18.9.10

எளிய உலகம்

சூரியனிலிருந்து

கனெக்ஷன் எடுத்து

எல்லோர் வீட்டுக்கும்

கொடுத்ததால தான்

ஸ்விச் போட்டா

விளக் கெரியுது. . .


மேகத்திலிருந்து

கொடுத்த

கனெக்ஷனால தான்

ஃபேன் ஓடுது. . .

என்று விளக்கிய

சிறுவனைக் கேட்டேன்

அப்ப வீட்டுக்கு வெளிய

காத்து எப்படி வருது???


அந்த எளிய படைப்பாளி

சட்டென்று சொன்னான்

எல்லோர் வீடு ஃபேனையும்

ஒரே நேரத்துல

போட்டதால

14.9.10

நம்மவர்களுடன் ஒருமணி நேரம்

‘மேடம், இந்த அஃபிடவிட்டில் ஒரு தப்பு வந்திருச்சி. கொஞ்சம் மாத்தித் தரீங்களா?’

மேடம் என்று விளிக்கப்பட்ட அந்த அம்மாள் கொஞ்சம் தாட்டியாய் சுடிதார் அணிந்திருந்தாள்.
தமிழ் நாட்டாள் இல்லை. ஆனால் சரளமாய் தமிழ் பேசினாள். தலையை சிரமப்படாமல்
நிமிர்த்தி என்னை ஒரு புழுவாய் பார்த்தாள்.

‘ஸாரி சார்! நீங்க புதுசா ஒரு அப்பிளிகேஷன் எழுதி கொடுத்துட்டுப் போங்க, நாங்க தரோம்.’

‘இல்லிங்க மேடம்! இதை மட்டும் திருத்தி ஒரு கையெழுத்துப் போட்டுட்டீங்கன்னா போதும்.....’

‘இதையெல்லாம் நாங்க செய்ய முடியாது. நீங்க அப்பிளிகேஷன் கொடுத்திட்டுப் போங்க. அடுத்த ஆள் வாங்க!’

அடுத்தவருக்கு விடுக்கப்பட்ட அழைப்பை கண்டுக் கொள்ளாமல்,

‘ இங்கெ இருக்கிற ஆபிசரை நான் பார்க்க முடியுமா?’ என்றேன்

‘சாரி சார் அதெல்லாம் பார்க்க முடியாது!’

பின்னிருந்த ஆள் என்னை இடித்து படி முன்னேற, நான் கவுண்ட்டர் வாயிலிலிருந்து நகர்த்தப்பட்டேன்.

சுற்றிலும் மக்கள் நின்றபடி, உட்கார்ந்தபடி, நடந்தபடி , பேசிக் கொண்டோ, பாரங்களை நிரப்பிக் கொண்டோ, மோட்டுவளையை வெறித்துக் கொண்டோ இருந்தனர்.

நான் சென்றுவிட்டதாய் நினைத்த கவுண்டர் பெண்ணொருத்தி,

‘பாருங்கக்கா! இந்தாளுக்கு ஆபிசரப் பாக்கணுமாம்! எழுதும் போது ஒழுங்கா எழுதிக் கொடுக்க என்ன கேடு!’ என்றாள்.

‘இது பரவாயில்ல, நேத்து ஒரு வயசான ஆள், பேரையே தப்பா எழுதி கொடுத்திட்டான். நாம தப்பு பண்ணிட்டோம்ன்னு கெடந்து குதிக்கிறான். இவ்வளவு வயசாவுதில்ல , ஒழுங்கா பேரக் கூட எழுதத் தெரியல.’

‘இதை எல்லாம் செய்யறத தவிர நமக்கு வேற வேலையில்லையா ? நம்ம உயிர எடுக்க கிளம்பி வந்துடுறானுங்க.’

நேரம் நழுவியது.

பக்கத்தில் காலியாய் இருந்த கவுண்டருக்கு நகர்ந்தேன்.

‘மேடம் நான் ஆபிசரைப் பார்க்கணும்.’ என்றேன்.

சேலை கட்டியிருந்த இளவயது மேடம்

‘எதுக்கு?’ என்றாள்.

‘இந்த இடத்தில ஒரு கரெக்ஷன் .அதுக்காக.'

‘அதோ உட்கார்ந்திருக்காங்களே அந்த மேடம் தான் அதுக்கு இன்சார்ஜ். அவங்களைக் கேளுங்க!’

‘அவங்க முடியாதுன்னுட்டாங்க. அதான் ஆபிசரப் பாக்கலாம்ன்னு...’

சட்டென்று வில்லியாய் மாறினாள் அவள்.

‘அக்கா இங்கப் பாருங்க ! இவருக்கு ஆபிசரப் பாக்கணுமாம்.’

மொத்த ஆபீசும் என்னைத் திரும்பி பார்த்தது.

‘ஹலோ! கம் ஹியர். என்ன வேணும்? உங்களுக்கு ஆபிசரப் பார்க்க யார் பர்மிஷன் கொடுத்தது? இந்தப் பக்கம் வாங்க!’

‘ஐ வான்ட் டு ஸீ தி ஆபிசர். வய் ஷீட் ஐ கெட் யுவர் பர்மிஷன்?’

‘இங்க வாங்க நீங்க. என்ன வேணும் உங்களுக்கு, ம்...????

‘ஸாரி மேடம் ! நான் ஆபிசரைப் பார்த்தே பேசிக்கிறேன்...’

‘ ஏன் ? என்னாச்சு? முதல்ல இங்க வாங்க!”

என்று அந்த அம்மாள் விசாரித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே ஆபிசர் உள்ளே நுழைந்தார்.
சூழ்நிலையில் இருந்த அசாதாரணத் தன்மையை உணர்ந்து ஆபீசராய், லட்சணமாய்,

‘வாட்ஸ் த ப்ராப்ளம்?’ என்றார் .

அவருடைய கேள்வி கொடுத்த தைரியத்தில் எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தையும் , அங்கு நடந்த புறம் பேசலையும் கூறினேன்.

‘ப்ளீஸ் கூல் டவுன் சார் ‘என்று என்னை ஒரு ஓரமாய் அழைத்துச் சென்றார்.

நாற்காலியில் உட்காரும்படி பணித்துவிட்டு தொண்டையை செருமிக் கொண்டார்.

‘எனக்கு உங்க கஷ்டம் புரியுது. யூ நோ அபவ்ட் அவர் இன்டியன் லேடீஸ். நான் பதினைந்து வருஷமாய் இதையே பார்க்கறேன். என்ன செய்யறது? இவங்களோட தான் வேலை செய்யணும் .வேற வழியே இல்லை. உங்க ப்ராப்ளத்த நான் பாக்கறேன். ப்ளீஸ் கிவ் இட் டு மி’

‘ரொம்ப நன்றிங்க!’ என்று சொல்லியபடி ,வந்த வேலையை முடித்துக் கொண்டு புறப்பட்டேன்.

மேலே சொன்ன சம்பவம் எங்கே நடந்திருக்கும் என்று ஊகிக்க முடிகிறதா ?
வேறு எங்கே? வெளிநாடு ஒன்றில் இருக்கும் நமது ஹை கமிஷனில் தான். நமது அரசாங்க அலுவலகத்திற்கே உரிதான பாணியில் வரவேற்று, ‘இடம் மாறி வந்து விட்டோமோ !’ என்று குழம்பும் சாத்தியக் கூறுகளை அறவே நீக்கி, தேசிய சேவை புரிகிறார்கள் நம்மவர்கள்.

11.9.10

சுவாரஸ்யமில்லாத நிமிடங்கள்

சுளீரரென மண்டை பிளக்கும்

உச்சி வெயில்

சத்தமாய் காற்றை கிழிக்கும்

மின்விசிறி

வெப்பக்காற்றின் தாலாட்டில்

தூங்கும் குழந்தை

மதிய உறக்கத்தில்

அதன் தாய்

கழுவப்படுவதற்காய்

வெயில் சாயுங்காலம் நோக்கிக்

காத்திருக்கும் மதிய பாத்திரங்கள்

தொ.காவின் முன்

தாய் எழக் காத்திருக்கும்

உறக்கம் பிடிக்காத

தலைச்சன் பிள்ளை

காதை உறுத்தும் சத்ததுடன்

சாலையில் செல்லும்

வாகனத்தோடு

மெதுவாய் கடக்கிறது

பின் மதியம்

5.9.10

தேடுகிறேன் . . .

நான் பிறந்த ஊரைக் காணவில்லை!

குட்டையான செங்கல் வீடுகள்

அதன் தலை மேலிருந்த கரண்டு கம்பம்

தூரத்து ரயில் சத்தம்

குறுகிய தெருக்களில் எப்போதாவது

சென்ற சைக்கிள்


சுண்ணாம்பு பூசிய

மஞ்சள் நீர்த் தொட்டி

அதன் தலையில் அமர்ந்த அண்டங்காக்கை

காலை சங்கு பிடிக்க

இயற்கை அழைப்பிற்காய்

ஒதுங்கிய தோப்பு

அதற்கு பக்கமிருந்த இடுகாடு


ஆகாஷ் வாணி செய்தி அறிக்கை

அதைத் தொடந்த ஹிந்தி பாடல்கள்

விடுமுறை நாட்களில்

எதையோ ரிப்பேர் செய்து கொண்டிருந்த

இளமையான அப்பா

அவருக்காய் உள்ளே

சமைத்துக் கொண்டிருந்த அம்மா


அப்பா இல்லா தினங்களில்

வீடு வந்து கதை பேசிச் சென்ற

அமிர்தம் பாட்டி

மின்சாரமற்ற இரவில் என்னுடன்

கண்ணாமூச்சியாடிய நண்பர்கள்

அவர்களுடன் சேர்ந்து விளையாடிய

சிறு வயது நான்


இவற்றுடன்

முற்றுமாய் தொலைந்துப் போன

என் பிறந்த ஊர்

தொலைத்த இடம் சென்று

தேடியும் கிடைக்க வில்லை.


பழைய படம் பார்க்கும் போதும்

அவற்றின் பாடல் கேட்கும் போதும்

கண்களில் நீருடன்

நெஞ்சில் மோதும் இந்நினைவுகளை

கம்ப்யூட்டரில் விளையாடும் என்

பிள்ளைக்கு காட்ட விழைகிறேன்.


ஆனால் இவற்றை கனவில் மட்டுமே

திரும்பப் பார்க்க முடிகிறது.