27.12.11

வெளியேற்றம்



இந்த வழி வெளியேறுதல்

சற்று சிரமம்!
ஆயினும் பயமில்லை!


உங்களை சற்றே
குறுக்கிக் கொள்ளுங்கள்!


மூச்சு முட்டுகிறதா?
பிராணவாயு போதவில்லை!


மேலே பாருங்கள்
தெரிகிறேனா?


இல்லையா!
அப்படியென்றால் நீங்கள்

இன்னும் சற்று முன்னேற வேண்டும்!

உடலை மெல்ல உலுக்குங்கள்!

மெதுவாக . . .

இதோ என் கை

தெரிகிறதா?
அதைப் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்!


அப்படித்தான்!
அவசரமில்லை!
மெல்ல. . . மெல்ல!


இப்போது சுலபமாய் இருக்கிறதா?

அப்படியே உடலை உதறிவிடுங்கள்!
இனி ரசிக்கலாம்
இவ்வுலகை ஆவி ரூபத்தில்!

24.12.11

அஷ்டமத்தில் நான்!

எனக்கு அவ்வப்போது ராசி பலன்களில் நம்பிக்கை வந்து போகும்.

அநேகமாய் அடுத்த இரண்டு வருடங்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்காது.

காரணம் அஷ்டமத்து சனி!

‘நரி இடம் போனால் என்ன!
வலம் போனால் என்ன!
மேலே விழுந்து பிடுங்காமல் போனால் சரி!’
என்று நான் பாட்டுக்கு சென்று கொண்டிருக்க,
சனிபகவான் குறுக்கே வந்தால் என்ன செய்வது?
கீழ்கண்ட வழிகளைப் பின்பற்ற முடிவு செய்திருக்கிறேன்


1) இந்த இரண்டு வருடங்களுக்கு
மேலோட்டமாய் படித்துப் பார்த்து
பலன் நன்றாயிருந்தால் தொடர்ந்து படிப்பது,
இல்லாவிட்டால் எஸ் ரா பக்கம் சென்று விடுவது.

2) ஆங்கில சீன மொழிபெயர்ப்பு ராசிபலன்களை,

எந்த மொழியானாலும் சனிபகவான் இல்லாத மொழியாக பார்த்து,

படித்துக் கொள்வது.

3)நாட்காட்டியில் போட்டிருக்கும் பலன்களைப்

 படித்து திருப்தி கொள்வது!

பெரிய பெரிய வாக்கியங்களில் உன் நேரம் சரியில்லை

என்று படிப்பதை விட ,

 'நோய்' 'நஷ்டம்' போன்ற  ஒற்றை வார்த்தை பலன்களை

எளிதாய் கடந்துவிட முடிகிறது!



3.12.11

ப்ளீஸ் . . . இவர்களுக்கெல்லாம் யாராவது சொல்லிக் கொடுங்களேன்!



நேற்று இரவு வசந்தத்தில் பொம்மை 2 போட்டார்கள்.
பொதுவாய் நான் இரவில் கண்விழித்து படம் பார்ப்பதில்லை, ரொம்ப நல்ல படமாய் இருந்தாலே தவிர!
என் பிள்ளைகளின் தொல்லை தாங்க முடியாமல் இரவு விழித்திருந்தேன். பயமாம்!
படம் ஆரம்பிக்கவே பதினோரு மணி ஆனது. கொடுமை!


என்ன நினைத்து படத்தை எடுத்தார்கள் என்று புரியவில்லை!
பேய் கத்தியை எடுத்துக் கொண்டு துரத்துகிறது!
குழந்தையால் கூட ஒளிந்துக் கொண்டு பேய்க்கு போக்கு காட்ட முடிகிறது!


ஹீரோ இரண்டு முறை ஆழமான கத்திக் குத்துகளைப் பெற்றுக் கொண்டு (பேயிடமிருந்து தான்) ரத்த சேதாரமின்றி, வயிற்றை கையால் பிடித்துக் கொண்டே கடைசி வரை ஓடுகிறார்!


பேய் சில நேரங்களில் fancy dress competitionக்கு செல்வது போல உடுத்தியிருக்கிறது!


படம் எடுத்தவருக்கு சில அடிப்படை விஷயங்கள் தெரியவில்லையோ என்று தோன்றுகிறது


1.     பேய், சண்டைக் காட்சியிலெல்லாம் துரத்தியபடி ஓடிவர தேவையில்லை. ஆட்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று தேடவும் தேவையில்லை.


அவற்றிற்கு நாம் செய்வது அனைத்தும் தெரிந்திருக்கும்.


அவ்வப்போது முகத்திற்கு நேரே வந்து பயமுறுத்தி B.Pயை எகிற வைத்தோ, ஓடும் மின்விசிறியை தரை வர இறக்கியோ அல்லது மனிதர்களை காற்றில் பறக்கவிட்டு, சுவற்றில் மோதியோ கொன்றால் போதும்!




2.     பேய்க்கு மனிதரைக் கொல்ல கத்தியும் துப்பாக்கியும் தேவையில்லை! கடைக்கண்பார்வையே போதும். வேண்டுமானால் சிரிப்பையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.


கொல்வதற்கு முதல் பாயிண்ட்டில் சொல்லியிருக்கும் வழிகளைப் பயன்படுத்தலாம் அல்லது ரசிகர்களையாவது கேட்கலாம்.


3.பேயை மாடியிலிருந்து கீழே தள்ளியெல்லாம் சாகடிக்க முடியாது. ஆனானப்பட்ட ரஜினியே அப்படியெல்லாம் செய்ததில்லை!


விழும் போது உடலிலிருந்து ஆவி பிரிந்து தனியே செல்வதையாவது காட்ட வேண்டும். ஆவி மன்னிப்புக் கேட்டபடியோ அல்லது தோல்வியை ஒப்புக் கொண்டோ செல்வதாக காட்டுவது கூடுதல் அழகு.


என் சந்தேகம் ஒன்றே ஒன்று தான். படம் எடுத்தவர்கள், எடுக்கும் போது பார்த்தவர்கள், நடித்தவர்கள் இவர்களில் யாருக்குமேவா இதெல்லாம் தோன்றியிருக்காது!


மொத்ததில் நேரம் சரியில்லை! தூக்கத்தை கெடுத்துக் கொண்டு பார்த்த எனக்கு தான்!

29.10.11

கவிதை

பேசுவதற்கு நேரமின்றி

தோழியர் அனைவரும்
வேலை யதிகம்

கொண்டிருந்த

ஒரு மாலையில்
வேலை யெதுவும்

செய்யத் தோன்றாத

சோம்பலினிடையே
பூக்கிறது கவிதைப் பூ

15.10.11

பள்ளியில். . .



கொண்டு விடும்
அம்மாவின் நினைவில்
கண்ணீர் விட்டு
தன் பொழுதின்
முதல் பகுதியையும்

ஆசிரியர் மற்றும்
நண்பர்களின் விளையாட்டில்
மனம் பதித்து 
அதன்
இடைப்பகுதியையும்

வீட்டின் நினைவு
கிளப்பிய ஏக்கத்தில்
பிற்பகுதியையும்
கழிக்கிறது
பாலர் பள்ளியில்
புதிதாய் சேர்ந்த
குழந்தை

6.10.11

எது பிரச்சனை?


நேற்று ‘பர்மாவிலிருந்து நடையாய் நடந்து  . . .’ என்ற புத்தகத்தைப் படித்தேன். எழுதியவர் பசுபதி ஐயர். இரண்டாம் உலகப் போரின் போது பர்மாவிலிருந்து கால் நடையாகவே இந்தியா வந்து சேர்ந்த அவருடைய அனுபவங்கள் இந்த புத்தகத்தில். 

மனைவி பிச்சம்மா மற்றும் நான்கு குழந்தைகளுடன், இந்தியாவில் விட்டு வந்திருந்த மூத்த பிள்ளையைச் சேருவதற்கு, வேறுவழியின்றி நடந்தே வந்திருக்கிறார், பசுபதி ஐயர். 

பிப்ரவரி 1942வில் ஆரம்பித்த இவரது பயணத்தின் அனுபவங்கள் பயங்கரமானவை.

போரின் ஆரம்பக் கட்டங்களில் தன் உயிரை பலமுறை காப்பாற்றிய நாயை மற்றவர்கள் வண்டியில் ஏற்ற முடியாது என்று மறுத்தது . . . அதை கீழே இறக்கி விட்டும் அது தொடர்ந்து மூன்று மைல்களுக்கு ஓடி வந்தது . . .

வரும் வழியில் பார்த்த ஆயிரக் கணக்கான பிணங்கள். . . துணி ஆற்றைக் கடக்கும் போது அடித்துக் கொண்டு சென்றுவிட, ஒரு பிணத்தின் மீதிருந்த துணியை உருவி கட்டிக் கொண்டது . . . 

வரும் வழியில் குழந்தைகளுக்கு ஒரு வாய் கஞ்சி மட்டுமே கொடுத்துவிட்டு உணவின்றி தவித்தது . . . பின்னாட்களில் அது கூட கிடைக்காமல் சில நாட்களுக்கு தொடர்ந்து பட்டினியாய் கிடந்தது. . . அந்நேரத்தில் கீழே கிடந்த கற்களை ஏதேனும் திண்பண்டமாய் இருக்காதா என்ற நப்பாசையில் வாயில் போட்டு மென்று பார்த்தது . . .

பிள்ளைகளை ஒவ்வொருவராய் பறிகொடுத்து கடைசியாய் இந்தியாவிற்கு சில நூறு மைல்கள் இருக்கும் போது மனைவியையும் பறி கொடுத்து. . .  படிக்கும் போது மனம் கனத்துவிட்டது.

ஒன்றுமே இல்லாத சின்ன விஷயங்களுக்கெல்லாம் என்னையும் மற்றவர்களையும்  எப்படி தொல்லைப்படுத்தியிருக்கிறேன் என்று எண்ணிப் பார்க்கத் தோன்றியது!

24.9.11

பேராசை



சிறுவயதில் கைபிடித்து
நடந்து வந்த அப்பா வேண்டும்
அந்த நேரம் தெருவோரம்
நிறைந்திருந்த மரங்கள் வேண்டும்


மீண்டும் ஒருமுறை முதலிலிருந்து
ஏ பி சி டி படிக்க வேண்டும்
பிரம்பெடுத்து மனதொடித்த
ஆசிரியரின் வகுப்பும் வேண்டும்


நண்பர்களுடன் விளையாடிய
வெற்றுவெளி திடலும் வேண்டும்
பேய்கதைகள் பேசிபயந்த
மின்சாரமற்ற இரவுகள் வேண்டும்


இரண்டு அறைகள் மட்டுமிருந்த
கூரை வேய்ந்த வீடு வேண்டும்
வீட்டின் மேலே படர்ந்து சென்ற
பூசணிக் கொடியும் வேண்டும்


கையிலெனக்கு வாட்ச் கட்டிய
ஜவ்வுமிட்டாய் காரன் வேண்டும்
அந்த நேரம் தலைக்கு மேலே
பறந்து சென்ற குருவி வேண்டும்


புத்தகமும் கம்ப்யூட்டரும்
வாழ்க்கையென கொண்டிருக்கும்
பிள்ளைகளுக்கு இவையனைத்தையும்
முடிந்தால் ஒருமுறை காட்டவேண்டும்

19.9.11

வீட்டுக்கு வீடு-1

Busyன்னா என்ன என்பதை இப்போது தான் பார்க்கிறேன்!
தலையை பிய்த்துக் கொள்ளலாம் போல இருக்கிறது! 

இப்படியெல்லாம் பதிவு எழுதுகிறேன் என்றால் பிள்ளைகளுக்கு exam நெருங்குகிறது என்று அர்த்தம். இதற்கு நடுவே போட்டிகள் வேறு.

குரங்கு குட்டியை விட்டு ஆழம் பார்ப்பதைப் போல நான் செய்யாததையெல்லம் பிள்ளைகளிடம் முயற்சித்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

நேற்று பாடம் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த போது வந்த ஒரு கேள்வி

‘ஏன் knowவை ‘க்நோ’ ன்னு படிக்காம் ‘நோ’ன்னு படிக்கிறோம்?’
‘ஏன்னா, இதில k சைலெண்ட்’
‘மத்த எழுத்துகளும் இது போல சைலெண்ட்டா வருமா?’
‘ஓ வருமே!’
‘அப்ப ABCD சொல்றதுக்கு பதில் சைலெண்ட்டாவே இருக்கலாமே!’
இதுக்கு என்ன பதிலைச் சொல்லுவது?

8.9.11

சோகம் கடத்தி




பிள்ளைகளையும் அவர்தம்

பிள்ளைகளையும் 

பார்க்க முடியாத வேதனையை

நெடுந்தொடர்களைக் கொண்டு

சில மணித்துளிகள்

மறக்கிறாள் அம்மா . . .


பல்லியைப் போல

வீட்டின் சுவர்களில் 

நாடகப் பாத்திரங்களின்

பேச்சும் அழுகையும் 

ஊர்ந்தபடியே 

இருக்கின்றன எந்நேரமும் 


தொலைக் காட்சி

பெரிய கோட்டைக் கிழித்து

அவள் பிரச்சனைகளை 

சிறியதாக்கி

சோகம் கடத்துகிறது 

தற்காலிகமாய்!


7.9.11

மனம் விட்ட வார்த்தைகள்



தனிமை

சில நல்ல பாடல்களைக் கேட்டு

மனம் விட்டு அழுவதற்காகவாவது

தேவைப்படுகிறது தனிமை

சிலசமயம் . . .




புதிர்

பழைய பாடல்களில்

ஏதோவொன்று இருக்கத்தான்

செய்கிறது . . .

இல்லாமல் போனால்

நான் எப்படி

இதை எழுதியிருக்க முடியும்!

6.9.11

பழசு. . .!


கணினியில் ஸ்க்ரோல் செய்து

பிறந்த வருடத்தைத்

தேடும் போதும்,


கனகாவின் அம்மாவை

அப்பா காட்டியது போல்

சூர்யாவின் அப்பாவை

மகளுக்கு காட்டும் போதும்,


கருப்பு வெள்ளை,

ஈஸ்ட்மென் கலர் படங்களை

ரசித்துப் பார்க்கும் என்னை

மகள் முறைக்கும் போதும்

வயது ஏறுவதை உணர்கிறேன்!

23.8.11

ஃபேஸ் புக்கும் சில சந்தேக பிராணிகளும் . . .

ஃபேஸ் புக்கில் ஒரு சிலரைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

அவர் ரொம்ப நெருக்கமில்லாதவராக இருந்தாலும்,

தெரிந்தவராக இருப்பார்.

சரி இவரை நண்பராக்கிக் கொள்வோம் என்று முயன்றால்

அவரது பக்கத்தில் 'add friend' பட்டன் மட்டுமே ஆக்டிவ்வாக இருக்கும்!

தன்னிலை விளக்கம் கொடுக்க,

அதாவது எங்கே பார்த்தோம், எங்கே பேசினோம்

போன்ற மேலதிக தகவல்களைக் கொடுக்க

வழியே இருக்காது!

பொதுவாய் முன்பின் தெரியாதவர்களை

நானே கூட தோழராய் ஏற்றுக் கொள்ளமாட்டேன்!

அவரது ஈமெயிலோ, தொலைபேசி எண்ணோ நமக்கு தெரிந்திருக்காது!

அவரோ ஒரு தகவல் கூட அனுப்ப முடியாத அளவிற்கு

தன் பக்கத்தை பத்திரமாய் பாதுகாத்து வைத்திருப்பார்.

(மனித குலத்தின் மீது அவ்வளவு
நம்பிக்கை!? )

சரி அவருடைய நண்பராக இருக்க விருப்பம் தெரிவித்தால்,

நான் யாரென்றாவது விசாரிக்க முன்வருவார்

என்று நினைத்தால், நம்முடைய வேண்டுகோள்

கிணற்றில் போட்ட கல் போல அப்படியே இருக்கும்.

ஒரு சில பிரபலங்களின் பக்கங்களை பார்த்திருக்கிறேன்.

அதில் கூட இப்பேர்பட்ட தடைகள் இல்லை! நிறைகுடம்!?

இவ்வளவு பாதுகாப்பை விரும்புபவர்கள்

ஏன் ஃபேஸ் புக்கில் அக்கவுண்ட் வைத்திருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. சும்மா கிடைக்கிறது என்று துண்டு போட்டு பிடித்திருப்பார்களோ!

இப்பேர்பட்ட சந்தேகப் பிராணிகளின் நட்பே தேவையில்லை என்று

இப்போதெல்லாம் அதைப் போன்றவைகளுக்கு

ப்ரெண்ட் ரெக்வஸ்ட் அனுப்புவதே இல்லை.