14.10.10

தொலைந்து போன நிஜங்கள் (சவால் சிறுகதை)

டாக்டர் அகன்றதும் காமினி எழுந்து தன் முகத்தில் இருந்த மாஸ்கை அகற்றிவிட்டு, வயர்களையெல்லாம் பிடுங்கி விட்டு அருகிலிருந்த கண்ணாடி ஜன்னலைத் திறந்து வெளியே குதித்தாள். வெற்று பாதங்கள் ஈரத்தரையில் அழுந்தப் பதிந்து டீனேஜ் கிருஷ்ண தடங்களை ஏற்படுத்தின. சகதி சுடிதாரில் தெரித்து, சின்ன, பெரிய புள்ளிகளை இலக்கின்றி வரைந்தது. அதை கவனிக்கும் நிலையில் அவள் இருக்கவில்லை.

உடல் ஒத்துழைக்கவில்லையென்றாலும் மனதில் இருந்ததெல்லாம் சிவாவை அவசரமாய் . . . மிக அவசரமாய் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதே!

தெரு திரும்பும் போது மூச்சுக் காற்றுக்காக உடல் ஏங்கி, அவள் வேகத்தை சற்று மட்டுப்படுத்தியது. கழுத்தில் கடிபட்ட தெருநாய் ஒன்று இவளை திரும்பிப் பார்த்து தனக்குட்பட்ட ஸ்ருதியில் ‘வ்ழ்ர்ர்ர்ர்ர்ர்....’ என்றது . கைப்பையை அனிச்சையாய் தடவிக் கொண்டே ஓட்டத்தை நடையாக்கினாள். முழங்கையில் பேண்டேஜையும் மீறி லேசான ரத்த கசிவு தெரிந்தது.

நேற்று நடந்த விபத்திலிருந்து அவள் உடல் முழுதுமாய் தேறியிருக்கவில்லை. ஒரு சிறு கவனக்குறைவால் சாலையோரம் தூக்கியெறியப்பட்டு, சிற்சில சேதாரங்களுடன் உயிர் பிழைத்திருந்தாள். நல்ல வேளையாய் புறப்பட்ட காரியம் முடிந்த பின்.

கொடுக்கப் பட்ட அதிகபட்ச வேலையால், உடல் தளர்ந்து தண்ணீருக்காக தவித்தது. வழியிலிருந்த பெட்டி கடையில் குளிர்பானமொன்றை சில்லறை கொடுத்து வாங்கினாள். அவசரமாய் குடித்ததில் சுடிதாரின் மேல் பகுதி நனைந்து ஆரஞ்சு நிறமானது. அதைப் பற்றி கவலைப் படாமல் பெரிய மடக்குகளில் குடித்தாள்.

‘சிவாவைக் காப்பாற்ற வேண்டும் . . . சீக்கிரமாய்’

மறுபடி வீட்டிற்குப் போவதை அவளால் நினைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை. ஆனாலும் வேறு வழி இருப்பதாய் தோன்றவில்லை.

பேருந்து நிறுத்தத்திலிருந்து 12 B யைப் பிடித்தாள். கடைசி இருக்கையில் அமர இடம் கிடைத்தது. சற்று ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டாள்.

அவள் தோற்றம் விசித்திரமாய் இருந்திருக்க வேண்டும். பக்கத்திலிருந்த பாட்டி அளவுக்கதிகமாய் முகத்தைச் சுளுக்கிக் கொண்டு சற்று தள்ளி அமர்ந்தாள். முன்னாலிருந்த பெண் சிரமத்துடன் தலையை திருப்பி இவளைப் பார்த்துவிட்டு உடனே திரும்பிக் கொண்டாள். அம்மா மடியிலிருந்த சிறுவன் இவளையே பார்த்தான்.

காமினிக்கு இதெல்லாம் உறைக்கவில்லை. பார்வையை வெளியே பதித்திருந்தாள். கையில் அடிபட்ட இடம் வலித்தது. அந்த தண்ணீர் லாரி மோதியதில் உயிரே போயிருக்க வேண்டியது.

‘அம்மாவின் கடவுள் நம்பிக்கை தான் தன்னை காப்பாற்றியிருக்க வேண்டும், அதே போல சிவாவையும் காப்பாற்ற வேண்டும்’ என எண்ணிக் கொண்டாள்.

அரை மணிக்கு சற்று குறைவான நேரத்தில் அவள் இறங்குமிடம் வந்தது. சாலையை ஒட்டிய மூன்றாம் குறுக்குத் தெருவில் திரும்பினாள். பட்டப் பகலில் வெறிச்சோடியிருந்த அதில் மொத்தம் ஐந்தே வீடுகள். இவ்வளவு தனிமையான இடத்தை கணவன் தேர்ந்தெடுத்ததில் அவளுக்கு சற்று குறை தான்.

‘அவசரத்திற்கு கூப்பிட கூட ஆள் இல்லாமல் என்ன இடம் இது!’ என்று நினைத்துக் கொள்வாள். இந்த வீட்டை வாங்கும்படி சிபாரிசு செய்த அவன் சித்தப்பாவை மனதிற்குள் இப்போதும் திட்டிக் கொண்டாள்.

வீட்டை நெருங்கும் போது பயம் ஏற்பட்டது. வீடு நிசப்தமாய் இருந்தது. ‘கேட்’டை திறக்கும் போது ‘க்ரீச்’ சென்ற சப்தம் பெரிதாய் கேட்டது. நேரம் கிடைக்கும் போது மறக்காமல் எண்ணை போடவேண்டும் என்று எப்போதும் போல நினைத்துக் கொண்டாள். நேரம் கிடைக்குமா என்று சந்தேகமாய் இருந்தது.

கதவு திறந்தே இருந்தது. சிவா ஈசி சேரில் சாய்ந்தபடி மோட்டுவளையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். டி.வி கவனிப்பாரின்றி ஓடிக் கொண்டிருந்தது. இவளைப் பார்த்ததும் ரிமோட்டால் அதை அடக்கினான். இவளை முறைத்தான்.
கண்கள் சிகப்பாய் இருந்தன.
குடித்திருக்கிறான்!

தொண்டையை செருமிக் கொண்டான்.

“ரெண்டு நாளா எங்க போயிருந்த?”

காமினி கைப்பையை மேஜையில் வைத்தாள்.

சிவா இப்போதெல்லாம் முன் போல இல்லை. சித்தப்பாவின் பேச்சை அதிகம் கேட்கிறான். ‘விளக்கி சொன்னால் இவனுக்கு புரியுமா?’ என்று யோசித்தாள். ‘வேண்டாம், சந்தேகப்படுவான்’.

“எங்கடி போயிருந்த?” அவன் கண்களில் ஆவேசம் இருந்தது..
அடுத்தமுறை கேள்வி எழாது.

“இல்ல சிவா! நேற்று ஒரு சின்ன ஆக்சிடெண்ட். அதனால ஆஸ்பிடல்ல. . .”

“எந்த ஆஸ்பிடல்?. . . அதுவும் ஒரு நைட்டு முழுக்க தங்கற அளவுக்கு! எனக்கே காது குத்தறியா?” கேள்வி எழுப்பியபடி வேகமாய் எழுந்து ஜன்னலோரம் இருந்த மேஜையைத் திறந்தான். துப்பாக்கியை எடுத்தான். அது கருப்பு பிசாசாய் இவளை முறைத்தது.

“எத்தனை முறை சொல்லியிருக்கேன் !உனக்குப் புரியலையா?”

“இல்ல சிவா, கொஞ்சம் பொறுமையா இரு”

“இன்னும் என்ன சமாதானம் சொல்லப் போற?”

“பரந்து சித்தப்பா தான். . .”

“வாய மூடு! நீ செய்யற வேலைக்கு அவர் மேல பழி போடறியா. . .?”

‘இவனுக்கு எதைச் சொல்லி புரிய வைப்பது?’

“உண்மையா சிவா. . . என்ன நம்பு சிவா”

“ஸாரி.. எனக்கு வேற வழி தெரியலை” என்று காமினியின் நெற்றிப் பொட்டில் துப்பாக்கியை வைத்தான் சிவா.

டப்பென்ற சத்ததுடன் அவன் கைகளில் பாய்ந்த தோட்டா அவனை நிலைகுலைய செய்தது.
"ஷிவ்வ்வாஆஆஆ"
தொண்டையிலிருந்து வினோதமாய் சப்தமெழும்ப காமினி அவனை அணைத்துக் கொண்டாள்.

“காமினி... வெல்டன்.. எப்படியோ போலீஸ் கண்ல மண்ணைத் தூவிட்டு இந்த டைமண்டைக் கொண்டு வந்துட்டியே” என்று பாராட்டினார் பின்னால் துப்பாக்கியுடன் நின்றிருந்த பரந்தாமன். அவர் அருகிலிருந்த காமினியின் கைப்பையினுடைய வாய் திறந்திருந்தது.

“அதான் நீ கேட்டபடி கொண்டு வந்துட்டேன்ல்ல , சிவாவை ஒன்னும் செஞ்சிடாதே” என்ற காமினிக்கு தொண்டை அடைத்தது.

சிவா வழியும் ரத்தத்தைக் கைகளால் அடக்கியபடி இருவரையும் ஆவேசமாய் பார்த்தான்.

“ஸாரி சிவா! கொஞ்ச நாளா நீ சந்தேகப் படறன்னு தெரிஞ்சும் என்னால உண்மைய சொல்ல முடியல! உன் சித்தப்பாவுக்கு நீ நெறைய எடம் கொடுத்திட்ட. கடைசியில, அவரோட வேலைக்கு என்னை . . என்னை . . .” வார்த்தைகள் தொண்டையில் சிக்கிக் கொண்டன.

பரந்தாமன் வெற்றிப் புன்னகையுடன் அவளைப் பார்த்தார்.

சிவா தன் கையை அழுத்தியபடி

“எனக்கு தெரியும் காமினி” என்றான்.

பரந்தாமன் முகம் சட்டென்று சுருங்கியது.

“வேண்டாம் சிவா...”

சிவா அவரை முறைத்தான்.

‘என்னைய ஏன்யா சுட்ட?’ என்ற கோபமான கேள்வி அவன் கண்களில் இருந்தது

“முன்பே எனக்கு சந்தேகம் இருந்தது, காமினி! அவர் வழியில போய் பிடிக்கணும்னு தான் உன்னை மிரட்டினேன். துப்பாக்கியை எடுத்தது கூட அவரைக் கையும் களவுமாய் பிடிக்க தான். . .” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே எம்.ஜி.ஆர் பட க்ளைமேக்ஸில் வருவது போல, இன்ஸ்பெக்டர் கோபால் உள்ளே நுழைந்தார்.

“ஸாரி ! கொஞ்சம் லேட்டாயிடுச்சு” என்றார். உடன் வந்த கான்ஸ்டபிள் விலங்கை பரந்தாமன் கைகளில் மாட்டிவிட்டு, சிவாவை நெருங்கினார்.

“ஷிவா, உங்களையும் கைது செய்ய வேண்டிய அவசியத்துல இருக்கறோம். நீங்களும், உங்க சித்தப்பாவும் சேர்ந்து உங்க மனைவி காமினியை ஏமாத்தி, உங்க பிஸினஸ்க்கு அவங்களைப் பயன் படுத்தியிருக்கீங்க.”

“உங்க மனைவி மிஸ்டர் பரந்தாமன் மேல சந்தேகப்பட்டு தான் தகவல் கொடுத்தாங்க. நாங்க கொஞ்சம் துருவிப் பார்த்ததுல உங்க சுயரூபம் தெரிஞ்சுது. நாங்க தான் அந்த டைமண்ட அவங்க கிட்ட கொடுத்துவிட்டோம்.”

காமினி அதிர்ந்து போயிருந்தாள்.

“எனக்கு ஒன்னே ஒன்னு தான் புரியல! உங்களை ஏன் பரந்தாமன் சுட்டார்? சரி!சரி! வாங்க இதெல்லாம் இப்ப கேட்டா நெடுந்தொடர் ரேஞ்சிக்குப் போயிடும். ஸ்டேஷன்ல போயி பேசிக்கலாம்” என்ற படி அவர் வாசலுக்கு விரைய, கான்ஸ்டபிள் இவர்களை நெட்டித் தள்ளிய படி பின்தொடர்ந்தார்.

2 comments:

vinu said...

up to paranthaaman's entry the story went perfectly but i think after that there was a small zigizagggggggggg


enna aacchu

HVL said...

அதானே, என்ன ஆச்சு!!!???