11.7.13

கைத்தொலைப்பேசியும் நானும்


பாம்பு 1, பாம்பு 2 க்கு போன் செய்ததாம். போனை எடுக்காமலேயே, தனக்கு ஒரு பாம்பு தான் போன் செய்கிறது, என்று பாம்பு 1 கண்டுபிடித்து விட்டதாம். எப்படி? (அப்போதெல்லாம் காலர் ஐ.டி பிரபலம் இல்லை)
இப்படி கேள்வி கேட்டு கடிக்கும் போதெல்லாம் யோசித்ததில்லை, கைத் தொலைபேசி இவ்வளவு பிரபலமாகும் என்று. அப்போது வீட்டுத் தொலைபேசிகளே மிகப் பெரிய அதிசயம். அவற்றை திரைப்படத்தில் பெரிய பணக்காரர்களின் வீடுகளில் மட்டுமே பார்த்திருந்தேன்.

பிறகு,  தொன்னூறுகளின் கடைசியில் கைத் தொலைப்பேசி அறிமுகமான போது கூட அது எங்களது நம்பிக்கையை அவ்வளவு சீக்கிரம் பெற்றுவிடவில்லை. அது பொருளாதார பிரச்சனைகளை உருவாக்கக் கூடும் என்ற சந்தேகம் இருந்துக் கொண்டே இருந்தது. ஆனால் எங்களின் நம்பகத்தன்மையைப் பற்றி சிறிதும் கவலைப்படாமல், மிகவேகமாய் இந்திய மக்களின் வாழ்க்கையில் ஊடுறுவத் துவங்கியது கை.தொ. பேசி.

முட்டை வெந்து போவது போல மூளை வெந்து போய்விடுமாம்!’ என்ற கதைகளையெல்லாம் மீறி ஒரு மனிதனின் ஸ்டேடஸ் சிம்பலாக மாறிப் போனது. வீட்டை விட்டு வெளியே போகும் கணவரின் இருப்பிடத்தை அறிந்துக் கொள்ளும் வசதி, வரேன் . . . வரேன் . . . வந்துகிட்டே இருக்கேன் . . . வந்துவிட்டேன், என்று வீட்டிலிருந்தே சொல்லும் வசதி மற்றும் இன்னபிற வசதிகளுக்காக செல்பேசி மெல்ல மெல்ல எங்கள் வீட்டினுள் நுழைந்து கைப்பையில் இடம் பிடித்தது.

இப்போது பர்ஸ் தொலைந்து போனால்அட்டே! போனை அதனுள்ளே வைக்காமல் போனோமே!’ என்று சலித்துக் கொள்கிறேன்.
ஆரம்பத்தில் மிஸ்டு கால்களை வேறு விதமாகவும் உபயோகப்படுத்திக் கொண்டோம் நாங்கள். நான் வேலையில் பிஸியாக இருக்கும் போது  வீட்டிலிருந்து

·         ஒரு மிஸ்டு கால் வந்தால் என் பெண் நம்பர் 1 வீட்டிற்கு வந்துவிட்டாள் என்று அர்த்தம்.

·         இரண்டு மிஸ்டு கால் வந்தால்பெண் நம்பர் 2 வந்துவிட்டாள்

·         மூன்று மிஸ்டு கால் ((2+1) அல்லது (1+2)) என்றால் இருவரும் சுகமாய் வந்து சேர்ந்துவிட்டார்கள்.

·         நான்கு மிஸ்டு கால்- ‘அம்மா! உன்னோடு பேச வேண்டும் போனை எடு

கை. தொ. பேசியால் வேறு சில வசதிகளும் உண்டு.

சில மெகா அறுவைகளிடம் மறக்காமல் போன் நம்பரை வாங்கி வைத்துக் கொள்வேன் நான், அடித்தால் கண்டிப்பாய் எடுக்கக்கூடாது என்பதற்காக. அதற்காக அவர்கள் உறவை முறித்துக் கொள்வேன் என்பதும் இல்லை. நான் பிஸியாகப் போகும் ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன்னால் போன் செய்து, ஓரிரு நிமிடங்கள் பேசிவிட்டு வைத்து விடுவேன்.

 என் தோழி ஒருவர் போனில் மிக சுவாரஸ்யமாய் பேசுவார். சில சமயங்களில் ஒரு மணி நேரத்திற்கும் அதிகமாக கூட பேசியிருக்கிறோம். சந்தித்து நெடு நாட்களாகிவிட்டதே என்று ஒரு முறை அவர் வீட்டிற்கு சென்றேன். நான் அங்கே இருந்ததில் பாதி நேரம், அவர் போனிலேயே தான் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

சரி! இவரோடு போனிலேயே பேசிக்கொள்ளலாம் என்று வந்து விட்டேன். பேனா நண்பர்கள் வழக்கொழிந்து போய், இது போன்ற போன் நண்பர்கள் தற்போது அதிகமாகிவிட்டார்கள்.

 முன்பிருந்த பார்ன்  வித் சில்வர் ஸ்பூன்போல, இப்போதுள்ள பிள்ளைகள் எல்லாம்பார்ன் வித் நோக்கியா போன்ஆகிவிட்டார்கள்.

 இவர் மற்றொரு தோழி. இவருக்கு எப்போது போன் செய்தாலும், அவரது மூன்று வயது பெண் தான் எடுப்பாள். கொஞ்ச நேரம் பேசி விட்டு, அம்மாவிடம் கொடு என்றால், ஏடாகூடமாய் ஏதாவது கேள்வியைக் கேட்டு, அதற்கு பதில்  சொல்ல வில்லையென்றால் கொடுக்க மாட்டேன் என்பாள். தோழியுடன் பேசுகிறேனா இல்லையா என்பது அந்த சிறுமியின் அப்போதைய மனநிலையைப் பொறுத்தது. சில முறை வெறுத்துப் போய் தோழியுடன் பேசாமலேயே போனை வைத்திருக்கிறேன்.

 இதைக் நேரே சொன்ன போது தோழி பெருமையாய் சிரித்துக் கொண்டார். அது மட்டுமல்லாது அவளது மற்ற பிரதாபங்களையும் சொல்லத் தொடங்கிவிட்டார். அது பின்வருமாறு:

 ஒரு முறை போன் தொலைந்து போக, மிஸ்டு கால் கொடுத்து பார்த்திருக்கிறார்கள். ரிங் போகிறதே தவிர போன் எங்கே என்று கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. அதை வைத்து விளையாடிமகள் தூங்கிக் கொண்டிருந்திருக்கிறாள். எழுந்த பிறகு போனை ப்ரிட்ஜிலிருந்து எடுத்துக் கொடுத்திருக்கிறாள்.

மற்றொரு முறை போனை வாஷிங் மெஷினில் துவைத்த துணிகளோடு கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள்.

 இப்படி, போன் சில நேரங்களில் நம் பிள்ளை வளர்ப்பு முறைகளைரிங்போட்டு காட்டுகிறது.

போன்ஆல் பிள்ளைகள் கெடுகிறார்களா, அல்லது பிள்ளைகள் போனைக் கெடுக்கிறார்களா என்று பட்டிமன்றம் வைக்கலாம் போல!

ஆனாலும், வாழ்க்கையில் இடக்கை, வலக்கையை விட முக்கியமாய் போன, பாழாய் போன செல்போன் இல்லையென்றால்  வேலை ஓடவில்லையே! என்ன செய்வது?

 ஆரம்பத்தில் கேட்டிருந்த கேள்விக்கான விடை உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கக் கூடும்,

பாம்பின்கால்பாம்பறியும்

(ஜீலை மாத கதைக்கள போட்டிக்கான தொடக்க வரி
"அதிகாலை மூன்று மணி இருக்கும். எனக்குள் இருந்த மிருகம் விழித்துக் கொண்டது . . .".
இதற்கு நான் அனுப்பிய குறுங்கதை அடுத்த பதிவில்)
 

7.7.13

தகப்பன்சாமி


(ஜீன் மாத கதை களத்தின் போட்டிக்கு கொடுக்கப்பட்ட தொடக்க வரி 
'அவர் ஏன் அப்படிச் சொன்னார் என்று தெரியவில்லை. அப்படிச்சொன்னது எனக்கு அதிர்ச்சியளித்தது...')

அவர் ஏன் அப்படிச் சொன்னார் என்று தெரியவில்லை. அப்படிச்சொன்னது எனக்கு அதிர்ச்சியளித்தது.
ஏன்ப்பா…!’ என்றான் நித்திலன். அவன் குரலிலும்  எனக்கிருந்த அதே உணர்ச்சி!
அடுத்த வருஷம் உன் பெயரைஎன்.எஸ்ல பதிவு பண்ணனும். இப்பவே கிளம்பிட்டா பிரச்சனை இல்லை!”
நான் ஏன்ப்பா என்.எஸ் போகக்கூடாது!”
இல்லடா! எப்படியும் ஊருக்கு போயிடப் போறோம்! எதுக்கு இப்ப வீணா இதுலயெல்லாம் நேரத்தை செலவு செய்யணும், சொல்லு?

இனி இங்கே தான் வாழ்க்கை என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த எனக்கு பேரதிர்ச்சி!
இத்தனை நாள் இதைப் பற்றி எதுவுமே சொல்லலையே! திடீர்ன்னு என்னங்க?” என்றேன்.
இல்லம்மா! கொஞ்ச நாளாவே இதை யோசிச்சுகிட்டு தான் இருந்தேன். நான் வாழ்ந்த வீடு, படிச்ச பள்ளி, விளையாடிய இடம்..... உனக்கும் தான்! இதையெல்லாம் எப்படிம்மா விட்டுட்டு கடைசி வரை இங்கேயே இருக்கறது? அப்பா அம்மா தான் இல்லை! ப்ச்... இதை முன்னவே யோசிச்சிருந்தா கடைசி காலத்திலயாவது  அவங்க கூட இருந்திருக்கலாம்!”

நித்திலனின் முகம் வாடிப் போய் விட்டது.
அறைக்குள் சென்று நூலக புத்தகத்தோடு அமர்ந்து கொண்டிருந்தாலும், அவனுடைய கவனம் புத்தகத்தில் இல்லை என்று புரிந்தது. அவன் கை அருகில் இருந்த செய்தித் தாளின் ஓரத்தை சுருட்டியும் நீவியும் விட்டபடி இருந்தது.
 
எனக்கும் பழைய நினைவுகள் அவ்வப்போது வந்து சென்றபடி தான் இருந்தன. அதிலும் சொந்த குடும்பத்தினரைக் கூட தினமும் பார்த்து பேச முடியாமல் போகும் இப்போதைய இயந்திரத்தனமான வாழ்கையில், வங்காள விரிகுடா ஞாபகங்கள் ஏற்படத்தான் செய்தன.

ஆனாலும் பிள்ளைகள் படிக்க, கைநிறைய சம்பாதிக்க என்று இருக்கும் நல்ல ஒரு வாய்ப்பை எப்படி விடுவது! அதிலும் வசதியான வாழ்க்கைக்கு
பழக்கப்பட்டு விட்டு அங்கே போய் கொசுக்கடியில் அல்லாடி... இங்கே கணினியிலேயே அனைத்தையும் முடித்து விடலாம். அங்கேயென்றால் ஒவ்வொன்றிற்கும் நாள் கணக்கில் அலைய வேண்டியிருக்கும்.....

இரவு செய்தி பார்த்தபடி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த போது,
அப்பா!” என்று அழைத்தான் நித்திலன்.  
சற்று தயங்கி விட்டு
நான் விளையாடிய ப்ளே கிரௌண்ட், என்னோட நண்பர்கள், என்னோட பள்ளிக்கூடம் எல்லாம் இங்க தானேப்பா இருக்கு. இதையெல்லாம் பார்க்க முடியாதுன்னு நினைச்சா ரொம்ப கஷ்டமா இருக்குப்பாஎனக்கு என் நண்பர்கள் கூட சேர்ந்து என்.எஸ் செய்யணும்ன்னு ஆசையா இருக்கு! எல்லோர் கூடவும் படிச்சுட்டு, நான் மட்டும் என்.எஸ் செய்யமாட்டேன்னு சொல்றது தப்பில்லையாப்பா…!”  என்றான்.

இரவு, தூங்கிக்கொண்டிருந்த மகனின் தலையை கோதிவிட்டப்படி பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தார் கணவர். அவர் முகத்தில் பெருமிதம் தெரிந்தது.
N.S- National Service
(இந்த கதைக்கு முதல் பரிசு கிடைத்தது)