21.10.10

மேக்கிங் ஆப் (என்னுடைய) சவால் சிறுகதை

செப்டம்பர் பதினாலு அன்று வழக்கம் போல ப்ளாகில் உலாத்திக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது பார்த்த ‘சவால் சிறுகதை’ போட்டி அறிவிப்பு என்னை ஒன்றுமே செய்யவில்லை. யாரோ, யாருக்கோ எழுதியது, எனக்கென்ன என்று சென்று விட்டேன்.

அக்டோபர் 13 வரை எழுதும் எண்ணம் இல்லையென்றாலும், காரணமே இல்லாமல் அப்பக்கத்தை பலமுறை சென்று பார்த்து வந்தேன். என்னுள் இருந்த எழுத்தாளனுக்கு சவாலாய் தோன்றியிருக்க வேண்டும்! ( எழுத்தாளனா யாரது?).

பொதுவில் உணர்சிவசப்பட்டு அவ்வப்போது ஏதேதோ கிறுக்கிக் கொண்டிருந்தாலும், சிறுகதை அல்லது கவிதை என்ற வடிவதின் பெயரை அவற்றிற்கு கொடுக்க எனக்கு தயக்கமாகவே இருந்தது.

இந்த வடிவம் அனைவருக்கும் பிடித்துப் போய், சிறுகதை, கவிதையின் வடிவமே காலப் போக்கில் மாறிப் போனால் என்ன செய்வது, என்ற இலக்கியத்தரமான கவலை எனக்குள் இருந்ததால் இந்தத் தயக்கம்.

இப்படியே நான் ஜடம் போல இருந்தது, என்னுள் இருந்த எழுத்தாளனை (எமோ) உசுப்பிவிட்டிருக்க வேண்டும். (மறுபடியும் எழுத்தாளன், யாரையா அது?) அவன் என்னை அன்னியன் ரெமோவாய் ஆக்கிரமிக்கத் துவங்கினான்.

எமோ: எழுதித்தான் பாரேன்!

நான்: கதை போல இல்லைன்னா ?

எமோ: அத நீயா படிக்கப் போற, படிக்கிறவங்க பாடு.

நான்: ஆனாலும் என்ன நினைப்பாங்க?

எமோ: என்ன வேணா நெனச்சிகட்டும். உன்னய பார்த்தா அடையாளம் தெரியவா போகுது?

நான்: அப்படியா சொல்லுற ம் ம் ம். . . நான் கொஞ்சம் யோசிக்கிறேன்.

எமோ: இதையெல்லாம் யோசிக்கவே கூடாது. யோசிச்சா உனக்கு கதையே வராது. வேர்ட திறந்தோமா, ஈ- கலப்பைய புடிச்சோமா, போய்கிட்டே இருக்கணும்.

நான்: இப்படி எழுதினா பரிசு கிடைக்கும்ன்ற. . . ?

எமோ: பரிசு கிடைத்தால் தான் போட்டிக்குப் போகனுமா? அப்படியிருந்தா எப்படித் தான் போட்டிய நடத்துவாங்க? நம்ம போல நாலு பேர் எழுதினாத்தான், மத்தவங்க கிட்ட இருக்க நல்ல கதை தெரிய வரும். இதெல்லாம் ஒரு சேவை. . .

நான்: இருந்தாலும். . .

எமோ: நோ. இனி பேசாதே! நீ எழுதற! என்ன ஆனாலும் நான் பொறுப்பு.

நான்: ம்ம்ம்...சரி உன் ஆசைய ஏன் கெடுக்கணும். ப்ளாகர்களின் தலைஎழுத்து அப்படி இருந்தால் என்ன செய்யறது.

இப்படியாக ஆரம்பித்தன சிறுகதைப் போட்டிக்கான என் முஸ்தீபுகள்.
போட்டிக்கான விதிகளைப் படித்ததும் வயிறு கலங்கியது.

1)டாக்டர் அகன்றதும் காமினி எழுந்து தன் முகத்தில் இருந்த மாஸ்கை அக்ற்றிவிட்டு, வயர்களையெல்லாம் பிடுங்கி விட்டு அருகிலிருந்த கண்ணாடி ஜன்னலைத் திறந்து வெளியே குதித்தாள்.

2) “ஸாரி.. எனக்கு வேற வழி தெரியலை” என்று காமினியின் நெற்றிப் பொட்டில் துப்பாக்கியை வைத்தான் சிவா.

3) “காமினி... வெல்டன்.. எப்படியோ போலீஸ் கண்ல மண்ணைத் தூவிட்டு இந்த டைமண்டைக் கொண்டு வந்துட்டியே” என்று பாராட்டினார் பரந்தாமன்.

இந்த மூன்று வாக்கியங்களும் கொடுத்திருக்கும் வரிசைப்படியே வருகிற மாதிரி ஒரு சிறுகதை எழுத வேண்டும். விதிகள் இரண்டு:

கதையில் கனவோ, பிளாஷ்பேக்கோ வரக்கூடாது.

காமினியைக் கெட்டவராக சித்தரிக்கக் கூடாது.

இறுதித் தேதி: அக்டோபர் 15.

அதாவது கதையை அனுப்ப இன்னும் இரண்டே நாட்கள். எம்.எஸ்.வேர்டை திறந்ததும் வார்த்தை மடை திறந்த வெள்ளம் போல கொட்டவில்லை. என்னவோ எம்.ஜி.ஆர் படத்திற்கு கதையெழுத உட்கார்ந்தது போல இருந்தது.

“காமினி... வெல்டன்.. எப்படியோ போலீஸ் கண்ல மண்ணைத் தூவிட்டு இந்த டைமண்டைக் கொண்டு வந்துட்டியே” என்று பாராட்டினார் பின்னால் துப்பாக்கியுடன் நின்றிருந்த பரந்தாமன். அவர் அருகிலிருந்த காமினியின் கைப்பையினுடைய வாய் திறந்திருந்தது.

“அதான் நீ கேட்டபடி கொண்டு வந்துட்டேன்ல்ல , சிவாவை ஒன்னும் செஞ்சிடாதே” என்ற காமினிக்கு தொண்டை அடைத்தது.
‘ஸாரி காமினி, நாங்க அப்பிடித் தான் பேசுவோம், அதையெல்லாம் நம்பலாமா.நீ பழைய சினிமா பார்த்ததில்ல!’ சொல்லிவிட்டு நம்பியார்த்தனமாய் ஒரு சிரிப்பு சிரித்தார் பரந்தாமன்.

‘என்ன வயசான அப்பா, அம்மா இவங்களை கட்டிப்போட்டுட்டு தீயை மூட்டிட்டு இப்படி டயலாக் பேசிட்டு சிரிப்போம். எல்லோரும் தனிக் குடித்தனம் வந்துட்டதால, இவங்களையெல்லாம் இழுக்க முடியாம போச்சு’

இப்படியெல்லாம் எழுதப் போய் , எமோ ‘நீ நகரு, நான் எழுதறேன்’ என்றான்.

நான்: ஸ்டாப் எமோ ! எழுதும் போது தொல்லைப் பண்ணாதே!

எமோ: இப்படியெல்லம் எழுதினா அடுத்த போட்டிக்கு உனக்கு நோ என்ட்ரி தான், தள்ளு.

நான்: எமோ, ப்ளீஸ் ஒரு நல்ல காவியம் எழுதறப்ப தடை சொல்லாதே!

எமோ அடுத்த வார்த்தை பேசவில்லை, கணினியின் முன் அவன் உட்கார்ந்திருந்தான்.
கதையை அவன் எழுதினாலும் அதிலிருக்கும் ட்விஸ்ட் எல்லாம் என்னுடையது.

‘கதையில் தவறு இருந்தால் அதற்கேற்றார் போல மதிப்பெண்களைக் குறைத்துக் கொண்டு, பரிசு புத்தகத்தின் ஒரு அத்தியாயத்தையாவது அனுப்புங்கள்’ என்ற கோரிக்கையை பின்குறிப்பில் வைக்க எமோ முறைத்தான். வேறு வழியின்றி டெலீட் செய்தேன்.

எது எப்படியோ! சவால் சிறுகதைக்காக ஒரு கதை தயாரித்து அனுப்பி வைத்தோம். மறுபடியும் படிக்கும் தைரியம் கூட வரவில்லை. பரிசு கிடைத்தால் நானும், கிடைக்காவிட்டால் எமோவும் பொறுப்பேற்றுக் கொள்கிறோம்.

3 comments:

ராம்ஜி_யாஹூ said...

arumai

HVL said...

நன்றி ராம்ஜி_யாஹூ.

Charu said...

I like it... :-)