிலும் இருட்டை உணர்ந்தான். கண்களைத் திறக்க முடியவில்லை. உடம்பை சற்றே நெளித்தான். கைகள் நீட்ட முடியாதவாறு மடங்கியிருந்தன. உடல் பிசுபிசுத்தது.

அருகே பேச்சொலி கேட்டது. உதவிக்காக, குரல் வந்த திசையில் நகர்ந்தான். தலையில் ஏதோ இடித்தது.இப்போது வெளியே அலறல் சத்தம் கேட்டது.

பயம் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும்,சற்றே நிதானித்தான்.

இந்த முறை முன்னிலும் வேகமாய் நகர்ந்தான்.
திடீரென்று மேனியில் வெளிச்சம் விழ, பலவந்தமாய் இழுக்கப்பட்டான்.

“அட! ஆம்பள புள்ள...“
கொடுக்கப்பட்ட முதல் அடிக்கு, சத்தமாய் அலறினான்.



(55 கதைகள் பற்றிய அறிமுகம் இங்கே
http://rithikadarshini.blogspot.com/2010/06/55.html)

28.6.10

கோபமும் சமாதானமும் (55 கதை -3)

அண்ணனுடனான பிரச்சனையில் கோபித்துக் கொண்டு கிளம்பியவன் இன்னமும் வீடு திரும்பவில்லை.
ஊரெல்லாம் தேடிக் கொண்டிருந்தாள் பாட்டி.

வெயில் அவளுக்கு களைப்பை ஏற்படுத்தியது. இருந்தும், தடியை அழுத்தமாய் ஊன்றி நகர்ந்துக் கொண்டிருந்தாள்.

இதோ... ஊரையொட்டிய மலையடிவாரத்தை அடைந்து விட்டாள்.
அவன் இங்கே தான் இருக்க வேண்டுமென்பது அவள் ஊகம்.
கையை கண்களுக்கு அண்டை கொடுத்து, மெல்ல தலையை உயர்த்தி, மலையுச்சியைப் பார்த்தாள்.

அங்கே தண்டி, கோவணத்தோடு ஆண்டியாய் நின்றிருந்தான் முருகன். “ஞானப் பழத்தைப் பிழிந்து” எனத் தொடங்கினாள் ஔவை.



(55 கதைகள் பற்றிய அறிமுகம் இங்கே
http://rithikadarshini.blogspot.com/2010/06/55.html)

25.6.10

அது அவங்க பிரச்சனை (55 கதை -2)



“இந்தக் குழந்தைய, கலச்சுடு!”

“பெண்ணாய் இருந்தாலும் இது நம்ம குழந்தை! என்னால முடியாதுங்க!” ப்ரியா ஆக்ரோஷமாய் கத்தினாள்.

சேகர் பொறுமையிழந்தான்.

ஓரமாய் நின்றுக் கொண்டிருந்த மரகதத்திற்கு படபடப்பாய் இருந்தது. தன் கருத்துக்கு அங்கே மதிப்பில்லை என அவள் உணர்ந்திருந்ததால், எதுவும் பேசவில்லை.

“சொல்லிட்டேயிருக்கேன், எதிர்த்து பேசிட்டேவா இருக்க! உன்னை...” பல்லைக் கடித்தவாறே திரும்பியவனின் கண்களில், அங்கேயிருந்த கத்தி பட்டது.

‘வேண்டாம்’ -பதறினாள் மரகதம்.

கத்தியை எடுத்த சேகர் அப்படியே உறைந்தான்.

பெருமூச்சு விட்டாள் மரகதம்.

‘தொடரும்’ போடப்பட்டது.




(55 கதைகள் பற்றிய அறிமுகம் இங்கே
http://rithikadarshini.blogspot.com/2010/06/55.html)

24.6.10

55-வார்த்தைக் கதைகள் (55 – கதை -1)

இவற்றைப் பற்றிய அறிமுகம் சுஜாதா எழுதிய 'சிறு சிறு கதைகள்' என்ற புத்தகத்திலிருந்து கிடைத்தது. மொத்தம் 55- வார்த்தைகளில் கதை இருக்க வேண்டும். இது தான் முக்கிய விதி!

மற்ற விதிமுறைகள்:

1. கதையின் தலைப்பு கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்படாது. ஆனால் அதுவும் ஏழு வார்த்தைகளுக்கு மிகாமல் இருக்க வேண்டும்.

2. எண்களும் கணக்கில் உண்டு 45, 500, 3458 போன்றவையெல்லாம் வார்த்தைகளே!

3. நிறுத்தக் குறிகள் (பஞ்சுவேஷன்ஸ்)வார்த்தைகளாக எடுத்துக் கொள்ளப்படாது.


சுஜாதாவின் வரிகள் மீண்டும் இங்கே -

‘55 வார்த்தைக் கதை எழுதுவதில் ஒரே ஒரு சௌகரியம் . தினம் ஒரு 55-கதை எழுதலாம். ஏதாவது ஒன்று தேறும், 365 மோசமான 55-கதைகளை யாராலும் எழுத முடியாது.’

அவரே இப்படி சொல்லிவிட்ட பின் முயற்சிக்காமல் இருந்தால் எப்படி? தினமும் இல்லாவிட்டாலும் அவ்வப்போது எழுத முயற்சிக்கிறேன். இதோ என் முதல் 55- வார்த்தைக்கதை .


தலைப்பு: ஓர் பயங்கரமான இரவில்...


கதை:

கதவு படீரென்று சாத்திக்கொண்டது.

விளக்குகள் அளவுக்கதிகமாய் ஒளிர்ந்து உயிரைவிட்டன.

இந்தப் புத்தகம் வேண்டாமென அம்மா சொன்னதைக் கேட்டிருக்கலாம்!

படித்துக் கொண்டிருந்ததை மேசையில் வைத்தேன்.

தூரமாய் நாய் ஊளையிடுவது போல...... பிரம்மை!!!???

உடலெங்கும் சிலிர்த்தது.

படிகளில் பூட்ஸின் டக்...டக், யாரோ ஏறுவது போல... பிரம்... அப்படியென்றால்,
இப்போது கதவைப் பிராண்டுவது.....

சட்டென்று விளக்குகள் எரிந்தன.

கண்ணாடியில் வெண்புகையாய் தெரிந்த என் உருவத்தை விலக்கி, சுவற்றினூடே அடுத்த அறையை நாடினேன். மேசையில் ‘மனிதர்களின் மர்மங்கள்’ என்ற அந்த புத்தகம் படபடத்தது.

22.6.10

பிங்கு ‘மானிட்டர்’ ஆன கதை

அப்பா வேலையிலிருந்து ஏழு மணிக்குத் திரும்பினார்.

ஷீவைக் கழட்டும் போது,

“அப்பா! நாந்தான் எங்க க்ளாஸ் மானிட்டர், தெரியுமா?” என்றாள் பிங்கு.

அப்பாவுக்கு ஒரே சந்தோஷம்.

“குழந்தைய மானிட்டராப் போட்டிருக்காங்களாம். பாத்தியா!",
என்று அம்மாவை நோக்கிக் குரல் கொடுத்துவிட்டு,

"புத்திசாலிக் கொழந்ந்த ய்யிது!” என
பிங்குவைக் கிட்டே இழுத்துக் கொஞ்சினார்.

“உண்மையாவா பிங்கு?” - அம்மா.

“ஆமாம்மா!”

ஆனாலும் அம்மாவுக்கு சந்தேகம். சந்தேகத்திற்கான காரணம் பிறகு.

“நான் டீச்சருக்கு போனடிச்சு கேட்பேன்!”

“கேளுங்க!”

“உண்மையா கேட்பேன் பிங்கு! டீச்சர் உன் கிட்ட அப்பிடி சொன்னாங்களா?”

“இல்லம்மா! நீங்க அன்னிக்கு நான் எப்பிடி படிக்கிறேன்னு டீச்சர்ட்ட கேட்டப்ப, நல்லா
படிக்கிறாள்னு தானே சொன்னாங்க! நல்லாப் படிக்கிறவங்க தானே க்ளாஸ்ல மானிட்டர்? "

என்று எதிர்கேள்வி கேட்டுவிட்டு,

"அதனால தான் அப்பிடி சொன்னேன்!” என்றாள்.

ய்ய்ய்யே ய்யப்பா!

அப்பா முகத்தப் பாக்கணுமே!

அம்மாவிற்கு சந்தேகம் வந்ததற்கான காரணம்:

பிங்கு படிப்பது கிண்டர்கார்டன் -2 .அதற்கு மானிட்டர் என்பதே கிடையாது! ஒன்றாம்
வகுப்பிற்கு மேலே தான் இந்த சம்பிரதாயங்கள் எல்லாம்!

18.6.10

எழுதாக் கடிதம் . . .






வயதாகிவிட்டது !

உன்னிடம்

எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை,

அன்பைத் தவிர!

எனக்குத் தேவை

பணமல்ல,

உன் காதுகள் மட்டுமே!


பிள்ளையாய் இருக்கையில்

தனித்து விடப்பட்ட கோபம்

உனக்குள் இருக்கலாம்,

தவறில்லை!

என் வேலை மட்டுமே

முக்கியமாய் போனது அப்போது . . .

உன் கான்வென்ட் படிப்பு,

கணினிப் பாடம் என்று

சூழலும் அதற்கு ஒப்பாய்!


வீடு திரும்பையில்

ஆசையுடன்

நண்பனைப் பற்றி

பேச வருவாய் . . .

என் சலிப்பான பதில் கேட்டு

அன்று வாடிய உன் முகம்

நினைவில் பசுமையாய் . . .


இன்று வலிக்கிறது!

உனக்கும் கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்கியிருக்கலாம் . . .


வெற்றுப் பகலில்

சோம்பலாய் ஒற்றைக் காகம் கரையும்

இப்பொழுதினில்

உன் அப்போதைய தனிமை புரிகிறது !


உன் வரவை மட்டுமே கணக்கிட்டு

நகரும் இவ்வாழ்வில்,

சுவை சேர்க்கிறது

உனது வார இறுதி

தொலைப் பேசி அழைப்புகள்.


உதிரப்போகும் கடைசி நாட்களில்

துணையிழந்து நிற்கும்

என் அவசியத் தேவை

உன் அருகாமை மட்டுமே!

12.6.10

மரணங்களுடன் பயணிப்பவர்கள்

ஒரு சின்னப் பையனின் அப்பா செத்துப் போனார் .இது கதையின் தலைப்பு.

ஏழு வயது இலங்கைச் சிறுவன், முதன்முதலாய் மரணத்தைச் சந்திக்கிறான், தன் தந்தையின் மரணத்தை.

பாம்பு அப்பாவைக் கடித்துவிட்டது என்றவுடனேயே எல்லாரும் பதறி, தூக்கிக் கொண்டு றோட்டுக்கு ஓடுகிறார்கள். மணி ஆறரைக்கு மேலே ஆனதால், றோட்டில இந்தியனாமி முள்ளுக்கம்பி போட்டுவிடுகிறார்கள்.அதையெல்லாம் எடுத்தால்தான் அப்பாவை ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டு போக முடியும் என்றநிலை.

‘சேர் மூர்த்திசேர் பாம்பு கடிச்சிடுத்து சேர்.’ என்று ராணுவத்துடன் கெஞ்சும் குரல்களை மட்டுமே சிறுவனால் கேட்க முடிகிறது.
ஆனால் இந்திய ராணுவம் பலமாய் மறுக்கிறது.

கூட்டத்தில் நசிந்துக் கொண்டிருக்கும் சிறுவன் , கால்களுக்கிடையே புகுந்து அப்பாவிடம் போகிறான். அப்பா அவனைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொஞ்சுகிறார் . அந்தக் கொஞ்சலில் என்றைக்குமில்லாத அழுத்தம் நிரம்பியிருக்கிறது
“அப்பா அப்புசாமியிட்ட போயிட்டு வாறன் பிள்ளை. . வடிவாப் படியுங்கோ” அப்பாவின் குரல் தழுதழுக்கிறது .
அந்த வார்த்தையின் இறுதியையும் நிரந்தரத்தையும் சிறுவனால் அப்போது புரிந்துக் கொள்ள முடியவில்லை.

அப்பா செத்துப் போகிறார். யார் யாரோ அவனைக் கட்டிப் பிடித்து அழுகிறார்கள். சிறுவனுக்கு கொஞ்சம் அசௌகரியமாக இருக்கிறது. அவ்வளவுதான். சிறுவனுக்கு அந்த துக்கம் ஏனென்று புரியவில்லை.

அப்பா இப்போது பொடி (Body) யாகிவிட்டதால் , கையை பொடிக்கு நேரே நீட்டினால் அழுகிவிடுமோ என்ற மூடநம்பிக்கையில், கையை பின்னால் கட்டிக் கொள்கிறான் அவன் .
அப்பாவின் இல்லாமை அப்போதும் அவனை உறுத்தவில்லை.

நடக்கும் சம்பிரதாயங்களை ஒரு பார்வையாளனாய் வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.ஆனால் அழவேயில்லை.

கொள்ளிக்குடத்தோடு அவனைத் தோளில் வைத்துக் கொண்டு அப்பாவைச் சுற்றி வந்தபோது அவனுக்கு ஏதோ விபரீதம் என்று புரிந்து அழுகிறான்.
கடைசியில் சுடலையில் அப்பாவைக் கொளுத்திய போது , அப்பா இனிமேல் வரவே மாட்டார் என்று அவனுக்கு புரிந்து வீறிட்டுக் கத்துகிறான்.

அப்பாவின் இழப்பு அவனுக்கு அந்த கணத்தில் தான் புரிகிறது .

இந்தக் கதை, எழுத்தாளரின் அனுபவமாகவே சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆழமான எழுத்துகள் மனதினுள்ளே சென்று தைக்கிறன.கதை 90களின் ஆரம்பத்தில் நடப்பதாய் இருக்கிறது .என்னை மிகவும் பாதித்த கதை இது.

'மரணத்தின் வாசனை – போர் தின்ற சனங்களின் கதை' என்ற தொகுப்பின் முதல் சிறுகதை இது. த. அகிலன் எழுதியது.
http://www.agiilan.com/

இந்தத் தொகுதி முழுவதும் அவர் எதிர் கொள்ளும் உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களின் மரணங்கள் , வார்த்தைகளால் செதுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.ஈழத்து மொழி வழக்கு இயல்பாய் பொருந்தி , மரணத்தோடு பயணிக்கும் மக்களின் அனுபவங்களில் மனதை நெகிழ வைக்கிறது.எதுவும் செய்யமுடியாமல் வேடிக்கைப் பார்க்கும் குற்ற உணர்ச்சி ஏற்படுகிறது.கண்டிப்பாய் படிக்க வேண்டிய தொகுப்பு.

இணையம் மூலமாய் புத்தகத்தை வாங்க
http://vadaly.com/shop/?page_id=231&category=27&product_id=42

10.6.10

கடி. . . கடி. . . கடி. . .

ரொம்ப நாள் கழித்து மறுபடி இன்று மொக்கை

1. ஒரு ஒட்டகத்த ஃபிரிட்ஜீக்குள்ள(fridge) எப்படி வெக்கறது?

2.
அ. கழுகுக்கும் மனிதனுக்கும் உள்ள வேற்றுமை என்ன?

ஆ. கழுகுக்கும் மனிதனுக்கும் உள்ள ஒற்றுமை என்ன?

( உருவ ஒற்றுமைகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படமாட்டாது)

3.'பாம்பு நம்பர் 2' வுக்கு 'பாம்பு நம்பர் 1' போன் செய்தது.

போனை அடித்தது 'பா.நம்பர்.1' தான் என்று, போனை எடுக்காமலேயே,

'பா.நம்பர்.2' கண்டுபிடித்துவிட்டது. எப்படி?

(இரண்டு பாம்புகளின் வீட்டிலும் காலர் ஐடி இல்லை)

4.எட்டு பாம்புப் புற்றுகள் , உள்ளே பாம்புகளுடன்.

பாம்பாட்டி ஒருவன் அங்கே வந்து மகுடி வாசிக்க,

1,3,5,7 புற்றிலிருந்த பாம்புகள் மட்டும் வெளியே வந்து படம் விரித்து ஆடின. ஏன்?

(பாம்புக்கு காது இருக்கான்னு சம்பந்தமில்லாமல் கேட்கக் கூடாது)

5.Dasaratha is Rama’s father.

Rama is Dasarada’s son.

So Dasaratha is Rama’s father’s _______.

6.ஒரு காட்டிலே மிருகங்களுக்குள்ளே மீட்டிங்.

யானை , புலி , சிங்கம் , நரி, ஓணாய், எல்லாம் வந்தன. ஆனால் ஒரு ஒட்டகம் மட்டும்

வரவில்லை. ஏன்?

பதில்கள் முதல் பின்னூட்டதில்.


மேலே உள்ளவை பிடித்திருந்தால் இதையும் படிக்கலாம்
http://rithikadarshini.blogspot.com/2009/08/blog-post.html

31.5.10

தமயந்தி, பரிசல் மற்றும் நர்சிம் . . .

இன்று காலை முதல் நல்ல மழையை எதிர்பார்த்தும், மழை பெய்யக் காணோம். வானம் கறுத்து, இடியின் மெலிந்த உறுமல் கேட்டாலும் ,முதல் தூரல் வானம்விட்டு இன்னமும் இறங்கவில்லை. இப்பவோ அப்பவோ என்றிருக்கிறது!

என்ன பதிவு இப்படி ஆரம்பிக்கிறதே! – எனக்கே ஆச்சரியம் தான்.

என்ன செய்வது? எழுதுவதற்கு பெரிதாய் ஒன்றுமில்லை.

சரி இன்று கொஞ்சம் சொந்தக் கதை!

09/09/08 அன்று காலை எழுந்திருக்கும் போது
அன்று அப்படி இருக்கும் - என்று
நான் மட்டுமல்ல , நீங்களும் கூட எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டீர்கள்!

08/09/08 வரை கணினி என்பது என்னைப் பொறுத்தமட்டில் மரியாதைக்குரிய ஒன்று . தொட்டால் கோபத்தில் வேலை செய்வதை நிறுத்திக் கொண்டுவிடுமோ என்ற நிரந்தர பயம் இருந்தது , அல்லது நான் கற்றுக் கொண்ட கணினி
மையத்தில் அப்படி ஒரு பயத்தை என்னுள் விதைத்திருந்தார்கள்.

மறுபடி 09/09/08
அன்று தான் முதன்முதலில் ப்ளாகர் உலகம் எனக்கு அறிமுகமான நாள் . என் தங்கையின் மூலமாக கணினி என்பது அப்படி ஒன்றும் பயமுறுத்தக் கூடிய வஸ்து அல்ல என்பதை அறிந்துக் கொண்டேன்.

ப்ளாக்கைப் பற்றி எடுத்துச் சொல்லும் போது ஆச்சரியமாக இருந்தது.
எவ்வளவு என்று கேட்டேன். இலவசம் என்றாள்.

ஃப்ரீயா! நாங்க பெனாயிலக் கூட குடிப்போமே!
-தொடர்ந்து எழுதுவோமா என்பதைப் பற்றிக் கவலைப் படாமல்-
கர்சீப் இன்றி ஒரு இடம் போட்டு வைத்தேன்.

இது தான் நான் ப்ளாக் எழுத்த வந்த கதை.

அடுத்து . . .

விகடனின் வரவேற்பறையில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த தமயந்தியின் வலைப் பக்கத்தை நான் எட்டிப்பார்த்த நேரம், இந்தப்பக்கத்தை படித்துக் கொண்டிருக்கும் உங்கள் தலையெழுத்தில் உங்களையே அறியாமல் ஒரு சிறு மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். பொறுப்பு பிரம்மரையே சாரும்!
தமயந்தி, ஏதோவொரு பக்கத்தில், தான் எழுதுவதற்கு காரணகர்த்தாவாக (ஊக்கமளித்தவராக) பரிசலைக் குறிப்பிட்டிருக்க , பரிசலின் பக்கத்திற்குத் தாவினேன். அவர் பக்கத்தின் மூலமாக நர்சிம்.
படித்தோமா, ரசித்தோமா, பின்னூட்டமிட்டோமா என்று சென்றுக் கொண்டிருந்த வாழ்க்கையில் , ‘என் பக்கத்தில்' நர்சிம் இட்ட ஒரு பின்னூட்டம்,
மிகப் பெரிய திருப்பத்தை ஏற்படுத்தியது .

‘நம்ம்ம்ம்ம்ம பக்கத்தக் கூட படிக்கிறாங்கய்யா!'

முதன்முதல் பின்னூட்டம் பெற்ற அனைவருக்கும் என் நிலை புரிந்திருக்கும்!
(இத்தனைக்கும் அவர் பின்னூட்டமிட்டது என் சொந்த எழுத்துக்கல்ல .)

இப்படியாக என் ப்ளாக் பயணம் இனிமையாகத் தொடங்கியது. தொடர்கிறது . . .
நன்றி தமயந்தி , பரிசல் மற்றும் நர்சிம்!

தலைப்பில் நர்சிம்மையும் , பரிசலையும் இழுத்தது
http://rithikadarshini.blogspot.com/2010/04/blog-post_28.html
என்ற பதிவில் குறிப்பிட்ட நான்காவது பத்தியின் வழியாக உங்களுக்குத் தோன்றினால் , அதற்கு நான் பொறுப்பல்ல!

இந்தப் பதிவை எழுதி முடிக்கும் நேரம் வெளியே நல்ல மழை!

25.5.10

விலங்கியல் பூங்காவில் ஒரு நாள் . . .

பொதுவாக விலங்கியல் பூங்கா என்றாலே எனக்கு அலர்ஜி. முன்பெல்லாம் தொடக்கநிலைப் பள்ளிகளுக்கு, சுற்றுலா என்றாலே மாட்டுவது வண்டலூர் விலங்கியல் பூங்காவும் , கோல்டன் பீச்சும் தான். அதே போல உறவினர்கள் சென்னை வந்தால், கட்டாயம் பார்க்க வேண்டிய இடங்களின் பட்டியலில், வ.வி.பூங்காவும் கண்டிப்பாய் இடம்பெற்றிருக்கும்.

சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் வறுபட்டு வெறுத்துப் போய் தேமேவென்றிருக்கும் விலங்குகளை ,அந்த விலங்குகளே வெறுத்துப் போகுமளவு, நிறைய முறை போய் பார்த்தாகிவிட்டது.பின்னாட்களில் மாற்றம் எதுவும் ஏற்பட்டதா என்று பார்க்கும் ஆர்வம் கூட அதன் பிறகு எழவில்லை.

இருபது வருடங்கள் கழித்து, சென்ற வாரம் விலங்கியல் பூங்கா செல்ல அழைப்பு வந்தது .
இடம் : சிங்கை
அழைத்தவர் : என் பெண்ணின் வகுப்பு ஆசிரியர்.

சிங்கை விலங்கியல் பூங்காவைப் பார்க்கும் ஆசை எனக்கும் வந்தது.

நிறைய மரங்களுடன் குளுகுளு சூழல் . பென்குயினிலிருந்து , ஆண்சிங்கம் வரை எல்லாம் இருந்தன .

முதலில் பார்த்தது வெள்ளைப் புலி. மூன்று புலிகளில் இரண்டு, கொலு பொம்மைகள் போல கம்பீர போஸில் அமர்ந்திருக்க , ஒன்று மட்டும் இடவலமாய் சிங்கநடை , ஸாரி புலிநடைப் போட்டபடி இருந்தது.

அழைத்து வந்த தமிழாசிரியை , பிள்ளைகளிடம் வெள்ளைப் புலியை அறிமுகப்படுத்தும் விதமாக ,
’ இது என்ன புலி ?’ என்று கேட்க
‘ அப்பா புலி’ என்ற உடனடி பதில் வந்தது.

மாமிசப் பிரியர்களுக்கு சிக்கன் லெக் பீஸைப் பார்த்தால் எப்படி எச்சில் சுரந்திருக்குமோ, அது போல, எங்களைப் பார்த்ததும் இடவலப் புலியின் சுரப்பிகள் வேலை செய்திருக்க வேண்டும். அதன் நடையிலும், பார்வையிலும் எங்களை மறுநாள் தலைப்பு செய்திகளில் தள்ளும் ஆவேசம் தெரிந்தது.

அதற்கும் எங்களுக்கும் நடுவே ஒரு சிறு அகழியும், சிங்கை அரசின் மேல் இருந்த நம்பிக்கையும் மட்டுமே!
புலிக்கு நீந்தத் தெரியுமா என்ற சந்தேகத்தோடு அங்கே நிற்கப் பிரியப்படாமல் நகர்ந்தோம்.

ஒட்டகச் சிவிங்கிகள் உயரே கட்டி வைத்திருந்த இலைகளை அசை போட்டபடி , என்னவோ அவை டிக்கெட் வாங்கிக் கொண்டு எங்களைப் பார்க்க வந்தார்ப் போல , ஓரக் கண்ணால் போனால் போகிறதென்று பார்த்தன.

இதே போல் தூரத்தை வெறுமையாய் வெறித்த சிங்கம் , குடும்பத்தோடு நீராடிய யானை ,புதரிலிருந்து எட்டிப்பார்த்த ஓநாய் , கண்ணாடிக் கூண்டு அனகொண்டா , ‘எனக்குத் தெரியாது!’ என்று அர்த்தப்படும் பெயர் கொண்ட கங்காரு . . .

வேகவைத்த கறுப்பு மஷ்ரூம் போல மழமழவென்றிருந்த சீல், மீன்களை லஞ்சமாகப் பெற்று அரைமணி நேரத்துக்கு நீந்தியும் , பந்து பிடித்தும் , குட்டிக்கரணமடித்தும் காட்டியது.

மொத்தத்தில் அன்றைய பொழுது நன்றாய் போனது.

இரண்டாம் பத்தியின் இரண்டாம் வாக்கியத்தில் எழாத ஆர்வம் இப்போது எழுந்திருக்கிறது.

18.5.10

வீணாப் போன குடும்பம்!

பெரும்பாலான நெடுந்தொடர்கள் , எத்தனை நாட்கள் இடைவெளி விட்டுப் பார்த்தாலும் புரியும் வகையிலேயே ,‘கண்டின்யுவிட்டி’ விட்டுப் போகாமல் இருக்கின்றன. இது நெடுந்தொடர்களின் ப்ளஸ் பாயிண்ட்.

இதுவரை குறிப்பிட்ட தொடரைப் பார்த்தே ஆக வேண்டும் என்ற எண்ணமோ , கட்டாயமோ எனக்கு ஏற்பட்டதில்லை. அதே போல வீட்டில் நடமாடும் நேரம், கடைக்கண் பார்வையில் படும் தொடர்களைப் பார்க்கக் கூடாது என்ற வைராக்கியமும் இல்லை. இது தான் எனக்கும் சீரியலுக்கும் நேற்று வரையிலான உறவு.

இப்படி இருந்த நான் , இப்போது ஒரு குறிப்பிட்ட தொடர் வந்தால் எகிறி ரிமோட்டை எடுத்து சிகப்பு பொத்தானை அமுக்குகிறேன். இத்தகு பெருமையைப் பெற்றது ‘நம்ம குடும்பம்’ . கொஞ்ச நாளாக வசந்ததில் ,எல்லோரும் தொ.காமுன் ஓய்வாக அமரும் இரவு எட்டு மணிக்கு , ஒளிபரப்பாகும் இந்தத் தொடர் , ரேட்டிங்கை எகிறச் செய்கிறதோ இல்லையோ , பி.பி யை எகிறச் செய்கிறது.

காதலனின் அண்ணனைச் சூழ்நிலையின் காரணமாக திருமணம் செய்துக்கொள்ளும் கதாநாயகி. அண்ணிக்கே டார்ச்சர் கொடுக்கும் காதலன், இடையூறாக வந்த அம்மாவையும் கொன்று விடுகிறான். காதலன் என்று நினைத்து தவறுதலாக கணவனைக் கொன்றுவிடும் கதாநாயகி. அன்ணியுடன் தப்பான உறவு இருப்பதாகச் சாதிக்கும் காதலன்.
ரூம் போட்டு யோசிப்பாய்ங்களோ!

பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரியில வைத்தியம் பாக்கற பைத்தியக்கார டாக்டருக்கு பைத்தியம் புடிச்ச நெலம தான் எனக்கு.

இத்தனைக்கும் தொடர்ந்து இந்தத் தொடரை நான் பார்த்ததில்லை. ஆனாலும் அவ்வளவு தெளிவு. இதில் ‘நம்ம குடும்பம் . . . நல்ல குடும்பம் . . . ‘ என்று டைட்டில் சாங் வேறு! ‘நம்ம’ வில் யாரை உடன் சேர்த்துக் கொள்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. வேண்டுமானால் இந்த குடும்பத்தை வைத்து பார்க்கும் போது ‘ நம்ம குடும்பம். . . நல்ல குடும்பம் . . . ‘ என்று நம் குடும்பத்தாருடன் சேர்ந்து மனம்விட்டுப் பாடலாம்.

28.4.10

ப்ளாக் எழுதுவதற்கான அடிப்படைத் தகுதிகள்

கீழே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தகுதிகளில் ஏதேனும் ஒன்று இருந்தாலும் ப்ளாகர் உலகில் பிழைத்துக் கொள்ளலாம்.

1. மனதிலிருப்பவற்றை ,சொற்களைக் கொண்டு அடுத்தவர் மனதில் படமாய் வரையும் திறமை, பிறவியிலேயே பெற்றிருக்க வேண்டும்.
குறைந்தபட்சம் ப்ளாக் எழுதும் முன்பே , தமிழ் எழுத்துகளோடு பரிச்சயம் கொண்ட ஒரு குட்டி எழுத்தாளானாய் முன்னனுபவம் பெற்றிருத்தல் வேண்டும்.
இல்லாவிட்டால் , ‘அரை வேக்காட்டு எழுத்து’, ‘நீயெல்லாம் ஏன்யா எழுதற ?’ , போன்ற பின்னூட்டங்களை தாங்கிக் கொள்ளும் மனப்பக்குவமாவது பெற்றிருக்க வேண்டும்.


2.ஏதேனும் ஒரு துறையில் கரைகண்டிருக்க வேண்டும் .
இலக்கியம் , ஜோதிடம், கணினி , சமையல் ,மொக்கை . . . என்று எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.
தன் துறையின் மீதிருக்கும் ஆர்வத்தின் காரணமாக , தானாகவோ அல்லது வாசகர்களின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கியோ, எழுத்து வலைக்குள் விழ வாய்ப்புகள் அதிகம்.
விரைவாய் ப்ளாகர் உலகில் ஒன்றிவிடும் சாத்தியம் இவர்களுக்கு உண்டு.


3.நிறைய ப்ளாகர்களை நண்பர்களாக பெற்றிருக்க வேண்டும்.
குறைந்த பட்சம் இருபது பேராவது தொடர்ந்து பின்னூட்டம் இட்டால் , யாருக்கு தான் எழுதும் ஆர்வம் ஏற்படாது? அதுமட்டுமில்லாமல், தொடர்பதிவு எழுதும்படி வரும் அழைப்புகளைக் கொண்டே முன்னேறிவிடலாம்.
இந்த இடத்தில் கண்டிப்பாய் ஒன்றைக் குறிப்பிட வேண்டும்.

‘55 வார்த்தைக் கதை எழுதுவதில் ஒரே ஒரு சௌகரியம் . தினம் ஒரு 55-கதை எழுதலாம். ஏதாவது ஒன்று தேறும், 365 மோசமான 55-கதைகளை யாராலும் எழுத முடியாது.’ – சுஜாதாவின் இக்கருத்தை ப்ளாக் எழுதுவதற்கும் பொருத்திக் கொள்ளலாம்.


4.சுயவிளம்பரம் செய்துக் கொள்ளும் திறமை வேண்டும்.

பிரபல ப்ளாகர்களின் பின்னூட்டதில் ‘உன் நடை மோசம்’ , ‘ ஆழம் தெரியாமல் காலை விடாதே!’ , 'ஏய்யா, உனக்கு இந்த வீண் பொழப்பு’ , போன்ற கருத்துகளை விட்டுச் செல்லலாம்.
‘யார் இந்த கொம்பன் ?’ என்று பார்க்கவாவது பலர் வந்து செல்வார்கள். முடிந்தால் இரண்டு வார்த்தை திட்டியாவது பின்னூட்டமிடுவார்கள். இப்படியாவது மக்கள் ப்ளாக் பக்கம் வந்தால் சரி!


மேற்பட்ட தகுதிகள் எதுவும் இல்லை என்றால் கவலை வேண்டாம்!தினமும் எதையாவது ஒன்றை எழுதிவிட்டு , 'யாராவது வந்து படிக்க வேண்டும்' என்று இஷ்ட தெய்வத்திற்கு தேங்காய் உடைப்பதாய் வேண்டிக் கொள்ளலாம். தெய்வாதீனமாகவோ அல்லது மூன்றாம் பத்தியில் சொன்ன சுஜாதாவின் விதிப்படியோ கண்டிப்பாய் க்ளிக்காகிவிடும். தேவை அண்டா அண்டாவாக தன்னம்பிக்கை மட்டுமே!

யாரையும் புண்படுத்துவதற்காக இதை எழுதவில்லை. ச்சும்மா எனக்குத் தோன்றியதை பகிர்ந்துக் கொண்டேன். :):):)

18.4.10

தாய்ப் பாசம்



அடம் பிடித்து அழுதாள்,
அடுத்துள்ள குழந்தையின்
பொம்மை வேண்டுமென !

கொஞ்சியே பேசி
பவுடர் கலையாமல் சமாளிக்கும்
விளம்பரத் தாய் போல் வளர்க்க
எனக்கும் ஆசை !

ஆனால். . .
அறிவுரை செயலற்று போக,
பொறுமையும் தேய்ந்தது.
ஓங்கி வைத்தேன் காலில்,
அலறல் நெஞ்சைப் பிளந்தது!

இனி
வன்முறை கண்டிப்பாய் கூடாது
என்று சபதம் கொண்டேன் ,
எழுபத்தேழாவது முறையாக!

6.4.10

என் பெண் எழுதிய முதல் கதை























என் ஐந்தரை வயது பெண்ணின் (இன்னமும் திருத்தப்படாத) முதல் கதை. புரிதலுக்காக வைக்கப்பட்ட முற்றுப் புள்ளி மட்டும் என்னுடையது.

(a fairy and a princess

one Day fairy has fever .the Doctor says the fairy has to stay in bed but the fairy want to go to park but the fairy can't. that night a princess come to the fairy house. than the princess take the fever. than the fairy says thankyoy(u) princess .says the fairy than fairy and the princess was frinds.)

பிரின்சஸ் மற்றும் ஃபேரியின் செயல்கள் இடம்மாறி இருக்க ,
“ஏன்டா பிரின்சஸ்க்கு சக்தி கிடையாதே! அது போய் ‘ஃபேரி’யோட ஃபீவர எப்படி சரிபடுத்தும்?” என்று கேட்டேன்.
“அதுக்கு முன் நாள் ராத்திரி பிரின்சஸ் ‘ஃபேரி’கிட்டேயிருந்து சக்தி எல்லாம் திருடிகிச்சும்மா. ஃபேரிக்கு ஜீரம் வந்த ஒடனே திருப்பி கொடுத்திடுச்சி. ரெண்டு பேரும் ஃப்ரெண்ஸ் ஆயிட்டாங்க” என்று கதையை சுபமாய் முடித்துவிட்டாள்.
இப்போதே என்னை சமாளிக்கக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறாள்.

4.4.10

சுஜாதாவின் பத்து கட்டளைகள்


நான் ரசித்த (சுஜாதாவின்) பல வரிகளில் சில:

1. ஒன்றின் மேல் நம்பிக்கை வேண்டும், ஏதாவது ஒன்று. உதாரணம் கடவுள், இயற்கை, உழைப்பு, வெற்றி இப்படி எதாவது… நம்பிக்கை நங்கூரம் போல. கேள்வி கேட்காத நம்பிக்கை. கேள்வி கேட்பது சிலவேளை இம்சை. நவீன விஞ்ஞானம் அதிகப்படியாகக் கேள்வி கேட்டு இப்போது தவித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

2. அப்பா, அம்மா இரண்டு பேரும் வேலை சொல்வது பல சமயங்களில் கடுப்பாக இருக்கும். ஒருமாறுதலுக்கு அவர்கள் சொல்வதைச் செய்து பாருங்கள். அவர்கள் கேட்பது உங்களால் செய்யக் கூடியதாகவே இருக்கும். பொடிநடையாகப் போய் நூறு கிராம் காப்பி பவுடர் (அ) ரேஷன் கார்டு புதுப்பித்தல் இப்படிதான் இருக்கும்.


3. மூன்று மணிக்குத் துவங்கும் மாட்டனி போகாதீர்கள். க்ளாஸ் கட்பண்ண வேண்டி வரும். தலைவலி வரும். காசு விரயம். வீட்டுக்குப் போனதும் பொய் சொல்வதற்கு ரொம்ப ஞாபக சக்தி வேண்டும். இந்த உபத்திரத்துக்கு உண்மையைச் சொல்லிவிடுவது சுலபம். இளமைக்காலம், ஒளிக் கீற்றைப் போல் மிகவும் குறைந்த காலம், அதை க்யூ வரிசைகளிலும் குறைபட்ட தலைவர்களுக்காகவும் விரயம் செய்யாதீர்கள்.


4. நான்கு பக்கமாவது ஒரு நாளைக்குப் பொது விஷயங்களைப் படியுங்கள். பொது விஷயங்கள் என்றால் கதை, சினிமா, காதல் இல்லாதவை. உதாரணம் - யோக்கியமான செய்தித்தாள், மற்ற பேரைப் பற்றிக் கவலைப்படும் பத்திரிகைகள் அல்லது லைப்ரரியிருந்து ஒரு புத்தகம்.


5. ஐந்து ரூபாய் சம்பாதித்துப் பாருங்கள். சொந்தமாக உங்கள் உழைப்பில், முயற்சியில், யோக்கியமாக, மனச்சாட்சி உறுத்தாமல். அடுத்த முறை அப்பாவிடம் ஆயிரம் ரூபாய்க்கு ஷர்ட், சுடிதார் கேட்கும் முன்.


6. இந்தச் தகவல்களை படிக்கும் நிலைமை பெற்ற நீங்கள் இந்திய சனத்தொகையின் மேல்தட்டு ஆறு சதவிகித மக்களில் ஒருவர். அன்றாடம் சோற்றுக்காக அலையும், வசதியில்லாத கோடிக்கணக்கான மக்களைத் தினம் ஒரு முறை எண்ணிப் பாருங்கள்.


7. வாரத்தின் ஏழாவது தினமான ஞாயிறன்று என்ன செய்தாலும் காதல் பிஸினஸ் வேண்டாம். காதலுக்கு ரொம்பச் செலவாகும். மனம், வாக்கு, காயம்(உடல்), எல்லாவற்றையும் ஆக்கிரமிக்கும் தீ அது. பொய் நிறையச் சொல்ல வேண்டும். வினோதமான இடங்களில் காத்திருக்க வேண்டும். இந்த வயதில் நாசமாய்ப்போன படிப்புத்தான் உங்களுக்கு முக்கியம்.

குறிப்பு: பெண்களை சைட் அடிப்பதும், கலாட்டா பண்ணுவதும்,அவர்களுக்கு கர்சீப் முதலியன ரோடிலிருந்து பொறுக்கிக் கொடுப்பதும், உபத்திரமில்லாத கவிதைகள் எழுதுவதும், காதலோடு சேர்த்தியில்லை.


8. எட்டு முறை மைதானத்தை சுற்றி ஓடினால் எந்தச் சீதோஷ்ணமாக இருந்தாலும் நெற்றி வியர்வை அரும்பும். எதாவது தேகப் பயிற்சி செய்யவும். கடிகாரத்துக்குப் சாவி கொடுப்பதோ சீட்டாடுவதோ தேகப் பயிற்சி ஆகாது. எதையாவது தூக்குங்கள், எதையாவது வீசி எறியுங்கள். உங்கள் உடலில் ஊறும் உற்சாகத்துக்கு ஓர் ஆரோக்கியமான வடிகால் தேவை. ராத்திரி சரியாக தூக்கம் வரும். கன்னா பின்னா எண்ணங்கள் தவிர்க்கப்படும். ஒழுங்காக சாப்பிடத்தோன்றும். பொதுவாகவே சந்தோஷமாக இருக்கும்.


9. ஒன்பது மணிக்குள் வீட்டுக்கு வரவும். மிஞ்சிப் போனால் ஒன்பது மணி இரண்டு நிமிடம். ஒரு மணி நேரம் பாடம் அல்லது புத்தகம் படிக்கலாம்.


10. படுக்கப் போகும் முன் பத்து நிமிஷமாவது அம்மா, அப்பா, அண்ணண், தங்கை யாருடனாவது பேசவும் (பேசுவது என்று சொன்னவுடன் காதலியுடன் என்று நினைக்க வேண்டாம், நான் சொன்னது குடும்பத்தினருடன் மட்டும்). எதாவது ஒரு அறுவை ஜோக் அல்லது காலேஜில் நடந்த நிகழ்வுகள். சப்ஜெக்ட் முக்கியமில்லை. பேசுவது தான்.
இந்த பத்தில் தினம் ஒன்று என்று முயற்சி செய்து தான் பாருங்களேன்!


இது ஒரு மீள் பதிவு.

முதல் பாடம்

அந்த சிறுமிக்கு பத்து அல்லது பதினோரு வயதிருக்கும்.

வாடகைப் பேருந்து அமர்த்தி ,கற்பூரம் ஏற்றி பிள்ளையாரைக் கும்பிட்டுவிட்டு ,பயணம் தொடங்கிய சுற்றுலாக்குழுவின், ஒரு அரைடிக்கெட் பயணி அவள். செல்லும் வழியில், நம்பிக்கையின் பேரில் மேல்மருவத்தூர் கோயிலில் முதல் நிறுத்தம்.

மற்ற பயணிகள் வருவதற்கு முன்பே அப்பாவுடன் கோயிலுக்கு சென்று வந்துவிட்டிருந்த அவள் , வண்டியில் அமர்ந்துக் கொண்டிருந்தாள். உடன் வந்திருந்தவர்கள் கழற்றி விட்ட செருப்புகள் ஜோடியுடனோ, ஜோடியைவிட்டோ , கழற்றிவிட்டதற்கேற்ப இருக்கைகளுக்கடியே கிடந்தன.

வெயில் வண்டியின் மேற்கூரை வழியாக ஒழுகியது. வயதின் காரணமாக புழுக்கம் அவளுக்கு உறைக்கவில்லை. அப்பா ஒரு ‘வீல் சிப்ஸ்’ பொட்டலம் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு, வழக்கம் போல வெளியே சென்றுவிட்டார். அரசு பேருந்து பயணத்தில் இருப்பது போல ,வெளியே சென்ற அப்பாவின் வரவுக்கு நகம் கடித்து காத்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாததால், வெளியே பார்வையை ஓட்டினாள்.
கோயிலுக்கும், இவளுக்குமிடையே இருந்த சாலையில் பேருந்துகளும், லாரிகளும் சென்றுவந்த வண்ணம் இருந்தன. இவர்களின் பேருந்துக்கு அருகே வரிசையாய் பல சிற்றுந்துகள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. பொட்டலத்தைப் பிரித்து சாப்பிட ஆரம்பித்தாள்.

மூன்றாவது சிப்ஸ் வாயுள் சென்ற போது ஜன்னலருகே ஒரு பாட்டியின் தலை தெரிந்தது.
வெளியே எட்டிப் பார்த்தாள்.அங்கங்கே கிழிந்துப் போயிருந்த அழுக்கடைந்த கரூநீலப் புடவை, இரண்டு இடங்களில் ஒட்டு போடப்பட்ட, சாயம் இழந்த சிகப்பு ஜாக்கெட், இவற்றுடன் நின்றிருந்தாள் அந்தப் பாட்டி. கால்களில் செருப்பு இல்லை.சீப்பை சில நாட்களாக மறந்திருந்த தலை முடி, பின்னால் ஒரு கொண்டையாய் சுற்றப்பட்டிருந்தது.

“சாப்பிட ஏதாவது குடும்மா. சாப்பிட்டு ரெண்டு நாள் ஆச்சி!” என்றாள் பாட்டி.குரலில் பசி இருந்தது.சிறுமிக்கு தர்மசங்கடமாகிப் போனது . சாப்பிட வேண்டும் என்று ஆசையாய் இருந்தது, கொடுக்க வேண்டும் என்றும் தோன்றியது, கொடுத்தால் அம்மா திட்டுவாளோ என்ற பயமும் ஏற்பட்டது. இதுவரை, இது போல சொந்தமாய் முடிவெடுக்கும் சூழ்நிலையே அவளுக்கு வந்ததில்லை.
பேருந்தில் ஒவ்வொருவராய் திரும்ப ஆரம்பித்திருந்தனர் .கண்கள் அப்பாவைத் தேடியது. அவர் தலை எங்கும் தென்படவில்லை. ஜன்னல் பாட்டியைப் பார்க்க பாவமாய் இருந்தது.

அப்போது அவளைப் போன்ற ஒரு சிறுமி ,வறுமையை வெளிப்படுத்தும் அழுக்குத் தோற்றத்துடன், பாட்டியின் துணைக்கு வந்தாள் .அது அவளுடைய பாட்டியாய் இருக்க வேண்டும்.

‘இவளுக்கு அம்மா இல்லையோ! எல்லாம் இந்த பாட்டி தானோ!’ என்று இவளுக்குத் தோன்றிய போது ,
“நீ வா பாட்டி! அவங்கல்லாம் காருல போறவங்க. நமக்கு எதுவும் கொடுக்க மாட்டாங்க. நாம நிழல்ல போய் உட்காருவோம் "என்றாள் அந்த அழுக்குச் சிறுமி. பாட்டியின் சுருங்கிய முகம், மேலும் சுருங்கியது.
இப்போது பேருந்து சிறுமிக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரிந்து விட்டது. சரியாய் அதே நேரம் பேருந்தும் கிளம்ப ஆரம்பித்தது.

சட்டென்று தலை நிமிர்த்தி அப்பா, அம்மாவைத் தேடினாள். அப்பா தலைக்கு மேல் இருந்த பெட்டியில் எதையோ தேடிக்கொண்டிருக்க, அம்மா இரண்டாம் வரிசை அத்தையுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.
கையிலிருந்த பொட்டலத்தை , இவளுக்கு அருகாக நின்றிருந்த அழுக்குச்சிறுமியிடம் போட்டாள்.சற்றுத் தள்ளி நின்றிருந்த ஜன்னல் பாட்டியும், இவளும் சந்தோஷப் படுவார்கள் என்று எண்ணி நிம்மதி அடைந்த நேரத்தில்
‘இவ்வளவு நேரம் நின்னுகிட்டிருந்த என்னைவிட்டுட்டு , இப்போ வந்தவளுக்கு போடறியே! நீ நல்லா இருப்பியா!’ என்ற குரல் அவளையும், பேருந்தையும் துரத்தியது.

29.3.10

அபூர்வ கணங்கள் !

இளங் குழந்தையின்

எதிர்பாராத் தூக்கச் சிரிப்பு . . .

இடம் புதிதெனினும்

முன்பே பார்த்த நினைவு . . .

முகவரியுடன் தொலைந்துபோன

பால்ய நண்பனின்,

ஆச்சரிய சந்திப்பு . . .

தன்நிலை மறக்கடித்து

எங்கோ அழைத்துச் செல்லும்

தூரத்து பாடல் . . .

இவை போன்ற

அபூர்வ கணங்கள்

கவிஞனுக்கும் ஏற்படுகிறது

எப்போதாவது !

28.3.10

மூன்று நிகழ்வுகள்

நிகழ்வு 1:

மகள் பின் தொடர , கணவருடன் தொலைபேசியபடி வீட்டின் வெளியே வந்தேன். உள்ளே சிக்னல் பிரச்சனை இல்லையென்றாலும் பழக்கதோஷம்!

நாங்கள் குடியிருப்பது பத்து மாடிகளுக்கும் மேலே. குட்டை மரங்களையும், தூர ரயில்பாதையில் அவ்வப்போது இரைச்சலோடு செல்லும் ரயிலையும் , வெட்டவெளியில் தெரிந்த முழு மஞ்சள் நிலவையும் ரசித்தபடி ,வீட்டை நெருங்கிவிட்டதாய் தொ.பேசியில் தெரிவித்த கணவரை வரவேற்க தயாராய் நின்றோம் , நானும் மகளும்.

வெளியே பொருத்தப்பட்டிருந்த மின்சார மீட்டரில் என் கவனம் சென்றது. வேகமாய் சுற்றும் அதைப் பார்த்து அரைநிமிடத்தைக் கரைத்தேன்.

“அம்மா!, அப்பா எப்பம்மா வருவாரு?”

“இன்னும் பத்து நிமிஷத்திலப்பா”

“நான் டென் எண்ரத்துக்குள்ள வந்திடுவாரா?”

“இல்லப்பா, நீ பத்துவாட்டி சிக்ஸ்டி எண்ணனும்”

அவளுடைய எண்ணறிவு நூறு வரை தான். அதற்கு மேல் சொல்லித்தர நான் அவசரப்படவில்லை.



நிகழ்வு 2:

“அம்மா , அப்பா எப்ப வருவாரு?”

இந்த முறை கணவருடன் தொ.பேசாததால்

“தெரியலப்பா!”

என்னை வெளியே அழைத்துப்போய் மீட்டரைக்காட்டி,

“இப்ப பாத்து சொல்லு!”

?????????


நிகழ்வு 3:

நிகழ்வு 2 ன் போது எவ்வளவு எடுத்து சொன்ன போதும் மகள் நம்பவில்லை .
‘நீ என்ன ஏமாத்தற!”
மட்டுமே பதிலாய் வந்தது.

அன்று குடும்பமாய் வெளியே சென்று வந்தோம்.

“அப்பா! என் காலெல்லாம் வலிக்குது”

“அது தான் வீட்டுக்கு வந்துட்டோமே! உள்ள போய் பாப்பா படுத்துக்க வேண்டியது தான். “

“நாம எவ்வளவு தூரம் நடந்தோம்னு பாத்து சொல்லுங்க!”

மறுபடியும் மீட்டரைக் காட்டினாள்.

மிகத்தெளிவாய் அன்று அப்பாவின் வரவைக் கண்டுபிடித்த விதத்தையும், அந்த மீட்டரின் பயன்பாட்டையும் விளக்கிய பிறகு அவள் உதட்டை இடவலமாய் விரித்து பல்வரிசையினிடையே நாக்கைத்துருத்தி
‘ய் யீ யீ ஈ ஈ ஈ ஈ..’ என்று
சிரித்த போது எங்களுக்கும் வந்தது சிரிப்பு .

27.3.10

இன்று விடுமுறை!

தொ.காவின் சப்தமில்லை . . .

‘சன்’னை நிறுத்தியாகி விட்டது!

குயிலும் கூவவில்லை . . .

நேரமாகி விட்டது!

இதமான வெம்மையுடன்,

பொன்மஞ்சள் தகடாய்

சூரியக் கதிர்கள்,

கதவைத் திறந்ததும்

உத்தரவின்றி அவசரமாய்

உள்ளே நுழைய,

தூரமாய் கேட்கும்

ரயில் சத்ததுடன்

அமைதியாய் விடிந்தது

ஞாயிறு காலை!

15.3.10

ஆனை ஆனை அம்பாரி யானை . . .

இருபது வருடங்களுக்கு முன் நாட்டுபுறப் பாடல்கள் நம் வாழ்வின் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் தாலாட்டாகவோ , விளையாட்டிலோ , ஒப்பாரியாகவோ , சினிமா பாடலாகவோ நம்மோடு ஒன்றியிருந்தன. இப்போது இவற்றை கேட்பதற்கான இத்தகு சாத்தியங்கள் குறைந்துப் போய் , கடைசியாய் குறிப்பிட்ட வழிமுறையில் பெரும்பாலும் குத்துப்பாடலாக ஒடுங்கிவிட்டது. ஒன்றிரண்டு ஒப்பாரிகளையும் நின்று கேட்க நேரமின்றி அவசரமாக காரியங்களை முடிக்கிறோம்.

சிறு வயதில் பாடிய பாடல்கள் அழுத்தமாய் இன்னமும் என் நினைவில் பதிந்திருக்கின்றன. இப்போதிருக்கும் பிள்ளைகள் உண்மையிலேயே இவற்றை இழந்து விட்டதாய் தோன்றுகிறது. திடீரென்று ஞாபகம் வர என் பிள்ளைகளுக்கு ஒரு பாடலை சொல்லிக் கொடுத்தேன். அதன் மேல் அவர்கள் காட்டிய ஆர்வம் எனக்கு வியப்பளித்தது.

ஆனை ஆனை அம்பாரி யானை


அழகரும் சொக்கரும் ஏறும் யானை


கட்டுக் கரும்பை முறிக்கும் யானை


காவேரி நீரைக் கலக்கும் யானை

குட்டி யானைக்கு கொம்பு முளைச்சுதாம்!

பட்டிணமெல்லாம் பறாந்தோடிப் போச்சாம்!

எளிமையான சொற்களில் சுலபமாக யானையைக் கண் முன் நிறுத்திய பாடல்.
கோயிலில் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டோ , மிருககாட்சி சாலைகளில் தனியாக இடம் ஒதுக்கப்பட்டோ ,பரிதாபமாய் பாகனின் கட்டளைக்கு கீழ்படியும் யானைகளையே பார்த்து பிரம்மித்த அவர்களுக்கு ,அது கட்டுக் கரும்பை முறிக்கும் என்றும் , காவேரியில் அது கலக்குமளவு நீர் இருந்தது என்றும் அறியும் வாய்ப்பு இப்போது தான் கிட்டியது.


கடைசி இரண்டு வரிகளில் கொம்பு முளைத்த யானையுடன் கற்பனையில் அவர்களும் பட்டிணமெல்லாம் பறக்க தயாராகியிருந்தனர்.

‘கம்ப்யூட்டர் கேம்ஸை’ விட இப்பாடல் நன்றாய் இருப்பதாய் தோன்றியது.

12.3.10

ஆசை

பள்ளிக்கூடம் போக வேணாம்!

டாக்டரெல்லாம் ஆக வேணாம்!

போட்டிகளும் எனக்கு வேணாம்!

முதல்பரிசு அதுவும் வேணாம்!

பிறந்தநாளுக்கு

ஊரெல்லாம் வர வேணாம்!

பரிசுகூட தர வேணாம்!

எனக்கு

நீ மட்டும் இருந்தா போதும்!


அப்பத்தா சொன்ன கதையில்

குறும்புசெய்த அண்ணன் போல,

துள்ளிகுதிச்சி ஓட வேணும்!

கண்ணாம்பூச்சி ஆட வேணும்!

பாட்டெல்லாம் பாட வேணும்!

பட்டாம்பூச்சி பிடிக்க வேணும்!

நிலாச்சோறு தான் வேணும்!

வேலைமுடிச்சி சீக்கிரம் வாம்மா!

8.3.10

என்னுள்ளே . . .

நிமிர்ந்த நடை!

நேர் நோக்கும்

கண்கள்!

தட்டி கேட்கும்

துணிச்சல்,

யாருக்கும் அஞ்சா

செயல்பாடு !

பல கலை

கற்றிடும் திறன்,

முக்கியமாய்

பேச்சுக் கலை. . .


பெண்களுக்கு

கட்டாயம் தேவை !

அதிலும்

என் பெண்களுக்கு


இதில்

விதிவிலக்கு உண்டு!

என் மாமனாரின்

பெண்ணுக்கு மட்டும்.

7.3.10

மணப்பெண் தேவை!

மாநிறத்துக்கும்

சற்றே குறைவான ,

மேனேஜர் வேலைக்கு

முயன்றுக்கொண்டிருக்கும் ,

B.E முடித்த,

முப்பத்தி ஐந்து வயது

மணமகனுக்கு,

தேவை

ஒரு நல்ல மனைவி.

தகுதிகள்:

சிவந்த நிறம்,

ஐஸ்வரியா ராயைப்

போல

நல்ல அழகு,

கம்ப்யூட்டர் படிப்பு,

ருசியாய்

சமைக்கும் திறன்,

பெரியோரை மதித்து

பணிவிடை

செய்யும் பொறுமை,

இலட்சத்தை நெருங்கும்

சம்பளம்.

கொஞ்சம் குறைந்தால்

பாதகமில்லை

மேலே சொன்ன

தகுதிகள் அனைத்தும்

இருக்கும் பட்சத்தில்.

28.2.10

கனவல்ல நிஜம்

உன் விரல் நுனி பட்டு

இப்பக்கம் தெரிந்து

இவ்வெழுத்துக்களைப் படிப்பது

எவ்வளவு நிஜமோ


அவ்வளவு நிஜம்

நான் நேற்றிர வென்

பள்ளி சென்றது.

மஞ்சள் சுவரினுள்

தலைகாட்டிய கட்டிடம்

நீல வாயிற்கதவு

எதுவும் மாறவில்லை


உள்ளே

குட்டை பாவாடையில்

நீறு பூசிய

தோழி கூட பார்த்தேன்.


ஆனந்தம் நெஞ்சடைத்து

கண்ணீராய் வந்த நேரம்

திடுமென வந்தது

விழிப்பு.

என் இமைகளில்

கண்ணீரின் மிச்சம்


கண்டிப்பாய்

இது கனவல்ல

என்னால்

நிரூபிக்க முடியும்

இன்று

எனக்கு முன்

அங்கே சென்று

உன்னால்

காத்திருக்க முடியுமென்றால்.

18.2.10

அர்த்தமுள்ள கிறுக்கல்





“இந்த சுவத்துல யார் கிறுக்கினது? எத்தன வாட்டி சொல்லுறது , சுவத்துல கிறுக்காதீங்க , கிறுக்காதீங்கன்னு!”

“நான் இல்லம்மா !”
படுத்த படி காலைச் சுவற்றின் மீது வைத்து ,காலில் இருந்த அழுக்கையெல்லாம் சுவற்றில் தேய்த்த வண்ணம் பதிலளித்தாள்
பிங்கு.

“அம்மா ! உண்மையா நான் இல்ல “, குரல் மட்டும் வந்தது , அடுத்த அறையில் படித்துக்கொண்டிருந்த ஓவியாவிடமிருந்து.

“சின்ன பசங்கல்லாம் பொய் சொல்ல மாட்டாங்கம்மா!”

“நானும் பொய் சொல்லலம்மா!”

என் கணவர் பக்கம் திரும்பி

“ இதை யார் வரைஞ்சான்னு தெரியல , ஆனா எவ்வளவு அழகா இருக்கு பார்த்தீங்களா ? இந்த கோடெல்லாம் அருமையா இருக்கு , ஆனா என்ன வரைஞ்சிருக்காங்கன்னு தான் புரியல!” என்றேன்.

சட்டென்று பதில் வந்தது பிங்குவிடமிருந்து

“அம்மா! , இது கூட தெரியலியா? இது தான் டைஜெஸ்டிவ் ஸிஸ்டம் .(அக்காவிற்கு சொல்லிக் கொடுக்கும் போது கவனித்தது) பாரு பல்லு கூட வரைஞ்சிருக்கேன்.”

“எங்கப்பா?”

“மேலே ரெண்டு பக்கமும் இருக்கு பார். அதிலிருந்து ட்யூப் வழியா (கல்லட்டின் பெயர் தெரியவில்லை) பூவா வயித்துக்கு வருது. அதுக்கு கீழ ஸ்மால் இன்டஸ்டைன் (இதன் பெயர் மறக்கவில்லை!). வயத்துல தொப்புள் கூட வரைஞ்சிருக்கேன் பார்!” வயிற்றின் அடிப்பகுதியில் ஒரு பெரிய புல்ஸ்டாப் சைஸுக்கு அது இருந்தது (படத்தில் தான்!).
என்ன, வயிறு தான் கொஞ்சம் சின்னதாக இருந்தது!

இவ்வளவு விவரமா சொன்ன பிறகு தண்டிக்க எப்படி மனசு வரும்!

கிறுக்கலை, இல்லை இல்லை, ஓவியத்தை ரசித்தேன்.