16.4.16

வெய்யிலைப் பருகும் மனிதர்கள்

வெய்யில் உருகி ஓடும் பின் மதிய நேரம், பெரும்பாலானவர்கள் அலுவலகத்தின் மடியில் இருப்பார்கள். வீட்டில் இருப்பவர்கள் உள் வேலைகளை செய்தபடி இருப்பார்கள். சற்றே அக்கடாவென கட்டையைச் சாய்க்கத் தோன்றும் நேரம் அது.

இரண்டரை மணி. துணைப்பாட வகுப்புகளை முடித்துச் செல்லும் மாணவர்களையும் அலுவலக விஷயமாக செல்பவர்களையும் தவிர அதிகம் பேர்களைப் பார்க்க முடியாத அப்பொழுதில்,
வளையிலிருந்து ஊர்ந்துத் திரியும் நண்டுகளாக தெருவில் நகரும் மக்களின் மீது எனக்கு ஒரு ஈர்ப்பு. அவர்களில் சிறுவர்கள் முதல் முதியவர்கள் வரை பலதரப்பட்ட வயதினரையும் பார்க்க முடிகிறது.

சென்ற வாரம் அவர்களைப் பேருந்தில் பார்த்தேன். முதலில் என் கவனத்தைக் கவர்ந்தவள் அந்தச் சிறுமி தான். எட்டு வயது இருக்கும். குட்டையான மினி ஸ்கர்ட் உடுத்தியிருந்தாள். அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்தபடியிருந்த  அவளது பெரிய கண்கள் தான் என்னை அவள் பக்கம் ஈர்த்தது.

உட்கார இடமிருந்தும் அதைத் தவிர்த்தவளாக மேலே தொங்கிய கைப்பிடியை எக்கிப் பிடித்து ஆடியபடி, சற்று நேரம் ஜன்னலில் சாய்ந்தபடி என பயணித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது தங்கையைப் போல தோற்றமளித்த மற்றொரு பெண், அதிக சலனமின்றி அவளருகில் நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.

அவர்களுக்கு அருகே இருந்த இருக்கையில் நைட்டியுடன் அமர்ந்திருந்தது அவர்களது பாட்டியாய் இருக்க வேண்டும். அவ்வப்போது அவர்களிடம் உட்கார் என்றோ, சரியாய் பிடித்துக் கொள் என்றோ மெல்லிய குரலில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அவரது கண்களில் சோர்வு தெரிந்தது. ஏறக்குறைய பத்து நிமிடங்களில் என் நிறுத்தம் வர இறங்கிக் கொண்டேன்.

ஐந்து நாட்கள் கழித்து அதே நேரம் அதே பேருந்தை எடுக்க, அவர்களைப் பார்க்க நேர்ந்தது. இந்த முறை அச்சிறுமிகள் இருவரும் அடுத்தடுத்த இருக்கைகளில் அமர்ந்திருக்க, களைத்த கண்களோடு பாட்டி இன்னொரு பக்கத்திலிருந்த இருக்கையிலிருந்தார். இம்முறையும் பாட்டி நைட்டியில். சிறுமிகள் இருவரும் டைட்ஸ் அணிந்திருந்தார்கள்.

அவர்களைப் பார்த்தால் பள்ளி விட்டுத் திரும்புபவர்களைப் போல இல்லை. பாட்டியின் கையில் துணிகள் அடைத்ததைப் போன்ற ஒரு பையைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை. பள்ளிக்குச் செல்லாமல் இந்நேரம் அவர்கள் இவ்வழியில் பயணிக்க என்ன காரணம் இருக்கக் கூடும் என்று என் மனம் ஆராய்ந்துக் கொண்டே வந்தது.

முதலில் அச்சிறுமியரின் பெற்றோர் இருவரும் வேலைக்குச் செல்பவர்கள். தாயைப் பெற்ற பாட்டியிடம் பிள்ளைகளை விட்டு விட்டு பணிபுரியச் சென்று விட்டார்களென்று கற்பனை செய்துக் கொண்டேன். அப்படி என்றால் சிறுமிகள் பள்ளிக்கூட உடையில் அல்லவா இருக்க வேண்டும்?

சரி! அவர்கள் பாட்டியின் வீட்டிற்குச் சென்று உடை மாற்றிக் கொண்டு அவரோடு வீடு திரும்புகிறார்கள் என்று வைத்துக் கொண்டேன். அப்படி இருந்தால் வீட்டுப் பாடம் செய்ய அல்லது படிக்க என்று ஏதேனும் கையில் எடுத்துக் கொண்டு வர வேண்டுமில்லையா!

அது மட்டுமல்ல பொதுவாய்த் தங்கள் வீட்டிற்கு அருகிலே இருக்கும் பள்ளியில் தான் பிள்ளைகளைச் சேர்த்து விடுவார்கள் பெற்றோர்கள். பள்ளிகளும் அண்மையில் வசிக்கும்  மாணவ்ர்களுக்குத் தான் முதல் உரிமைக் கொடுத்து சேர்த்துக் கொள்கிறார்கள். அதனால் பாட்டியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கிறார்கள் என்ற என் ஊகத்தை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டது.

இவர்களைப் பார்த்தால் நிரத்தரமாய் இந்த ஏற்பாட்டில் இருந்துப் பழகியவர்களைப் போல தெரியவில்லை. அதனால் பெற்றோருக்கு இவர்களை வைத்துக் கொள்ள முடியாத அளவிற்கு உடற்கோளாறு ஏற்பட்டிருக்குமோ, எதுவும் செய்ய இயலாத நிலையில் பாட்டி அவர்களின் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டு இப்போது அவர்களின் பெற்றோரைப் பார்க்க பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறார்களோ என்று தோன்றியது. சட்டென  என்னை அந்நிலையில் வைத்துப் பார்த்தேன். மனம் இளகிப் போனது.

அந்நேரம் தங்கையாய்த் தோன்றிய சிறுமி தூக்கம் வருவது போல கண்களை லேசாய் மூடி ஜன்னலில் தலையைச் சாய்த்தாள். அருகில் இருந்த தமக்கை, அவளை இழுத்து தன் மடியின் மீது கிடத்திக் கொண்டாள். பொதுவாய் இக்காலத்துச் சிறுமிகளை இப்படிப் பட்ட பொறுப்புணர்வோடு நான் பார்த்ததில்லை. கேட்டது எல்லாம் எளிதாய் கிடைத்துவிடும் சிறுவர்களுக்கு இப்பேர்பட்ட பொறுப்புணர்வு ஏற்படுவதில்லை.வியப்பாயிருந்தது!

பேருந்து என் நிறுத்தத்தை நெருங்கிய போது பாட்டி ஏதோ சொன்னார். தமக்கை சட்டென கையை உயர்த்தி நிறுத்து என்பது போல கையைக் காட்டினாள். பின்னர் தங்கையின் தலையை வருடிக் கொடுத்தாள். இறங்கும் போது அவர்களும் எழுந்து நின்றதைப் பார்த்தேன்.

என்னுடன் தான் இறங்குகிறார்கள் என்றால் அவர்களைச் சற்று நேரம் பின்தொடர்ந்தாலென்ன என்று தோன்றியது. தண்ணீர் குடிப்பது போன்ற பாவனையில் இறங்கி சற்று நிதானித்தேன். ஆனால் அவர்கள் மேற்கொண்டு நடக்காமல் வேறொரு பேருந்திற்காகக் காத்திருக்கத் தொடங்கினார்கள்.


என் மனம் அங்கிருந்து பெரிய மருத்துவமனைகளுக்குச் பேருந்துகள் செல்கின்றன என்று எனக்கு நினைவு படுத்தியது. அதை ஒதுக்கிவிட்டு,  பெற்றோர்கள் பணிச்சுமை அதிகமாய் இருந்ததால் சில நாட்களுக்கு பாட்டியிடம் பிள்ளைகளை விட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். இரவு வேலை முடித்து பகலில் வீடு திரும்பும் பெற்றோரிடம் சிறுமிகளை அழைத்துச் சென்று, சிறிது நேரம் விளையாட விட்டு மீண்டும் அழைத்து வருகிறார் பாட்டி என்று பிடிவாதமாய் நினைத்துக் கொண்டு அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தேன்.

9.4.16

இராம அயணத்துடன் பயணம் -2

நீறு அணிந்த கடவுள் நிறத்த வான்
ஆறு அணிந்து சென்று ஆர்கலி மேய்ந்து அகில்
சேறு அணிந்த முலைத் திரு மங்கை தன்
வீறு அணிந்தவன் மேனியின் மீண்டதே


‘அரியும் சிவனும் ஒன்னு,
இதை அறியாதார் வாயில மண்ணு’ என்று கேட்டிருக்கிறோம்!
இதை கம்பரும் தன் பாடலில் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.
சைவம்:
திருநீறு பூசிய சிவபிரானின் மேனி நிறத்தில் இருந்த மேகங்கள் ஆற்றைத் தன் தலையில் அணிந்து சென்றது. கடல் நீரை மேய்ந்தது.
வைணவம்:
கடல் நீரை மேய்ந்த பின்னர் அகில் குழம்பைப் பூசியிருக்கும் லஷ்மியைத் தன் மார்பில் கொண்ட திருமாலின் நிறத்தில் திரும்பியது.

லஷ்மி செல்வத் திருமகள். அவளைத் தன்னகத்தே கொண்ட கார்மேகம் உயிர்கள் வாழ மழையாய்ப் பொழிகிறது என்கிறார் கம்பர்.
பார்க்கடலைக் கடைந்து நஞ்சுண்ட (உப்பு நீர்) சிவபிரானையும், அமுதுண்ட (மழை நீர்) திருமாலையும் இங்கே நினைக்க வைக்கிறார் அவர்.
(பல கோணங்களில் பார்க்க உதவிய இணையத்திற்கு நன்றி!)

இதில் என்னைக் கவர்ந்த வார்த்தை ‘ஆர்கலி மேய்ந்து’
ஆர்கலி- நிறைந்த ஓசையை உடைய கடல்
வெண்மேகம் கடலை மேய்ந்து கருமையாய் மாறுகிறது என்று சொல்லும் போது,
பசு மாடு மிகப் பெரிய கலத்தில், எள்ளும் புண்ணாக்கும் கலந்த  நீரை, உர்ர்ர்ர்ரென்ற சத்தத்தோடு உறிஞ்சி குடிப்பது போலவும், அது எருமையாய் மாறுவது போலவும் ஒரு கற்பனைத் தோன்றுவதைத் தடுக்க முடியவில்லை.