என் பக்கம்

ஏக்கம்

2012-01-29T05:15:00.000-08:00

கடந்த கால நிகழ்வு,

பல் பிடுங்கப்பட்ட பாம்புபோல

கடுஞ்சொற்களைத் தொலைத்து

எரிச்சலைக் கழித்து

வலியை இழந்து

பின் தன்னை

இதமாய் ஒளியேற்றிக் கொண்டு

மிருதுவாய் மனக்கண்ணில் தோன்றி

மறுபடியும்

அந்த நிகழ்விற்குள் சென்று

வாழ்ந்து பார்க்கும்

நிறைவேறா ஆசையை ஏற்படுத்துகிறது

வெளியேற்றம்

2011-12-27T17:46:00.000-08:00

இந்த வழி வெளியேறுதல்

சற்று சிரமம்!

ஆயினும் பயமில்லை!

உங்களை சற்றே

குறுக்கிக் கொள்ளுங்கள்!

மூச்சு முட்டுகிறதா?

பிராணவாயு போதவில்லை!

மேலே பாருங்கள்

தெரிகிறேனா?

இல்லையா!

அப்படியென்றால் நீங்கள்

இன்னும் சற்று முன்னேற வேண்டும்!

உடலை மெல்ல உலுக்குங்கள்!

மெதுவாக . . .

இதோ என் கை

தெரிகிறதா?

அதைப் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்!

அப்படித்தான்!

அவசரமில்லை!
மெல்ல. . . மெல்ல!

இப்போது சுலபமாய் இருக்கிறதா?

அப்படியே உடலை உதறிவிடுங்கள்!
இனி ரசிக்கலாம்
இவ்வுலகை ஆவி ரூபத்தில்!

அஷ்டமத்தில் நான்!

2011-12-24T18:06:00.000-08:00

எனக்கு அவ்வப்போது ராசி பலன்களில் நம்பிக்கை வந்து போகும்.

அநேகமாய் அடுத்த இரண்டு வருடங்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்காது.

காரணம் அஷ்டமத்து சனி!

‘நரி இடம் போனால் என்ன!

வலம் போனால் என்ன!

மேலே விழுந்து பிடுங்காமல் போனால் சரி!’

என்று நான் பாட்டுக்கு சென்று கொண்டிருக்க,

சனிபகவான் குறுக்கே வந்தால் என்ன செய்வது?

கீழ்கண்ட வழிகளைப் பின்பற்ற முடிவு செய்திருக்கிறேன்

1) இந்த இரண்டு வருடங்களுக்கு

மேலோட்டமாய் படித்துப் பார்த்து

பலன் நன்றாயிருந்தால் தொடர்ந்து படிப்பது,

இல்லாவிட்டால் எஸ் ரா பக்கம் சென்று விடுவது.

2) ஆங்கில சீன மொழிபெயர்ப்பு ராசிபலன்களை,

எந்த மொழியானாலும் சனிபகவான் இல்லாத மொழியாக பார்த்து,

படித்துக் கொள்வது.

3)நாட்காட்டியில் போட்டிருக்கும் பலன்களைப்

படித்து திருப்தி கொள்வது!

பெரிய பெரிய வாக்கியங்களில் உன் நேரம் சரியில்லை

என்று படிப்பதை விட ,

'நோய்' 'நஷ்டம்' போன்ற ஒற்றை வார்த்தை பலன்களை

எளிதாய் கடந்துவிட முடிகிறது!

ப்ளீஸ் . . . இவர்களுக்கெல்லாம் யாராவது சொல்லிக் கொடுங்களேன்!

2011-12-03T17:32:00.000-08:00

நேற்று இரவு வசந்தத்தில் பொம்மை 2 போட்டார்கள்.
பொதுவாய் நான் இரவில் கண்விழித்து படம் பார்ப்பதில்லை, ரொம்ப நல்ல படமாய் இருந்தாலே தவிர!
என் பிள்ளைகளின் தொல்லை தாங்க முடியாமல் இரவு விழித்திருந்தேன். பயமாம்!
படம் ஆரம்பிக்கவே பதினோரு மணி ஆனது. கொடுமை!

என்ன நினைத்து படத்தை எடுத்தார்கள் என்று புரியவில்லை!
பேய் கத்தியை எடுத்துக் கொண்டு துரத்துகிறது!
குழந்தையால் கூட ஒளிந்துக் கொண்டு பேய்க்கு போக்கு காட்ட முடிகிறது!

ஹீரோ இரண்டு முறை ஆழமான கத்திக் குத்துகளைப் பெற்றுக் கொண்டு (பேயிடமிருந்து தான்) ரத்த சேதாரமின்றி, வயிற்றை கையால் பிடித்துக் கொண்டே கடைசி வரை ஓடுகிறார்!

பேய் சில நேரங்களில் fancy dress competitionக்கு செல்வது போல உடுத்தியிருக்கிறது!

படம் எடுத்தவருக்கு சில அடிப்படை விஷயங்கள் தெரியவில்லையோ என்று தோன்றுகிறது

1. பேய், சண்டைக் காட்சியிலெல்லாம் துரத்தியபடி ஓடிவர தேவையில்லை. ஆட்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று தேடவும் தேவையில்லை.

அவற்றிற்கு நாம் செய்வது அனைத்தும் தெரிந்திருக்கும்.

அவ்வப்போது முகத்திற்கு நேரே வந்து பயமுறுத்தி B.Pயை எகிற வைத்தோ, ஓடும் மின்விசிறியை தரை வர இறக்கியோ அல்லது மனிதர்களை காற்றில் பறக்கவிட்டு, சுவற்றில் மோதியோ கொன்றால் போதும்!

2. பேய்க்கு மனிதரைக் கொல்ல கத்தியும் துப்பாக்கியும் தேவையில்லை! கடைக்கண்பார்வையே போதும். வேண்டுமானால் சிரிப்பையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.

கொல்வதற்கு முதல் பாயிண்ட்டில் சொல்லியிருக்கும் வழிகளைப் பயன்படுத்தலாம் அல்லது ரசிகர்களையாவது கேட்கலாம்.

3.பேயை மாடியிலிருந்து கீழே தள்ளியெல்லாம் சாகடிக்க முடியாது. ஆனானப்பட்ட ரஜினியே அப்படியெல்லாம் செய்ததில்லை!

விழும் போது உடலிலிருந்து ஆவி பிரிந்து தனியே செல்வதையாவது காட்ட வேண்டும். ஆவி மன்னிப்புக் கேட்டபடியோ அல்லது தோல்வியை ஒப்புக் கொண்டோ செல்வதாக காட்டுவது கூடுதல் அழகு.

என் சந்தேகம் ஒன்றே ஒன்று தான். படம் எடுத்தவர்கள், எடுக்கும் போது பார்த்தவர்கள், நடித்தவர்கள் இவர்களில் யாருக்குமேவா இதெல்லாம் தோன்றியிருக்காது!

மொத்ததில் நேரம் சரியில்லை! தூக்கத்தை கெடுத்துக் கொண்டு பார்த்த எனக்கு தான்!

கவிதை

2011-10-29T04:40:00.000-07:00

பேசுவதற்கு நேரமின்றி

தோழியர் அனைவரும்

வேலை யதிகம்

கொண்டிருந்த

ஒரு மாலையில்

வேலை யெதுவும்

செய்யத் தோன்றாத

சோம்பலினிடையே

பூக்கிறது கவிதைப் பூ

பள்ளியில். . .

2011-10-15T17:15:00.000-07:00

கொண்டு விடும்

அம்மாவின் நினைவில்

கண்ணீர் விட்டு

தன் பொழுதின்

முதல் பகுதியையும்

ஆசிரியர் மற்றும்

நண்பர்களின் விளையாட்டில்

மனம் பதித்து

அதன்

இடைப்பகுதியையும்

வீட்டின் நினைவு

கிளப்பிய ஏக்கத்தில்

பிற்பகுதியையும்

கழிக்கிறது

பாலர் பள்ளியில்

புதிதாய் சேர்ந்த

குழந்தை

எது பிரச்சனை?

2011-10-06T18:16:00.000-07:00

நேற்று ‘பர்மாவிலிருந்து நடையாய் நடந்து . . .’ என்ற புத்தகத்தைப் படித்தேன். எழுதியவர் பசுபதி ஐயர். இரண்டாம் உலகப் போரின் போது பர்மாவிலிருந்து கால் நடையாகவே இந்தியா வந்து சேர்ந்த அவருடைய அனுபவங்கள் இந்த புத்தகத்தில்.

மனைவி பிச்சம்மா மற்றும் நான்கு குழந்தைகளுடன், இந்தியாவில் விட்டு வந்திருந்த மூத்த பிள்ளையைச் சேருவதற்கு, வேறுவழியின்றி நடந்தே வந்திருக்கிறார், பசுபதி ஐயர்.

பிப்ரவரி 1942வில் ஆரம்பித்த இவரது பயணத்தின் அனுபவங்கள் பயங்கரமானவை.

போரின் ஆரம்பக் கட்டங்களில் தன் உயிரை பலமுறை காப்பாற்றிய நாயை மற்றவர்கள் வண்டியில் ஏற்ற முடியாது என்று மறுத்தது . . . அதை கீழே இறக்கி விட்டும் அது தொடர்ந்து மூன்று மைல்களுக்கு ஓடி வந்தது . . .

வரும் வழியில் பார்த்த ஆயிரக் கணக்கான பிணங்கள். . . துணி ஆற்றைக் கடக்கும் போது அடித்துக் கொண்டு சென்றுவிட, ஒரு பிணத்தின் மீதிருந்த துணியை உருவி கட்டிக் கொண்டது . . .

வரும் வழியில் குழந்தைகளுக்கு ஒரு வாய் கஞ்சி மட்டுமே கொடுத்துவிட்டு உணவின்றி தவித்தது . . . பின்னாட்களில் அது கூட கிடைக்காமல் சில நாட்களுக்கு தொடர்ந்து பட்டினியாய் கிடந்தது. . . அந்நேரத்தில் கீழே கிடந்த கற்களை ஏதேனும் திண்பண்டமாய் இருக்காதா என்ற நப்பாசையில் வாயில் போட்டு மென்று பார்த்தது . . .

பிள்ளைகளை ஒவ்வொருவராய் பறிகொடுத்து கடைசியாய் இந்தியாவிற்கு சில நூறு மைல்கள் இருக்கும் போது மனைவியையும் பறி கொடுத்து. . . படிக்கும் போது மனம் கனத்துவிட்டது.

ஒன்றுமே இல்லாத சின்ன விஷயங்களுக்கெல்லாம் என்னையும் மற்றவர்களையும் எப்படி தொல்லைப்படுத்தியிருக்கிறேன் என்று எண்ணிப் பார்க்கத் தோன்றியது!

பேராசை

2011-09-24T14:48:00.000-07:00

சிறுவயதில் கைபிடித்து
நடந்து வந்த அப்பா வேண்டும்
அந்த நேரம் தெருவோரம்
நிறைந்திருந்த மரங்கள் வேண்டும்

மீண்டும் ஒருமுறை முதலிலிருந்து
ஏ பி சி டி படிக்க வேண்டும்
பிரம்பெடுத்து மனதொடித்த
ஆசிரியரின் வகுப்பும் வேண்டும்

நண்பர்களுடன் விளையாடிய
வெற்றுவெளி திடலும் வேண்டும்
பேய்கதைகள் பேசிபயந்த
மின்சாரமற்ற இரவுகள் வேண்டும்

இரண்டு அறைகள் மட்டுமிருந்த
கூரை வேய்ந்த வீடு வேண்டும்
வீட்டின் மேலே படர்ந்து சென்ற
பூசணிக் கொடியும் வேண்டும்

கையிலெனக்கு வாட்ச் கட்டிய
ஜவ்வுமிட்டாய் காரன் வேண்டும்
அந்த நேரம் தலைக்கு மேலே
பறந்து சென்ற குருவி வேண்டும்

புத்தகமும் கம்ப்யூட்டரும்
வாழ்க்கையென கொண்டிருக்கும்
பிள்ளைகளுக்கு இவையனைத்தையும்
முடிந்தால் ஒருமுறை காட்டவேண்டும்

வீட்டுக்கு வீடு-1

2011-09-19T17:45:00.000-07:00

Busyன்னா என்ன என்பதை இப்போது தான் பார்க்கிறேன்!

தலையை பிய்த்துக் கொள்ளலாம் போல இருக்கிறது!

இப்படியெல்லாம் பதிவு எழுதுகிறேன் என்றால் பிள்ளைகளுக்கு exam நெருங்குகிறது என்று அர்த்தம். இதற்கு நடுவே போட்டிகள் வேறு.

குரங்கு குட்டியை விட்டு ஆழம் பார்ப்பதைப் போல நான் செய்யாததையெல்லம் பிள்ளைகளிடம் முயற்சித்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

நேற்று பாடம் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த போது வந்த ஒரு கேள்வி

‘ஏன் knowவை ‘க்நோ’ ன்னு படிக்காம் ‘நோ’ன்னு படிக்கிறோம்?’

‘ஏன்னா, இதில k சைலெண்ட்’

‘மத்த எழுத்துகளும் இது போல சைலெண்ட்டா வருமா?’

‘ஓ வருமே!’

‘அப்ப ABCD சொல்றதுக்கு பதில் சைலெண்ட்டாவே இருக்கலாமே!’

இதுக்கு என்ன பதிலைச் சொல்லுவது?

சோகம் கடத்தி

2011-09-08T23:43:00.000-07:00

பிள்ளைகளையும் அவர்தம்

பிள்ளைகளையும்

பார்க்க முடியாத வேதனையை

நெடுந்தொடர்களைக் கொண்டு

சில மணித்துளிகள்

மறக்கிறாள் அம்மா . . .

பல்லியைப் போல

வீட்டின் சுவர்களில்

நாடகப் பாத்திரங்களின்

பேச்சும் அழுகையும்

ஊர்ந்தபடியே

இருக்கின்றன எந்நேரமும்

தொலைக் காட்சி

பெரிய கோட்டைக் கிழித்து

அவள் பிரச்சனைகளை

சிறியதாக்கி

சோகம் கடத்துகிறது

தற்காலிகமாய்!

மனம் விட்ட வார்த்தைகள்

2011-09-07T07:35:00.000-07:00

தனிமை

சில நல்ல பாடல்களைக் கேட்டு

மனம் விட்டு அழுவதற்காகவாவது

தேவைப்படுகிறது தனிமை

சிலசமயம் . . .

புதிர்

பழைய பாடல்களில்

ஏதோவொன்று இருக்கத்தான்

செய்கிறது . . .

இல்லாமல் போனால்

நான் எப்படி

இதை எழுதியிருக்க முடியும்!

பழசு. . .!

2011-09-06T07:33:00.000-07:00

கணினியில் ஸ்க்ரோல் செய்து

பிறந்த வருடத்தைத்

தேடும் போதும்,

கனகாவின் அம்மாவை

அப்பா காட்டியது போல்

சூர்யாவின் அப்பாவை

மகளுக்கு காட்டும் போதும்,

கருப்பு வெள்ளை,

ஈஸ்ட்மென் கலர் படங்களை

ரசித்துப் பார்க்கும் என்னை

மகள் முறைக்கும் போதும்

வயது ஏறுவதை உணர்கிறேன்!

ஃபேஸ் புக்கும் சில சந்தேக பிராணிகளும் . . .

2011-08-23T16:49:00.000-07:00

ஃபேஸ் புக்கில் ஒரு சிலரைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

அவர் ரொம்ப நெருக்கமில்லாதவராக இருந்தாலும்,

தெரிந்தவராக இருப்பார்.

சரி இவரை நண்பராக்கிக் கொள்வோம் என்று முயன்றால்

அவரது பக்கத்தில் 'add friend' பட்டன் மட்டுமே ஆக்டிவ்வாக இருக்கும்!

தன்னிலை விளக்கம் கொடுக்க,

அதாவது எங்கே பார்த்தோம், எங்கே பேசினோம்

போன்ற மேலதிக தகவல்களைக் கொடுக்க

வழியே இருக்காது!

பொதுவாய் முன்பின் தெரியாதவர்களை

நானே கூட தோழராய் ஏற்றுக் கொள்ளமாட்டேன்!

அவரது ஈமெயிலோ, தொலைபேசி எண்ணோ நமக்கு தெரிந்திருக்காது!

அவரோ ஒரு தகவல் கூட அனுப்ப முடியாத அளவிற்கு

தன் பக்கத்தை பத்திரமாய் பாதுகாத்து வைத்திருப்பார்.

(மனித குலத்தின் மீது அவ்வளவு
நம்பிக்கை!? )

சரி அவருடைய நண்பராக இருக்க விருப்பம் தெரிவித்தால்,

நான் யாரென்றாவது விசாரிக்க முன்வருவார்

என்று நினைத்தால், நம்முடைய வேண்டுகோள்

கிணற்றில் போட்ட கல் போல அப்படியே இருக்கும்.

ஒரு சில பிரபலங்களின் பக்கங்களை பார்த்திருக்கிறேன்.

அதில் கூட இப்பேர்பட்ட தடைகள் இல்லை! நிறைகுடம்!?

இவ்வளவு பாதுகாப்பை விரும்புபவர்கள்

ஏன் ஃபேஸ் புக்கில் அக்கவுண்ட் வைத்திருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. சும்மா கிடைக்கிறது என்று துண்டு போட்டு பிடித்திருப்பார்களோ!

இப்பேர்பட்ட சந்தேகப் பிராணிகளின் நட்பே தேவையில்லை என்று

இப்போதெல்லாம் அதைப் போன்றவைகளுக்கு

ப்ரெண்ட் ரெக்வஸ்ட் அனுப்புவதே இல்லை.

என் தோழியே!

2011-08-15T17:41:00.000-07:00

எனக்கென்று சில கொள்கைகள் உண்டு
அவற்றை பற்றி கவலைப் படாதே,
உன்னை பாதிக்காத வரை!

என்னால் முடிந்ததை செய்கிறேன்,
முடியாததற்கு மன்னிப்பு கேட்கிறேன்!
முடியாததை, ‘முடியாது’ என்று
தானே சொல்ல முடியும்!

இதை உன்னால் புரிந்துக்கொள்ள முடிந்தால்
‘You are Great!’
திமிரென்று எண்ணினால்
‘I am Sorry’,
உன்னுடைய கருத்துகளையும்
நான் மதிக்கிறேன்!

_________________________________________________

முடிந்தால் உதவுங்கள்!

நான் e-kalappaiயில் உள்ள யூனிக்கோடு என்ற ஆப்ஷனை தேர்ந்தெடுத்து தட்டச்சுகிறேன்!
ஆனால் சில கணினிகளில் என் எழுத்துகள் வட்டமும் சதுரமுமாய் தெரிகின்றன!

என்னுடைய எழுத்துகள் யூனிக்கோடில் இருக்கின்றனவா என்று தெரியவில்லை!
இதை எப்படி கண்டுபிடிப்பது?

யூனிக் கோடில் எப்படி தட்டச்சுவது?

தயவு செய்து விபரம் தெரிந்தவர்கள் உதவுங்கள்!

55 வார்த்தை கதை

2011-08-06T09:07:00.000-07:00

இவற்றைப் பற்றிய அறிமுகம் சுஜாதா எழுதிய 'சிறு சிறு கதைகள்' என்ற புத்தகத்திலிருந்து கிடைத்தது. மொத்தம் 55- வார்த்தைகளில் கதை இருக்க வேண்டும். இது தான் முக்கிய விதி!

மற்ற விதிமுறைகள்:

1. கதையின் தலைப்பு கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்படாது. ஆனால் அதுவும் ஏழு வார்த்தைகளுக்கு மிகாமல் இருக்க வேண்டும்.

2. எண்களும் கணக்கில் உண்டு 45, 500, 3458 போன்றவையெல்லாம் வார்த்தைகளே!

3. நிறுத்தக் குறிகள் (பஞ்சுவேஷன்ஸ்)வார்த்தைகளாக எடுத்துக் கொள்ளப்படாது.

சுஜாதாவின் வரிகள் மீண்டும் இங்கே -

‘55 வார்த்தைக் கதை எழுதுவதில் ஒரே ஒரு சௌகரியம் . தினம் ஒரு 55-கதை எழுதலாம். ஏதாவது ஒன்று தேறும், 365 மோசமான 55-கதைகளை யாராலும் எழுத முடியாது.’

என்னுடைய 55-கதை முயற்சி ஒன்று மீள் பதிவாய் இங்கே . . .

வேலைச் சுமை

சுந்தரேஸ்வரன் தன் ‘டை'யைத் தளர்த்திக் கொண்டார். இவருக்காக வெளியே பலர் காத்திருந்தனர்.

இவர் புகழ் பாடவும், குறைகளை முறையிடவும் வந்திருந்தவர்களைப் பார்க்க சலிப்பாய் இருந்தது.

தனக்கிருக்கும் வேலைச் சுமைக்கு, இரண்டு யுகங்களாவது விடுமுறை தேவையென அவருக்குப் பட்டது.

இப்போது நேரமாகிவிட்டது. வாசலில் இருந்தவர்களை விலக்கி, அவசரமாய் வெளியேறினார்.

மதுரையின் குறுகிய தெருக்களை அதிவேகமாய் தன் வாகனத்தில் கடந்து கோயிலின் உள்ளே சென்றார். தீபாராதனை காட்டப்பட்டது.

அதனை ஏற்றுக் கொண்டு அனைவரையும் ஆசீர்வதித்த சுந்தரேஸ்வரனின் கழுத்திலிருந்த ‘டை’ நெளிந்தது.

நாங்க எப்பவும் இப்படி தான்!

2011-07-31T03:30:00.000-07:00

எல்லோர் வீட்டிலும் இருப்பது போல

என் பிள்ளைகளுக்குள்ளும் சண்டை வருவது சகஜம்.

எல்லாம் நன்றாய் தான் ஆரம்பமாகும்!

அக்கா- தங்கையாய், நண்பர்களாய், கடைக்கார- வாடிக்கையாள ராய், ஆசிரிய-மாணாவ ராய், மாறி விளையாடிக் கொண்டிருப்பார்கள்.

திடீரென்று தாங்கள் ஏற்றுக் கொண்ட

கதாபாத்திரத்தின் தன்மையினாலோ,

அல்லது தங்களுக்குள் ஏற்பட்ட கருத்து முரண்பாட்டினாலோ

சூழ்நிலையில் கணம் ஏறும்.

மெதுவாய் பேசிக் கொண்டே இருப்பவர்களின் தொனி

மெல்ல மெல்ல உயரும்.

கொஞ்ச கொஞ்சமாய் சிதற ஆரம்பிக்கும்

விளையாட்டு சாமான்கள், பின்

மூலைக்கொன்றாய் பறக்கும்.

சமாதானம் செய்யலாம் என்று

உள்ளே நுழைந்தால்

குந்தவையும் நந்தினியுமாய் இருந்தவர்கள், சட்டென்று

குந்தவையும் வானதியுமாய் மாறிவிடுவார்கள்.

ஆபத்து நம் மூக்கிற்கு தான்!

சண்டை கூட விளையாட்டின் ஒரு பகுதி போல!

அதெல்லாம் நமக்கெங்கே தெரிகிறது?

இன்று பார்த்தால் அதிசயமாய்

ஒருவரை ஒருவர்

கன்னத்தை பிடித்தபடி

கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

‘என் செல்லோஓஓம்! என் தங்கோஓஓம்!’ என்று ராகத்தோடு

சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள் பிங்கு.

“என்னது அதிசயமா இருக்கு!

சண்டை போடாம கொஞ்சிகிட்டு இருக்கீங்க?”

என்று நான் கேட்டதற்கு,

“நீங்க வேற பிங்கு என் கன்னத்தை

கிள்ளறதால நான் திருப்பி கிள்ளறேன்.

அவள முதல்ல விடச் சொல்லுங்க நான் விடறேன்!” என்கிறாள் பெரியவள்.

இந்த காலத்து பிள்ளைங்க

எப்படியெல்லாம் சண்டைப் போடறாங்க!

__________________________________________________

பிங்குவிற்கு ஐந்து வயதிருக்கும் போது அவளை

"என்ன வேலைக்கு போக பிடிக்கும்?" என்று கேட்டால்,

"காலைல போலீஸ்,

மதியம் டீச்சர்,

நைட் அஸ்ட்ரா னட்" என்பாள்.

காலை மற்றும் மதிய வேலைகள்

அவ்வப்போது மூடிற்கேற்றவாறு மாறும்.

ஆனால் நைட் மட்டும் கண்டிப்பாய்

அஸ்ட்ரானட் தான்.

ஏன் அப்படி என்று கேட்டால்,

நைட்ல தான் நிலா வருமாம்!

அப்போ தான் நிலாவுக்கு போக முடியுமாம்!

சரி தான்!!!!!!!!!!!

ஆண்களுக்கென்று தனி சீட் . . .

2011-07-16T16:39:00.000-07:00

ரொம்ப நாட்களாய் சில சந்தேகங்கள் என்னைக் குடைந்தபடியே இருக்கின்றன. அவற்றில் சில இங்கே . . .

சந்தேகம் நம்பர் 1:

ரயிலில் ஜெனரல் கம்பார்ட்மென்ட் உட்பட

அனைத்து பெட்டிகளிலும் பெண்கள் ஏறலாம்.

யாரும், லேடீஸ் பெட்டிக்குச் செல்லுங்கள்

என்று துரத்துவதில்லை.

சரி தானே!

ஆனால் பேருந்தில் மட்டும்

பெண்கள் சீட்டைத் தவிர மற்ற இருக்கைகளில்

பெண்கள் அமர்ந்தால்,

நெடுந்தொடர்களில் வரும் வில்லி ரேஞ்சுக்குப்
பார்க்கிறார்கள் இந்த ஆண்கள்.

அதென்ன ஸ்டேட்டுக்கு ஒரு நியாயம் சென்ட்ரலுக்கு ஒரு நியாயம்?

என் சந்தேகம் இது தான்:

பேருந்தில் பெண்கள் சீட் இருப்பது போல

ஆண்களுக்கென்று தனியாய் சீட் இருக்கிறதா?

பெண்கள் என்று எழுதியிருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

ஆனால் ‘ஆண்களை’ப் பார்த்ததில்லை.

அப்போ மற்ற சீட்டுகளெல்லாம் இருபாலர்களுக்கும் பொது தானே?

சந்தேகம் நம்பர் 2:

காக்காய் குருவியெல்லாம் காற்றோட்டமாய்

மரத்தில் கூடு கட்டுகின்றன.

இரவில் மழை பெய்யும் போது

அவை நனைந்தபடியே உறங்குமா,

இல்லை குழந்தைக் குட்டிகளுடன்

வேறு இடம் செல்லுமா?

மழையை அவை எவ்வாறு சமாளிக்கின்றன?

சந்தேகம் நம்பர் 3:

ஆட்டு ரத்தம் சாப்பிட்டால் நான்-வெஜ்

ஆனால் மாட்டு ரத்தமான பால் மட்டும்

எப்படி வெஜ்ஜில் சேர்ந்தது?

விடைகளைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன் . . .

கதை எழுதும் பிங்கு

2011-07-03T06:10:00.000-07:00

பிங்கு இப்போது எழுத ஆரம்பித்திருக்கிறாள்.

பிங்குவின் எழுத்துகள் இங்கே

http://pingudarshini.blogspot.com/

கீ போர்டில் தட்ட கொஞ்சம் நேரம் பிடிக்கிறது. ஸ்பெல்லிங்கில் சந்தேகம் வருகிறது. மற்றபடி பரவாயில்லை.

உண்மையான நண்பன்

2011-06-29T18:17:00.000-07:00

எதிர்பார்ப்பின்றி எதையும் செய்பவன்,

ஆபத்து வேளைகளில்

கேட்காமலேயே உதவுபவன் ,

தோல்விகளில் ஊக்கம் கொடுப்பவன்,

பொய்யாய் புகழாதவன். . .

நீங்கள் சொல்வதை

பிறரிடம் சொல்லி சிரிக்காதவன்,

உங்களை நீங்களே

உயர்வாய் எண்ணும்படி செய்பவன்,

உங்கள் முன்னேற்றத்தில்

பொறாமையின்றி சந்தோஷப்படுபவன் . . .

எவனுடன் இருக்கும் போது

இறகைவிட லேசாய் உணர்கிறீர்களோ,

எவனிடம் தைரியமாய்

உங்கள் கருத்துகளைச்

சொல்ல முடிகிறதோ,

அவனே உங்கள் உண்மையான நண்பன்

பிறருக்கு எதிரியாய் இருந்தாலும்

ஊர்கூடி அவனைத் தூற்றினாலும்

துரியோதனனைப் போல

அதர்மவானாய் இருந்தாலும்

அவன் மட்டுமே

உங்களுடைய உண்மையான நண்பன்

சென்னை 2011

2011-06-26T18:40:00.001-07:00

ஒன்றரை வருடங்களுக்குப் பின் ஊருக்குச் சென்றேன்.

கண்கூசும் வெயிலில் சென்னை ஜகஜோதியாய் இருந்தது.
இடையிடையே இடியுடன் கூடிய மழையும்,
அவ்வப்போது கரண்ட் கட்டும்
பால்ய காலத்து நினைவுகளை இழுத்து வந்தன.

'ஏம்ப்பா நாம இன்னமும் சோலார் பேனல் வாங்கல?
அது இருந்தா கரண்ட் பிரச்சனை இருக்காதில்லையா?'

என்று கேட்ட பிங்கு,

'பாருங்க! பக்கத்து வீட்டுல கூட போட்டிருக்காங்க!'

என்று எங்களை இழுத்துப் போய்
டிஷ் ஆண்டனாவைக் காட்டினாள்.

பின்னாட்களில் மழை பெய்தால்
மெழுகுவர்த்தியைத் தேடி எடுத்து வைக்குமளவிற்கு
சென்னையுடன் ஐக்கியமாகிவிட்டாள்.

தெருவில் சாணி போடும் மாடுகளைப் பார்த்து
'இதுக்கு தான் மாட்டையெல்லாம் ஃபார்மில் வைக்கணும்' என்றாள்.

திடீரென்று 'அப்பா ரெக்ஸோனா இருக்குப்பா, ஓடிவாங்க!' என்ற கத்தலில் ஓடிச் சென்று பார்த்தால் வெறும் ஓணான்.

குழந்தைகளுக்கான சேனல்களில்

'எங்கம்மா சொல்லியிருக்காங்க பாய்ஸ்ன்னாலே ஜொள்ளு விடுவாங்கன்னு'

'எனக்கு ஒரு பாய் ஃபெரெண்ட் இல்லைன்னு கவலையாயிருக்கு'

போன்ற அறிவுப்பூர்வமான வசனங்களைக் கேட்க முடிந்தது.

பொதுவாய் பர்கரும், கேக்கும், பிட்ஸாவுமே நிகழ்ச்சிகளை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கின்றன- இங்கேயும் சாப்பாடுக் கடையை விரித்து விட்டார்கள்.

இவற்றில் தமிழகப் பிள்ளைகள் பசை போட்டார்ப் போல ஒட்டிக் கிடக்கிறார்கள்.

ஒரு வாரம் கேபிள் டிவி. பார்த்ததில்

'நான் நினைக்கிறேன் அம்மா சமைக்கிறாங்கன்னு'

'அவ சொல்றா எங்கூட விளையாடாதேன்னு'

'நீ நினைக்கிற உனக்கு எல்லம் தெரியும்ன்னு'

என்று பிள்ளைகள் பேச ஆரம்பித்தார்கள்.

அநாவசிய நிகழ்ச்சிகளுக்குத் தடா போட்டு விட்டோம்.

சமச்ச்சீர் கல்வி படாத பாடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆறாம் வகுப்புப் பிள்ளைகள், புத்தகங்களில் ஒட்டப்பட்டிருக்கும் வண்ணத்தாளுக்குப் பின்னே என்ன இருக்கிறது என்று,
வெளிச்சத்தில் அந்தத் தாளை மட்டும் வைத்து கவனமாய் படிக்கிறார்கள் .

வீட்டுக்கு வீடு கலைஞர் கொடுத்த டீ.வி. அடக்கமாய் அமர்ந்திருக்கிறது.

மிக்ஸியும், கிரைண்டரும் வரப்போகிறதாம்.

அடுத்த தேர்தலில் வி.காந்த் ஜெயித்தால்
ஃப்ரிட்ஜீம், வாஷிங் மெஷினும் கொடுப்பார்
என்று நம்புகிறேன்.

முல்லைக்கும் மயிலுக்கும் கொடுத்தவர்களை மட்டும்
வள்ளல்கள் லிஸ்ட்டில் சேர்த்துக் கொள்கிறார்கள்.
இந்த ஓரவஞ்சனையை கடுமையாய் ஆட்சேபிக்கிறேன்.

தேர்தலும் தலைகீழ் பூனையும்

2011-05-14T06:13:00.000-07:00

சுஜாதா தனது புதிய நீதிக்கதைகள் என்ற புத்தகத்தில் இப்படி ஒரு கதையைச் சொல்லியிருக்கிறார்.

ஒரு வயசான பூனை, சாப்பிட ஒன்றும் கிடைக்காமல் வருத்ததுடன் இருக்கிறது.
திடீரென்று அதற்கு ஒரு யோசனை தோன்றுகிறது.

தன் பின்னங்கால்களை சேர்த்து கட்டிக் கொண்டு ஆணியிலிருந்து தலை கீழே தொங்கினால், பூனைக்கு ஏதோ ஆகிவிட்டது என்று பரிதாபப்பட்டு, எலிகள் கிட்டே வரும்.
அதை பிடித்து தின்றுவிட்டு மறுபடி தலைகீழே தொங்கலாம் என்று திட்டம் போடுகிறது.

திட்டப்படி கிழிந்த பனியனால் காலைக் கட்டிக் கொண்டு ஆணியிலிருந்து தொங்குகிறது.
அது பார்க்க ஒரு பை போல தோற்றமளிக்கிறது.
அதைப் பார்த்து அதிசயித்து போன ஒரு எலி தன் தலைவனிடம் ஓடிப் போய் சொல்கிறது.

எலியின் தலைவன் வந்து பார்த்துவிட்டு
" எலிகளா! நாம் எத்தனையோ பைகள் சுவற்றிலே தொங்குவதைப் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால் அடிப்பாகத்தில் பூனைத் தலை வைத்த பையைப் பார்த்திருக்கிறோமா?" என்ற கேள்வியை எழுப்பி அனைவரையும் எச்சரிக்கிறது.

இதற்கு அவர் சொன்ன நீதி

"ஒரு முறை ஏமாந்தவர்கள் மறுமுறை ஏமாற நடுவில் இரண்டு தேர்தல்கள் கடந்திருக்க வேண்டும்"

பரீட்சையும் அம்மாக்களும்

2011-05-09T07:36:00.000-07:00

இந்த பிள்ளைகளுக்கு பரீட்சை வந்தால் ய்யேயப்பா. . .
என் பரீட்சைக்குக் கூட நான் இப்படி படித்ததில்லை.
என் வாத்தியார் கத்தி கத்தி சொல்லிக் கொடுத்த போதெல்லாம்
படம் வரைந்துக் கொண்டோ, பகல்கனவு
கண்டுகொண்டோ இருந்திருக்கிறேன்.

எந்த ஆசிரியை விட்ட சாபமோ, இல்லை
அவர்கள் சொல்லிக் கொடுத்ததை அவமதித்த பாவமோ,
இப்போது உட்கார்ந்து ஆங்கில இலக்கணத்தையும்,
கணக்கையும் ஒழுங்காய் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். படிக்கவில்லையென்றால் பிள்ளைகள் ஏமாற்றி விடுகிறார்கள்.

கொஞ்சம் சந்தேகமாய் பதிலைச் சொன்னாலும்
'உனக்கு ஒன்னுமே தெரியல!
என் டீச்சர் இப்படி தான் சொல்லிக் கொடுத்தாங்க'
என்கிறார்கள்.

அதனால்அவர்கள் டீச்சர்கள் செய்யும் தவறை கண்டுபிடிக்கும் அளவுக்கு தெளிவாய் படிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

படிக்கும் நேரமே கழிவறைகளை அதிகம் பயன்படுத்துகிறார்கள்
அல்லது பசிப்பதாய், வயிறோ, தலையோ வலிப்பதாய் சொல்கிறார்கள்.
எத்தனை முறை இந்த டெக்னிக்குகளை நான் பயன்படுத்தியிருக்கிறேன்!

இப்போது படிப்பது போல அப்போது படித்திருந்தால் ஒரு ஆராய்ச்சியாளராகவோ, விஞ்ஞானியாகவோ இருந்திருப்பேன்!
(இனி தைரியமாய் எதை வேண்டுமானாலும் சொல்லிக் கொள்ளலாம்!)
எதற்கெல்லாமோ பயிற்சி கொடுக்கிறார்கள்!
முன்பே இது போல சிறு பிள்ளைகளை வைத்து, படிப்பதற்காக செயல்முறை பயிற்சி கொடுத்திருந்தால்
இந்தியா ஒரு விஞ்ஞானியை இழந்திருக்காதோ!

நான் மட்டும் தான் இப்படி என்று நினைத்தால்
எனக்கு வரும் தொலைபேசி அழைப்புகள்
வீட்டுக்கு வீடு வாசற்படி என்பதை உறுதி செய்கின்றன.

பிள்ளைகளுக்கு பரீட்சை நேரம் அது தான் இப்படி . . .

தொலை(யாத)பேசி எண்கள்

2011-04-07T00:45:00.000-07:00

அன்று விரைவு ரயிலில் சென்றுக் கொண்டிருந்தேன். ரயிலினுள் நின்றுக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் எதையாவது செய்ய மனம் பரபரத்தது.

கூட்ட நெரிசல். இந்தக் கூட்டத்தில் புத்தகம் படிப்பதற்கு என்னவோ போல இருந்தது. செல்போனில் கேம் விளையாடி பழக்கமில்லை. அதனால் அதனுள் இருக்கும் விஷயங்களை ஆராயலாம் என்று கொஞ்சம் தோண்டினேன். ‘contacts’ பகுதி சிக்கியது.

சற்று நேரம் கிளறிப் பார்த்ததில், தொடர்பிலிருக்கும் எண்களை விட தேவைற்ற எண்களையே அதிகம் பாதுகாத்து வைத்திருக்கிறேன் என்று தெரிந்தது.

என்னிடமிருந்த எண்களை கீழ்கண்ட வகைகளாக என்னால் பகுக்க முடிந்தது.

1.என் தோழிகள் மற்றும் உறவினர்களின் எண்கள்

2.என் வேலை தொடர்பிலான எண்கள்

3.நான் வேலைக்கு விண்ணப்பித்த போது அது சம்பந்தமாய் சேகரித்து வைத்த எண்கள். எப்போதாவது தேவைப்படலாம் என்ற தொலைநோக்குப் பார்வையில் இன்னமும் போனிலேயே இருக்கிறது.

4.அத்தியாவசியத் தேவைகளுக்காக பதிவு செய்யப்பட்ட எண்கள். அதாவது போலீஸ், Gas, ஸ்டார் ஹப் போன்றவற்றின் எண்கள்.

5.தொடர்பிலில்லாத மற்றும் தொடர்பை வெட்டிக் கொண்டவர்களின் எண்கள். இவற்றை ஏன் இன்னமும் வைத்திருக்கிறேன் என்று புரியாமல் வைத்திருக்கிறேன்.

இவற்றுடன்

அ. நான்கு மாதங்களுக்கு முன் இண்டர்வ்யூவிற்கு பலமுறை என்னை அழைத்து வரசொல்லிவிட்டு, தானும் வராமல் இன்று வரை அதற்கான காரணத்தையும் சொல்லாமல் விட்ட ஜேனட்டின் நம்பரையும்

ஆ. வாடகைக்கு அறை பார்க்க வருவதாய் சத்தியம் பண்ணிவிட்டு, வராமல் ஏமாற்றி, போன் செய்த பிறகு வரமுடியாது என்று கூறிய ஐஸ்வரியாவின் நம்பரையும், போன் செய்ததற்கு பதிலே அளிக்காத ராஜீவ் பிரசாத்தின் நம்பரையும் வைத்திருக்கிறேன்,
என்றாவது ஒரு நாள் வசமாய் மாட்டுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன்.

என் அனுபவத்தில் இது போன்ற நம்பிக்கைகள் வீண் போனதில்லை.

இவற்றில் இல்லாதது, பழைய போன் பழுதடைந்ததால் கைவிட்டு போன தோழியின் தொலைபேசி எண். அவர் என்னை அழைப்பதற்காக இன்னமும் காத்திருக்கிறேன். இந்த முறை எல்லா எண்களையும் முன்பே பத்திரப்படுத்தி விட்டேன்.

டின்னர் வித் ஆவி!!!!!

2011-03-23T17:54:00.000-07:00

அப்போது பத்தாவது படித்து கொண்டிருந்தேன். ஹாஸ்டல். எதையும் முயற்சித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் நிறைய இருந்தது. அப்போதுதான் ஆவியோடு பேசுவதைப் பற்றி கேள்வி பட்டோம்.

ஒரு நாள் இரவு, ஐந்து பேர் சேர்ந்துக்கொண்டு சாக்பீஸ் எடுத்து கட்டம் கிழித்து A B C D 1 2 3 YES NO எல்லாம் எழுதிக்கொண்டோம். கதவையெல்லாம் சாத்திக்கொண்டோம். விளக்கையும் அணைத்துவிட்டோம்.

இரவை எதற்கு தேர்ந்தெடுத்தோம் என்றால், வார்டன் மற்றும் அவருடைய வலக்கைகளிடம் மாட்டக் கூடாது இல்லையா? சீனியர், ஜீனியர்களின் பூஜைவேளை இடையூறுகளை தவிர்க்கவும் தான். ஏதாவது ஏடாகூடமாக ஆயிற்று என்றால் என்ன செய்வது? அதற்காக தான் ஐந்து பேர்!

டம்ளரை கவிழ்த்து வைத்து, இரண்டு பேர், அதன் மேல ஆளுக்கு ஒரு விரலை வைத்துக்கொண்டோம். டம்ளருக்குள் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றி வைத்த ஞாபகம் இல்லை.

எந்த ஆவியைக் கூப்பிடுவது என்று குழப்பம். அந்த நேரத்தில் எங்கள் வீட்டுப் பக்கம், இறந்து போன நெருங்கிய சொந்தம் யாரும் இல்ல, அதனால் தோழியின் அம்மாவைக் கூப்பிட்டோம்.

'வந்துட்டீங்களா?' என்று திரும்ப திரும்ப கேட்க டம்ளர் YESக்கு நகர்ந்தது. கண்டிப்பாய் என் தோழி ஒற்றை விரலை வைத்து அவ்வளவு வேகமாய் நகர்த்தியிருக்க முடியாது. பக் பக் பக். . . இருந்தாலும் அதைவிட ஆர்வம் அதிகமாய் இருந்தது.

கேள்விகளை முன்பே யோசித்து வைக்காததால் எங்கள் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டு பத்தாவது ரிசட்டை கேட்டோம்.

கொஞ்சம் நேரம் கேட்டதற்கு ஒழுங்காய் பதில் வந்தது. சற்று நேரத்திற்கு பிறகு ஆவியின் பதிலைப் பெற ஒவ்வொரு கேள்வியையும் இரண்டு மூன்று முறை கேட்க வேண்டியதாய் இருந்தது. அதற்கும் பதில் சம்பந்தமில்லாமல் வந்தது. அதாவது மார்க்கை குறைவாக சொல்ல ஆரம்பித்தது அல்லது ஒருவர் மார்க்கை இரண்டு முறை கேட்க வேறு வேறு பதில்களைச் சொன்னது. (ஒரு வேளை அதை சந்தேகப்படுகிறோம் என்று கோபம் வந்திருக்குமோ!) ஆவிக்கு ஏற்பட்டிருக்கக்கூடிய களைப்பு புரிந்தது.

சரியென்று அந்த ஆவிக்கு விடை கொடுத்து விட்டு யாரைக் கூப்பிடுவது என்று யோசித்தோம். கேன்சரில் இறந்து போன என் ஒன்றுவிட்ட பெரியம்மா அப்போது தான் ஞாபகத்திற்கு வந்தார். எனக்கு அவருடன் (உயிரோடு இருந்த போது)பேசிய ஞாபகம் இல்லை! இப்போது முயற்சி செய்தோம். எல்லோரிடமும் பேசினார்.

பிறகு காந்தி தாத்தா! நேரு மாமா . . . இறந்து போனதாய் தெரிந்த அனைவரையும் கூப்பிட்டோம்.
கூப்பிட்ட அனைவரும் வந்தார்கள். அல்லது வந்ததாக நினைத்துக் கொண்டோம்.
கேட்ட கேள்விகள் நினைவில்லாவிட்டாலும் விரலுக்கடியில் டம்ளர் நகர்ந்தது மட்டும் ஞாபகம் இருக்கிறது.

திடீரென்று வார்டன் வருவதாய் யாரோ புரளியைக் கிளப்ப, டம்ளரை சரக்கென்று இழுத்து, கட்டங்களை பரபரவென்று அழித்து விட்டு போர்வைக்குள் சுருண்டுக் கொண்டோம். கடைசி ஆவிக்கு சரியானபடி விடை கொடுக்காதது மனதை என்னவோ செய்தது. அது அங்கேயே சுற்றியதாக ரொம்ப நாளைக்கு நம்பினோம்.

அதே போல விடுமுறையில் வீட்டுக்கு வந்த போது பெரியவர்களுக்கு தெரியாமல், டம்ளருக்கு பதில் ஒரு ரூபாய் காயினை (இதில் ஒற்றை விரலை மட்டுமே வைக்க முடிந்தது. அதனால் மற்றவர்கள் வேடிக்கை பார்க்க மட்டுமே!) வைத்து முயற்சி செய்திருக்கிறேன். தங்கையை சேர்த்துக் கொண்டேனா என்பது நினைவில் இல்லை.

தோழியின் அண்ணனிடம் ரகசியமாய் சொல்ல, பேப்பரை சிறிய உருண்டையாய் உருட்டி காசைத் தொடும்படி வைத்தாலும், காசு நகரும் என்றான். ஆனால் அதை அவனால் நிரூபிக்க முடியவில்லை.

இப்போது போல இருந்தால், அந்த நிகழ்வை மேலும் ஆராய்ந்திருப்பேன். சைக்கோ சொமாட்டிக் என்று ஏதாவது காரணம் கண்டுபிடித்திருப்பேன். அப்போது ஆவிகளின் மேல் நம்பிக்கை இருந்தது.

ஆனால் பத்தாவதில் ஆவி சொன்ன மார்க்கை விட ஐந்து மார்க் அதிகம் பெற்றேன். ஹாஸ்டல் வாழ்கை அந்த வருடத்தோடு முடிந்ததால் தோழிகளுடையதைப் பற்றி தெரியவில்லை.

இப்போது ஆவிகளின் மேல் நம்பிக்கை இல்லை என்று சொல்லிக் கொண்டாலும், இதை முயன்று பார்க்க தயக்கமோ, பயமோ ஏதோவொன்று தடுக்கிறது.

நிறைய பின்னூட்டங்கள் பெறுவதற்கு சில யோசனைகள்

2011-03-17T07:46:00.000-07:00

நம் பதிவுகளை யாரோ படிக்கிறார்கள் என்பதே மகிழ்ச்சிக்குரிய செய்தி. படித்தவர்கள் பின்னூட்டம் இட்டால் மிக்க மகிழ்ச்சி. ஆனால் பின்னூட்டமே இடாதவர்களை காலரைப் பிடித்து இழுத்தா போட வைக்க முடியும்? சிலருக்கு என்னதான் கஷ்டப்பட்டு எழுதினாலும் spam கமெண்ட் கூட கிடைப்பதில்லை. என்ன செய்வது?

இப்படி சில முயற்சிகளை வேண்டுமானால் செய்து பார்க்கலாம்

1.சுண்டி இழுப்பது போன்ற தலைப்புகள் கொடுக்கலாம்.
எ.கா : ‘2011ல் விஜய் முதலமைச்சர்’ என்று கிக்காக ஆரம்பித்து ‘ஆவாரா?’ என்று தினத்தந்தி பானியில் முடிக்கலாம். (அதென்னவோ விஜய்ன்னு தலைப்புல போட்டா அன்னைக்கு கவுண்ட் எகிறுது.)

2. பிரபல பதிவர்களின் பதிவுகளில் பின்னூட்டமிட்டு சந்தடி சாக்கில் நமது ப்ளாக்கையும் பிரபலப் படுத்திக் கொள்ளலாம்.

3. பின்னூட்டம் குறைவாய் இருக்கும், பிரபலமில்லாத பதிவர்களுக்கு பின்னூட்டமிட்டு அவர்கள் நன்றியுடன் இடும் பின்னூட்டங்களைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம்.

4.முடிந்தால் நண்பர்களை ப்ளாக் தொடங்கச் சொல்லி ஊக்கப்படுத்தி, அவர்களின் மூலம் பின்னூட்டங்களைப் பெருக்கலாம்.

5.சும்மா இருக்கும் நேரமெல்லாம், பலன் கருதாமல், அடுத்தவர்களுக்கு பின்னூட்டம் இடலாம். ஊரார் பிள்ளையை ஊட்டி வளர்த்தால் தன் பிள்ளை தானே வளரும்.

6. இது போல உங்களுக்கு தெரிந்த வழிவகைகளை பின்னூட்டங்களில் சொல்லலாம்
- போன்ற வாக்கியங்களைப் பயன்படுத்தலாம்.

7. இது எதுவுமே வர்க் அவுட் ஆகவில்லையா! நோ ப்ராப்ளம்! பிற்காலத்தில் நாம் சுஜாதா ரேஞ்சுக்கு பிரபலமாகும் போது, ‘இவரை எனக்கு முதலிலிருந்தே தெரியும்’ என்று சொல்லும் மிகப் பெரிய வாய்ப்பை அவர் (பின்னூட்டமிடாமல் செல்பவர்) இழக்கிறார். கண்டிப்பாய் பின்னால் வருந்துவார். அதை நினைத்து அவருக்காக அவரை மன்னித்து விடுவோம்.

நன்றி.

இனிய குழந்தைக்கு . . .

2011-03-13T07:49:00.000-07:00

சம்பவங்கள் கைமீறிப் போகும்
சிலசமயம் உன்னை
திட்டி தான் விடுகிறேன்!

அறிவுக்கு எட்டுவதை
மனத்திற்குள் போகவிடாமல்
செய்கிறது கோபம்.
அதன் தாக்கத்தால் விளையும்
மன அழுத்தத்தை
உன்மேல் சுமத்தி
கடுமையாய் தான்
பேசி விடுகிறேன்!

பிறகு தான் உணர்கிறேன்
தவறு
என்னுடையது என்பதையும்,
அது தெரிந்தும்
உன்னால் என்னை
எதிர்க்க முடியவில்லை
என்பதையும்,
இந்த உன் பலவீனத்தை
தவறாமல்
பயன்படுத்திக் கொள்கிறேன்
என்பதையும். . .

இனி இப்படி செய்வதில்லை
என்ற வைராக்கியம்
அந்த நொடி பிறக்கிறது!
இந்த முறையேனும் அதை
கண்டிப்பாய் நினைவில்
இருத்திக் கொள்வேன்!

நாய்க்கு வேலையில்ல நிக்க நேரமும் இல்ல

2011-02-28T16:10:00.000-08:00

வேலையென்று சொல்லிக் கொள்கிற மாதிரி எதுவும் இல்லை தான். ஆனாலும் எழுத முடியாதபடி குறுகிடுவதற்கு, அதிலும் முக்கியமாய் பெண்களுக்கு, நிறைய அனானி வேலைகள் இருக்கின்றன. பிள்ளைகளை சமாளிப்பது, கிளப்பி பள்ளிக்கு அனுப்புவது, படிப்பிப்பது, வீட்டை சுத்தம் செய்வது, சமைப்பது (குறைந்த பட்சம் இரண்டு வேளைக்கு), கடையிலிருந்து தேவையானவற்றை வாங்கி வருவது, இப்படி எக்ஸெட்ராவுக்குள் அடக்க முடியாத வேலைகள் பல மனைவிகளுக்காக காத்துக் கொண்டே இருக்கின்றன.

‘வீட்டில வெட்டியாய் உட்கார்ந்துக் கொண்டு என்னத்த கிழிக்கிற?’ என்ற கணவனின் கேள்விக்கு பதிலாய் சொல்ல முடியாத வேலைகள் இவை. சில நாட்களில் ஏனென்று புரிந்துக் கொள்ளமுடியாதபடிக்கு, இவை வழக்கத்திற்கும் அதிகமாய் நேரத்தை ஆக்கிரமிக்கின்றன. அது போன்ற சில நாட்களில் இப்போது மாட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன். அதையே மின்னல் வேகத்தில் பதிவிட்டுவிட்டு, அடுத்த வேலையை கவனிக்க சென்று கொண்டிருக்கிறேன்.

பிங்கு எழுதிய கவிதை

2011-02-21T21:23:00.001-08:00

பிங்கு ( 6 + years)இப்போது கவிதை எழுத ஆரம்பித்திருக்கிறாள். என் கவிதை என்று அவள் சொல்லாவிட்டாலும் பேப்பரில் எழுதியது அவள் தான். இது இவள் சொந்த சரக்கு தானா என்பதில் இன்னமும் சந்தேகம் இருக்கிறது.

I really missed you (x 2)
I Just can't stand (x 2)
I really want bring my life to the cloud
I like my life
I love my family
I want the world to be clean
the world is for you to live
the world give you air (x 2)
the world important for every humun
Keep the world from danger
Make the world beautyful
it will be peeseful for humun to live
I really missed you to (x 3)

பிழைகளை திருத்தாமல் அப்படியே கொடுத்திருக்கிறேன்.
என் பெரிய பெண்ணை விசாரித்த வரை பள்ளியில் இது போல எதுவும் சொல்லித்தருவதில்லை என்று தெரிகிறது .
லாஜிக்கும் அங்கங்கே இடிப்பதால் இது பிங்குவிற்கு சொந்தமான கவிதையென்றே நம்புகிறேன்.

அப்படி என்ன தான் இருக்கிறது 'விஜய்'யிடம்!

2011-02-04T05:41:00.000-08:00

வசந்தத்தில் இந்த குருவி படத்தை எத்தனை முறை தான் போடுவார்களோ தெரியவில்லை. எனக்கு தெரிந்து இது மூன்றாவது முறையோ, நான்காவது முறையோ. ஏதாவது ஒரு வசனம் மறந்து போனால் மறக்காமல் திரையிட்டு விடுகிறார்கள்.

தவறாமல் பார்க்கிறாள் என் குட்டிப் பெண். அதற்காக குட்டிக்கரணம் போடவும் தயாராய் இருக்கிறாள். அப்படி என்ன தான் இருக்கிறது படத்தில். அவளைக் கேட்டால் விஜய் என்கிறாள்.

ஒரு முறை தமிழ் கதை ஒன்றை சேர்ந்து படித்தோம். அந்த கதையில் அவளுக்கு பிடித்த கதாபாத்திரத்தின் பெயரை எழுதச் சொன்னேன். கதாபாத்திரம்ன்னா என்ன என்று அவள் கேட்க, ‘character’ என்று மொழி பெயர்த்தேன். என்ன புரிந்ததோ அவள் எழுதியது இதைத் தான்.

‘விஜெ’

நான் சத்தியமாய் எதிர்பார்க்கவில்லை.

அப்படி என்ன தான் இருக்கிறதோ 'விஜய்'யிடம்!

நானும் எனது நட்பும்

2011-02-02T00:50:00.000-08:00

நட்பிற்கான எனது இலக்கணம் மிகவும் எளிமையானது.

எதையும் எதிர்பாக்காதே என்பது தான் அது.

நான் இதை இம்மி பிசகாமல் கடைபிடிக்கிறேன். என்னால் முடிந்த வரை உதவி செய்கிறேன். முடியாவிட்டால் அதை முகத்திற்கு நேரே சொல்லிவிடுகிறேன். எதிர்பார்த்து எதையும் செய்வதில்லை.

உதவி செய்கிறேனோ இல்லையோ உபத்திரவம் கொடுப்பதில்லை. நட்பின் நிமித்தம் உபத்திரப்படுத்திக் கொள்வதும் இல்லை. விருப்பு வெறுப்புகளை என்மீது சுமத்துபவர்களை தயங்காமல் வெட்டிவிடுகிறேன்.

என் தோழிகளை குறை நிறைகளோடு அப்படியே ஏற்றுக் கொள்கிறேன். என்ன! எனக்கு பிடிக்காத, ஒத்துவராத விஷயங்களிலிருந்து, அந்த நேரம் மட்டும், விலகியிருக்கிறேன்.

இது பிடிக்காமல் முறித்துக் கொண்டு செல்பவர்களை புரிந்துக் கொள்ள முடிகிறது. அதிலும் வெளிப்படையாக சொல்லிப் பிரிபவர்களை மதிக்கிறேன். அவர்களின் செயலுக்காக கோபமோ, கவலையோ படுவதில்லை. படுவதற்கு என்னிடம் இதைவிட முக்கியமான, தலைபோகக்கூடிய முகாந்திரங்கள் நிறைய இருக்கின்றன.

இத்தகு காரணாங்களால் எனது நட்பு வட்டத்தின் விட்டம் மிகவும் குறைவு. ‘Quality is important than Quantity’ இல்லையா?

எது நடந்ததோ,அது நன்றாகவே நடந்தது
எது நடக்கிறதோ,அது நன்றாகவே நடக்கிறது
எது நடக்க இருக்கிறதோ,அதுவும் நன்றாகவே நடக்கும்
எது இன்று உன்னுடையதோ,அது நாளை மற்றொருவருடையதாகிறது
மற்றொரு நாள், அது வேறொருவருடையதாகும்

என்பதை உறுதியாய் நம்புகிறேன்.

நிகழ்வுகள்

2011-01-26T15:39:00.000-08:00

இன்று காலை என் பெண் பள்ளிக்குச் சென்ற பின் எடுத்த படங்கள். நேரம் காலை 6:50.

பள்ளி 7.30க்கு தொடங்குகிறது. சீக்கிரம் கிளம்பினாலும், துணைப்பாட வகுப்புகள் ஏதுமில்லா விட்டால் மதியம் 1.30க்கு திரும்பிவிடுகிறார்கள்.

*******************************************************************

எங்கள் பள்ளி ஆசிரியை (ஒன்பதாம் வகுப்பு படித்த போது) எங்களைப் பார்த்து கூறிய ஒரு ரைம்

கம்மிங் மார்னிங்

கோயிங் ஈவினிங்

சிம்ப்ளி டாக்கிங்

நத்திங் டூயிங்

Coming Morning

Going Evening

Simply Talking

Nothing Doing

*********************************************************************

நிகழ்வு

2011-01-22T17:14:00.000-08:00

நிகழ்ந்தாக வேண்டிய

சம்பவம் ஒன்று

அரங்கேறாது நாள் கடத்தி

சம்பவிக்கும் நேரத்தை

மறைபொருளாய் ஒளித்து

அந்தரங்கம் காக்கும் மர்மியாய்

அற்பமானதை பருப்பித்து

அறியவியலா இரகசியத்தை

உள்ளங்கையில் மறைத்து

விரலிடுக்கில் கசியவிடும்

சிறுமியாய் பிகுசெய்து

பின்

மர்மப்படத்தின்

இறுதிக் கட்டம் போல்

மெல்ல முடிச்சவிழ்ந்து

நிகழ்ந்து முடிகிறது.

பிங்குவின் ஸ்கூல் பிட்ஸ்

2011-01-17T17:13:00.000-08:00

பிங்கு பள்ளி செல்ல ஆரம்பித்ததிலிருந்து வீடே மாறிவிட்டது! காலை 7.30 மணிக்கு ஆரம்பிக்கும் பள்ளி பொதுவாய் 1.30க்கு முடிகிறது.

சீக்கிரம் எழ முடியாமல் புரண்டு புரண்டு அவள் தூங்கும் போதும், இரண்டு குடுமி போடப்பட்டு, இடுப்பில் நிற்காத ஸ்கர்ட் அணிந்து, பெரிய பையை முதுகில் சுமந்து நிற்கும் அவளைப் பார்க்கும் போதும் வருத்தமாய் இருக்கிறது.

ஸ்கூல் பிட்ஸ்:

“அம்மா, நான் தான் தமிழ்ல மானிட்டர்”

http://rithikadarshini.blogspot.com/2010/06/blog-post_22.html ஞாபகம் வர அவளை கிண்டலாய்ப் பார்த்தேன்.

“இல்லம்மா! நான் P1ல பொய் பேச மாட்டேன். டீச்சர் என்ன மானிட்டர்ன்னு சொன்னாங்களா! அப்போ ஒரு பையன் ,
இல்லை, நாந்தான் மானிட்டர்ன்னு
சொன்னான்ம்மா. டீச்சர், ‘நீ முதல்ல வகுப்புல பேசாம இரு. உன்ன மானிட்டராப் போடறேன்’னு
சொன்னாங்க”

***********************************************************************
“அம்மா! இன்னிக்கி நல்லா படிச்சேன்னு டீச்சர் என் புக்குல ஸ்டார் ஒட்டினாங்க. இதோ பாருங்க! ஸ்வீட் (மிட்டாய்) கொடுத்தாங்க!”

“உனக்கு மட்டுமா கொடுத்தாங்க?”

“இல்ல எல்லோருக்கும் தான்.”

************************************************************************

“அம்மா! இன்னிக்கு ‘சிட்டு’ன்னு படிக்கறதுக்கு ‘சுட்டி’ன்னு படிச்சுட்டேன். டீச்சர் எனக்கு ஸ்டார் ஒட்டல. பரவாயில்லம்மா! என் ப்ரெண்ஸ் கிட்ட ஸ்டார் முக்கியமா? இல்ல எக்ஸாம்ல மார்க் முக்கியமா?ன்னு கேட்டேன். மார்க் தான்னு சொன்னாங்க! க்ரெக்ட் தானம்மா? நாம எக்ஸாம்ல பார்த்துக்கலாம்”.

*************************************************************************

“அம்மா, இன்னிக்கு தமிழ் டீச்சர் என்னோட கையெழுத்து தான் நல்லாயிருக்குன்னு சொன்னாங்க!”

*************************************************************************

“அம்மா, இன்னிக்கு என்னோட ‘ர’ சரியில்லன்னு டீச்சர் சொன்னாங்க.
ஆனா இன்னிக்கு பிஸ்கட் தான் கொடுத்தாங்க!
அந்த பிஸ்கட் நல்லாவே இருக்காதும்மா! சாப்பிட்டா பல்லுல ஒட்டிக்கும். அது வேஸ்ட்ம்மா”

'ச்சீ ச்சீ இந்தப் பழம் புளிக்கும்' கதையாக சென்று கொண்டிருக்கிறது பள்ளி வாழ்க்கை.
இவள் அக்காவை பள்ளிக்கு அனுப்பிய போது ‘என்ன இது! பள்ளியிலிருந்து ஒரு செய்தியும் இல்லையே!’ என்று வருத்தப் பட்டிருக்கிறேன்! வகுப்பிலே அவள் முதல் ரேங்க் என்பது கூட எனக்கு வருடக் கடைசியில் தான் தெரியும்!

பொய் சொல்வதற்கு ஏழு விதிகள் - சுஜாதா

2011-01-13T17:04:00.000-08:00

பொய் சொல்வதற்கு ஏழு விதிகள்

• சின்ன விஷயங்களுக்குப் பொய் சொல்லாதே.

• குறிகோள் மிக முக்கியமானதாய் இருந்தால் தான் பொய் சொல்ல வேண்டும்.

• எவரும் எதிர்பாராத சமயத்தில் பொய் சொல்.

• பொய் சொல்வதற்கு முன் வெற்றிக்கான வாய்ப்புகளை ஆராய்ந்து பார்.

• கவனமாக பொய் சொல்.

• அண்டப் புளுகு புளுகாதே. நம்பும்படியாக இருக்க வேண்டும் உன் பொய்.

• கேட்பவனுக்கு ஏதாவது ஒரு விதத்தில் திருப்தி தர வேண்டும்.

பி.கு:உன் பொய் கண்டுபிடிக்கப் படாவிட்டால் மற. கண்டுபிடித்து அதனால் உனக்கு அபாயம் என்றால் அந்தப் பொய்யை மெய்யாக்கு.

(சிவந்த கைகள் நாவலில் சுஜாதாவின் வரிகள்)

பிங்கு பள்ளிக்கூடம் போகிறாள்

2011-01-05T08:02:00.000-08:00

ஜனவரி 4, பள்ளிக்கூடம் திறந்து விட்டது. முதல் முறையாக முதல் வகுப்புக்கு செல்கிறாள் பிங்கு. பயந்தது என்னவோ நான் தான். பரீட்சைக்கு கிளம்புவது போல, புத்தகம் அடுக்கி, காலணிகள் தயார் செய்து , இரவெல்லாம் தூக்கமே இல்லை!

சீருடையில் பெரிய பெண்ணாக தோற்றமளித்தாள், பிங்கு . அக்காவுடன் சந்தோஷமாய் , என்னைகூட மறந்துவிட்டு, கிளம்பினாள். முதல் நாள் பள்ளியின் உள்ளே, சட்டையில் ஸ்டிக்கர் ஒட்டி, எங்களை அனுமதித்தார்கள்.

பெயரைக் கேட்டு பிங்குவை அவளுக்கான இடத்தில் உட்கார வைத்தார்கள். ஏற்கனவே அக்கா படித்த பள்ளி என்பதால் ஆசிரியர்களை இவளுக்கும், இவளை ஆசிரியர்களுக்கும் தெரிந்திருந்தது. முக்கால்வாசி பிள்ளைகள் அம்மா, அப்பாவையோ, பள்ளியையோ பேந்தப் பேந்த பார்த்துக் கொண்டிருக்க, பக்கத்திலிருந்த சீனப் பெண்ணிடம் தன்னை அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டு பேச ஆரம்பித்திருந்தாள் இவள். மனதின்றி பிரிந்தேன்.

மறுபடி உணவு நேரத்தில், பள்ளியில் பிள்ளைகள் எப்படி ஒன்றியிருக்கிறார்கள் என்று பார்வையிட, பெற்றோரை உள்ளே அனுமதித்தார்கள். ஒவ்வொரு புது மாணவ / மாணவியருக்கும் ஒரு primary 5 மாணவ / மாணவியை துணையாக்கியிருந்தார்கள் (இடைவேளை நேரங்களுக்கு). ஒரு மாதத்திற்கு இவர்களின் துணையில் பள்ளியை நன்றாய் பழக்கிக் கொள்வார்கள் புதியவர்கள்.

முதல் நாள் என்பதால் கேண்டீனில் உணவு சாப்பிட காசு கொடுத்திருந்தேன். பெற்றோருக்கு ஓரம் நின்று பார்க்க மட்டுமே அனுமதி. பிரசவ அறைக்கு வெளியே நிற்பதைப் போல நின்றிருந்தோம். மீயும், பொரித்த சிக்கனும் வாங்கி வந்த பிங்கு, கவலையுடன் கவனித்துக் கொண்டிருந்த என்னைக் கண்டுக்கொள்ளாமல் தன் தோழியுடன் கதைத்த படி சாப்பிட்டாள்.

சிறிது நேரத்தில் ஆளைக் காணவில்லை. தேடிக் கண்டுபிடித்ததில், வாலட்டைத் தொலைத்ததாகச் சொன்னாள். உள்ளே அதிகம் காசு இல்லாததால் நான் கவலைப் படவில்லை.

சற்று நேரத்தில் மறுபடி அவளைக் காணவில்லை. சொல்லிக் கொள்ளாமல் கிளம்ப மனம் இல்லை. அதனால் சுற்றும் முற்றும் தேட, கடைசியில் நோட்டிஸ் போர்டிடம் நின்று ஏதோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். நான் விடை பெற்றதைப் பற்றி அவ்வளவாக கவலைப் படவில்லை.

தோழியின் உதவியோடு விசாரித்து வாலட்டைக் கண்டுபிடித்து மதியம் வீட்டிற்கு கொண்டு வந்தாள். எப்படி பள்ளியில் சமாளிப்பாள் என்ற கவலை போய், நான் இல்லாமல் சமாளிக்கிறாள் என்ற உண்மை சந்தோஷத்தை ஏற்படுத்தினாலும், கொஞ்சம் ஏமாற்றத்தையும் கொடுத்தது.

மகள் வளர்கிறாள் என்று மகிழ்ச்சியாகவும், சற்று வருத்தமாகவும் இருக்கிறது. இன்னமும் மருத்துவமனையின் குழந்தையாய் அவளின் தோற்றம் கண்ணுக்குள் நிற்கிறது.

வாழ்கையின் முதல் படியில் கால் வைத்திருக்கும் மகளுக்கு, இந்தத் தாயின் வாழ்த்துகள்.

மீண்டும் ஒரு புதிய ஆண்டு

2011-01-01T06:37:00.000-08:00

புத்தாண்டு பிறந்துவிட்டது. வசந்தமும், ஆஸ்ட்ரோவும் இணைந்து வழங்கிய நிகழ்ச்சியைப் பார்த்தோம். நள்ளிரவு மணி பன்னிரெண்டை நெருங்க நெருங்க கொண்டாட்டங்கள் உச்சத்தை அடைந்தன. இன்னும் இருபது நிமிடத்தில் வருகிறது, இன்னும் பத்து நிமிடத்தில் வருகிறது என்று கட்டியம் கூறிக் கொண்டே பாட்டுப் பாடி நடனம் ஆடினார்கள், கலைஞர்கள்.

சரியாய் 12 மணிக்கு கலர் பேப்பர்கள் பறக்க சத்தமாய் கத்தியபடி, புத்தாண்டு வாழ்த்து சொன்னார்கள். பிறகு அலைபாயுதே படத்தை போட்டுவிட்டு அனைவரும் பார்ட்டிக்கோ, இல்லை எங்களைப் போல தூங்குவதற்கோ சென்று விட்டார்கள்.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஜனவரி 1ஆம் தேதி அந்த ஆண்டிற்கான சபதங்களை மறக்காமல் எடுத்துக் கொண்டு, இரண்டு நாட்களில் மறந்து போகிறேன்.

ஏறக்குறைய இப்படித் தான் ஒவ்வொரு புத்தாண்டும் வந்து போகிறது.

இந்த ஆண்டு, குழந்தை கிறுக்கித் தள்ளிய பேப்பரைப் போல வாழ்கையில் பல திருப்பங்கள். 2010 எனக்கு பல சோதனைகளை ஏற்படுத்தியிருந்தாலும், தன்னம்பிக்கையை அதிகப்படுத்தியிருக்கிறது.

எனக்கு வந்த ஒரு வாழ்த்து:

ஜனவரி 1 2011ல நாங்க

உங்க வீட்டுக்கு வருவோம்.

வந்து பர்மனென்ட்டா

உங்க வீட்டுலேயே

தங்கப் போறோம்.

எங்களோட பேர்:

சந்தோஷம்,

நிம்மதி,

வெற்றி.

உங்களுக்கு என் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்.

முரண்

2010-12-22T06:17:00.001-08:00

வானமென்ற ஒன்று

நிஜத்தில்

இல்லையென

பிள்ளைக்கு கற்பித்து

ஐன்ஸ்டீன் கைப்பிடித்து

நியூட்டன் வழி நடக்கும்

எனக்கும்

கடவுளின் தோள்கள்

தேவைதான் படுகின்றன

சில நேரங்களில் . . .

கடுஞ்சொல்

2010-12-15T05:41:00.000-08:00

விரும்பத்தகாத வார்த்தைகளை

சொல்லியே தீரவேண்டியிருக்கிறது

சில நேரங்களில் . . .

அடிவயிற்றில் தொடங்கி

மனதிற்குள்ளே உருண்டு

தொண்டைக் குழிக்குள் சிக்கி

வேகமான மூச்சுக்காற்றால் மட்டுமே

கோர்க்கப்பட்ட சொற்கள்

சிதறித் தெறிக்கின்றன

பொறுமை எல்லைமீறிய

ஒருநாளில் . . .

விரும்பத்தகாத வார்த்தைகளை

சொல்லியே தீரவேண்டியிருக்கிறது

அப்பொழுது . . .

அதன்பின்

மனதின்

ஏதோவோர் மூலையில்

ஏற்படும்

வலியை மட்டும்

ஒதுக்கித் தள்ள

முடிந்ததில்லை

அழுகைக்குப் பின்

2010-12-11T06:30:00.000-08:00

அழுவதும் நன்றாய் தான் இருக்கிறது
தலைக்கு மேல் வெள்ளம்
சென்ற பின்
செய்ய ஏதுமின்றி
மனதின் துக்கம் முழுவது
கண்களின் வழி வெளியேறுவது
நன்றாய் தான் இருக்கிறது

அதன் பின்
எதையும் தாங்க தயாராகும்
மனம்
தாங்கொன்னா துயரையும்
தள்ளி நின்று பார்த்தபடி,
அனுபவக் குறிப்பில்
மேலும் ஒரு சம்பவத்தை
ஏற்றிக் கொள்கிறது

அனாதைப் பயணிகள்

2010-12-02T05:00:00.000-08:00

எனக்கு மிகப் பெரிய ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்துவது நமது சூரிய குடும்பம். சோலார் சிஸ்டத்தை தான் சொல்கிறேன்.

எவ்வளவு பெரிய பிரபஞ்சத்தில்,
எத்தனையோ குடும்பங்களுக்கிடையே,
ஏன் சுற்ற வேண்டும் என்று நவீனத்துவம் பேசி அடிபிறழாமல், சூரியனை, சுழன்றபடி சுற்றி வரும் ஒன்பது கிரக மனைவியர்கள்.

இவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றிற்கு கிரகவீதியை விட்டு விலகிப் பார்க்கும் ஆசை வந்தால், முக்கியமாய் பூமிக்கு!

ஒரு இயந்திரம் என்றால் கூட பழுதாகும் சாத்தியக்கூறுகள் உண்டு. ஆனால் இவை இவ்வளவு நேர்த்தியாய் சுற்றுவதற்கு விசைகளில் ஆரம்பித்து பல்வேறு கடுந்தொடர் காரணங்கள் இருந்தாலும், வியப்பு மேலிடவே செய்கிறது.

அண்டவெளியில் துணைக்கு யாருமின்றி, கருந்துளைகளுக்கு தப்பித்து, அனாதைகளாய் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்ற எண்ணமே பயம்கொள்ளச் செய்கிறது.
கடவுளை நம்ப முயன்றுக் கொண்டிருக்கிறேன்.

இதைப் பற்றிய எண்ணமே கொஞ்சம் கூட இல்லாமல் தினமும் இலவச அண்டவெளி சுற்றுலா மேற்கொள்கிறோம் என்பது மிகப் பெரிய ஆச்சரியமே!

இரண்டு கட்டெறும்புகள்

2010-11-28T22:30:00.001-08:00

ஒரு எறும்பிற்கு எங்கேயோ அடிபட்டிருக்க வேண்டும். அதன் கால்கள் துடித்துக் கொண்டிருந்தன.

மற்றொரு (ஹீரோ) எறும்பு அடிபட்ட எறும்பை மிக வேகமாய் இழுத்துச் சென்று கொண்டிருந்தது.

எறும்பால் கூட இவ்வளவு வேகமாய் நகர முடியுமோ என்று ஆச்சரியமாய் இருந்தது.
சுற்றிலும் இருந்த புல், குப்பை எதுவும் தடையாயில்லை அவற்றிற்கு.

சில நொடிகள் நீடித்த இந்த பயணம், சமதளத்தைத் தாண்டி பெரிய கற்கள் பதிக்கப் பட்ட தரையில் இறங்கியது. சற்று தூரம் போனதும் இரண்டு கற்களுக்கிடையே உள்ள இடைவெளி குறுக்கிட்டது.

ஹீரோ எறும்பின் உடல் பள்ளத்தினுள் இறங்க, அ.ப. எறும்பு பள்ளத்தில் விழாதபடிக்கு சமாளித்து, மேலே ஏறிக் கொண்டது. வேறு திசையில் நகரத் துவங்கியது. அந்த திசையிலும் இதே பிரச்சனை. இந்த முறை பள்ளத்தில் விழுந்தது அ.ப.எறும்பு. இதற்கும் சலிக்காத இந்த ஊர்வலம் வேறு பக்கம் நகர்ந்தது.

இப்படியே தொடர்ந்த பயணத்தின் இடையே வில்ல எறும்பின் பிரவேசம். எங்கிருந்தோ வந்த அது, அ.ப. எறும்பை இன்னொரு பக்கத்திலிருந்து இழுக்க, நம் ஹீரோ எறும்பு கொடாகண்டனாய் இந்தப் பக்கம் இழுத்தது. சில வினாடிகள் நடந்த இந்த போராட்டத்தில் ஹீரோவுக்கே வெற்றி.

மறுபடி அதன் எக்ஸ்பிரஸ் பயணம் தொடர்ந்தது. வழியில், தரையில் பலமாய் வேரூன்றி இருந்த ஒரு புல் குறுக்கிட அ.ப.எறும்பு அதை கெட்டியாய் பற்றிக் கொண்டது. ஹீரோ எறும்பு , ஹீரோ என்றா சொன்னேன், விடாமல் இழுத்தது. மற்றதும் அதே வேகத்தில் கெட்டியாய் பற்றிக் கொண்டிருந்தது.

கடைசியில் அ.ப. எறும்பு(?) தோற்றது. ஹீரோ(?) எறும்பு அருகிலிருந்த ஒரு ஓட்டைக்குள் அதை வெற்றிகரமாய் இழுத்துக் கொண்டு மறைந்தது. முன்பு குறுக்கிட்ட மூன்றாவது எறும்பு அந்த ஓட்டைக்குள் நுழைந்து, துரத்தப்பட்டது போல வெளியேறியது. இருந்தாலும் விடாமல் நுழைய முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தது.

இரவில் பெய்த மழை

2010-11-25T06:06:00.000-08:00

வெளியே மழை.
அதன் காரணமாய் தரையில் சில்லிப்பு ஏறியிருந்தது.
அது பாயையும் தாண்டி உடலை எட்டியதில் அசௌகரியம் கூடியது. மின்விசிறி வேகமாய் சுழன்றுக்கொண்டிக்க, பிள்ளைகள் நிச்சலனமாய் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கு முழு வேகத்தில் சுழலும் அது தேவையாய் இருந்தது.

போர்வையை முகம் வரை இழுத்துப் போர்த்தி, மூச்சுக் காற்றால் உடலைத் தழுவிய வெளியை சற்றே சூடாக்கினேன்.

முன்பை விட பரவாயில்லை என்று தோன்றியது. ஆனால் தூக்கம் வரவில்லை.

இப்போது முகத்தை மட்டும் போர்வையினுள் இருந்து விலக்கிக் கொண்டேன். ஜன்னல் வழியாக நுழைந்த மஞ்சள் வெளிச்சம் சுவற்றில் கட்டம் போட்டிருந்தது. மேலே ஒட்டப்பட்டிருந்த செயற்கை நட்சத்திரங்களும், பிறை நிலாவும் பச்சை வண்ணத்தில் மினுமினுத்தன. வெளியே மழை மண்ணுடன் மோதும் பேரிரைச்சல் கேட்டபடி இருந்தது.

மூச்சுக் காற்றின் வெப்பம் குளிருக்கு ஈடாக இல்லை.
எழுந்து வெளியே வந்தேன். கதவைத் திறந்ததும் மழைக் காற்று லேசான சாரலுடன் கலந்து சில்லென்று முகத்தில் மோதி புத்துணர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. செடி,கொடிகளின் ஈர வாடை நாசியில் ஏறியது.

மழையின் மூலம் தெரியாதபடிக்கு வானம் இருட்டாய் இருந்தது. தெரு, விளக்கின் ஒளியில் தங்க நிறத்திற்கு மாறியிருந்தது. மழையும் கூட தங்க நீர் ஊசிகளை அவசரமாய் இறங்கி , தெருவை தைத்துக் கொண்டிருந்தது. தவளைக் குரல் பின்னணி இசைக்க, அதைத் தன் சத்தத்தால் பின்னுக்குத் தள்ளிய வெள்ளைக் கார் ஒன்று தண்ணீரை வாரி இறைத்தபடி வேகமாய் சென்றது. சூழல் சற்றே ஸ்தம்பித்து இயல்பானது.

மழைபெய்யும் நடுநிசியைப் பார்க்க ஆச்சரியமாய் இருந்தது. மறுநாள் காத்திருந்த வேலைகளை மறந்து, அதை முழுதுமாய் அனுபவித்துவிடும் ஆர்வத்தோடு,பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நேரம் கடந்துக் கொண்டிருந்தது.

தூக்கம் தொலைந்த இரவு

2010-11-25T05:07:00.000-08:00

அமைதியைக் கிழித்து
அலறிய போது
நள்ளிரவு . . .

தொலைந்து போன
கனவின் விளிம்பில்
தூக்கம் கலைத்து

வினாடிக்கும் குறைவாய்
திடுக்கிட வைத்து

வயதான அம்மா
பக்கவாத அப்பா
வேகமாய்
வாகனமோட்டும் தம்பி
யு.எஸ் அக்கா

இவர்களை அரைநொடியில்
கண்முன் நிறுத்தி
ஓய்ந்தது . . .

மர்ம முடிச்சை அவிழ்ப்பதில்
கடந்தது பின்னிரவு

இதெல்லாம் உண்மையா நடந்தது . . .

2010-11-25T02:36:00.000-08:00

சில நேரத்தில சில பேர் செய்யறதெல்லாம் காமெடியா இருக்கும்.

இப்படித்தான் கணேஷ ‘கடைக்கு போய் அவில் மாத்திரை வாங்கிட்டு வா’ன்னு (ஒரு பத்து வருஷத்துக்கு முன்னால) சொல்லி அனுப்பினேன்.

‘மாத்திரை இல்லை’ன்னு சொல்லி திரும்பி வந்தவன்

‘ஏங்க்கா மாத்திரையோட பேர் என்னன்னு சொன்னீங்க’ ன்னு கேட்டான்

‘அவில், நீ என்னன்னு போயி கேட்ட?'ன்னு கேட்டதுக்கு

‘அவியல்ன்னு கேட்டேன். அது தான் கடைகாரன் அப்பிடி பார்த்தானா?’ன்னு என்னையே திருப்பி கேட்டான்.

________________________________________________________

ஒரு முறை கணேஷ அழச்சுகிட்டு காசிக்கு டூர் போயிருந்தோம்.

ஒருத்தன், வாழைப் பழத்த ‘பாஞ்ச் ருப்யே, பாஞ்ச் ருப்யே ’ன்னு வித்துகிட்டு இருந்தான், ரெயில்வே ஸ்டேஷன்ல.

இவன் போயி ‘தஸ் ருப்யே’ன்னு பேரம் பேசிகிட்டு நின்னான். இவன தனியா கூப்பிட்டு கேட்டதுல

‘பான்ச் ருப்யேன்னா பாஞ்சு ரூபான்னு நெனச்சுகிட்டேன்க்கா’ ன்னு சொல்றான்.

இப்ப மாறி இருப்பான்னு நெனக்கிறேன்.

________________________________________________________

போன வாரம், என் தோழி வித்யாவப் பார்த்து பேசிகிட்டு இருந்தப்ப

‘ஏன் டயர்டா இருக்கீங்க?’ன்னு கேட்டேன்.

‘நைட்டெல்லாம் தூக்கமே இல்லை’ன்னு சொன்னாங்க.

‘ஏதாவது பிரச்சனையா?’ன்னு அக்கறையோட விசாரிச்சேன்.

‘எங்க கூட ரூம்ல ஒரு ‘பேர்(bear)’ தூங்குது, அதான்!’

அவங்க பொண்ணு டெட்டி பேர கட்டி புடிச்சுகிட்டு தூங்கும் போலன்னு நெனச்சுகிட்டு, ‘பேரா?’ ன்னு கேட்டேன்.

‘ஆமா , என் வீட்டுக்காரர் தான், இப்பல்லாம் கொரட்ட சத்தம் தாங்க முடியல’ன்னு சொன்னாங்களே பாக்கணும்.

இன்னமும் நெனச்சு சிரிச்சிகிட்டு இருக்கேன்.

ஒரு குட்டி கதை

2010-11-23T06:08:00.000-08:00

எனக்கு எழுத மேட்டர் கிடைக்கவில்லை என்றாலும், என் ஆறு வயசு பெண்ணிற்கு ஏதாவது கிடைத்து விடுகிறது. இது அவள் எழுதிய கதை.

The ugly monster

There was a ugly monster. He was so ugly.
He don’t have friends.
He was sad.
One day is his birthday.
He give everybody a bag.
The next day everybody friend him.
Now he got many friends.

The end

யார் புத்திசாலி ?

2010-11-05T01:02:00.000-07:00

எனக்கு மெயிலில் வந்த ஒரு ஜோக், தமிழில் இங்கே,

ஒரு பெண் மலையேறிக் கொண்டிருக்கும் போது ஒரு கல் தடுக்கி விழுந்தாள். உஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷ். . . . கல் ஒரு தவளையாக மாறியது.

தவளை: மிக்க நன்றி பெண்ணே! உன் தயவால் நான் சாப விமோசனம் பெற்றேன். உனக்கு மூன்று வரங்கள் தருகிறேன். என்ன வேண்டுமோ கேள்!

பெண் சற்று யோசித்தாள்.

தவளை: ஆனால் ஒரு நிபந்தனை, உனக்கு என்ன வரம் கிடைக்கிறதோ, அதே போல பத்து மடங்கு உன் கணவனுக்கு கிடைக்கும்.

பெண்: சரி, நான் உலகிலுள்ள எல்லா பெண்களையும் விட மிக அழகாய் மாற வேண்டும்.

தவளை: பெண்ணே நன்றாய் யோசித்து கேள்! உன் கணவன் உன்னை விட பத்து மடங்கு அழகனாகி விடுவான்.

பெண்: இருந்தாலும் உலகிலேயே அழகான பெண் நான் தானே! அவனுக்கு என்னைத் தவிர வேறு விதி இல்லை.

தவளை: அப்படியே ஆகட்டும்!

ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷ். . . அவள் உலகத்திலேயே மிகச் சிறந்த அழகியாக மாறினாள்.

தவளை: சரி, இரண்டாவது வரம்!

பெண்: நான் உலகின் மிகப் பெரிய கோட்டீஸ்வரனா(ரியா)க வேண்டும்.

தவளை: பெண்ணே நினைவிருக்கட்டும்! உன் கணவனிடம் உன்னை விட பத்து மடங்கு செல்வம் அதிகம் இருக்கும்.

பெண்: பரவாயில்லை, மொத்தப் பணமும் என்னுடையது தானே!

தவளை: அப்படியே ஆகட்டும்.

ஷ்ஷ்ஷ்ஷ். . . .

தவளை: சரி, அடுத்தது!

பெண்: எனக்கு ‘மைல்ட் ஹார்ட் அட்டாக்’ வர வேண்டும்!

நீதி: பெண்கள் புத்திசாலிகள். அவர்களிடம் மோதினால் ‘பகிளு பிகிலூதி செவுலு அவலாயிடும்’.

நீங்கள் பெண்ணாயிருந்தால் உங்களுக்கு BYE! BYE! நீங்கள் இதற்கு மேலே படிக்க வேண்டாம்.

இனி ஆண்களுக்கு:

அந்தப் பெண்ணின் கணவனுக்கு, அவளை விட பத்து மடங்கு மைல்டா’ன (குறைவான) ஹார்ட் அட்டாக் ஏற்பட்டது!

நீதி: பெண்கள் தங்களை புத்திசாலி என்று நினைத்தாலும் உண்மை அதுவல்ல! அவர்களை அப்படியே நினைக்கவிட்டு, நீங்க எஞ்ஜாய் பண்ணுங்க!

பி.கு: நீங்கள் ஒரு பெண்ணாயிருந்தால், 'பெண் சொன்ன பேச்சைக் கேட்பதில்லை' என்பது நிரூபணமாகிறது. அதனால் தான், நான் படிக்க வேண்டாம் என்று சொன்ன பிறகும் படித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

__________ பொங்கல் (இது சமையற் குறிப்பு அல்ல)

2010-11-04T16:24:00.000-07:00

இரண்டரை மாதங்களுக்கு பிறகு எழுத வேண்டிய தலைப்பு தவறிப்போய் இப்போது வந்துவிட்டதோ என்ற சந்தேகத்தில் என் பக்கம் வந்தவர்களுக்கும், சாதாரணமாய் வந்தவர்களுக்கும் என் தீபாவளி வாழ்த்துகள்.

தலைப்பின் முதல்பாதி இது தான்

தீபாவளி vs

பால்ய பருவத்தில் பொதுவாய் தீபாவளியின் மீது இருந்த ஆர்வம் எனக்கு பொங்கலில் எப்போதும் இருந்ததில்லை. அதற்கான காரணிகள்

1. பொங்கலின் போது சூரியன் சுட்டெரிக்க, தீபாவளியின் போது ஜிலு ஜிலுவென மழை பெய்ததாலோ, அல்லது

2. பொங்கலை உச்சி வெயில் மண்டையைப் பிளக்கும் நேரத்தில் கொண்டாட, தீபாவளியை காலை மற்றும் இரவு நேரங்களில் வண்ணமயமாய் கொண்டாடியதாலோ, அல்லது

3. பொங்கலில் அம்மாக்களின் வேலைகளே அதிகம் இருக்க, தீபாவளியில் சிறுவர்கள் பங்கு கொள்ள அதிக வாய்ப்புகள் (பட்டாசு) இருந்ததாலோ, அல்லது

4. பொங்கலின் போது தொடர்ந்து நான்கைந்து நாட்கள் சர்க்கரைப் பொங்கலையும், வடை, பாயாசத்தையும் சாப்பிட வேண்டியிருக்க, தீபாவளியின் போது அதிரசம், முறுக்கு, லட்டு, மிக்சர் என்று வெரைட்டியாய் கிடைத்ததாலோ இருக்கலாம். அதுவும் பட்டினத்துப் பொங்கலைப் பற்றி கேட்கவே வேண்டாம்.

விவரம் தெரிந்த பின், பொங்கலின் மகத்துவம் புரிய, அது தமிழர்களின் திருநாள் என தெளிந்து பொங்கலை நேசிக்கத் துவங்கினேன்.

இப்போது எந்த பண்டிகையாய் இருந்தால் என்ன! இருக்கவே இருக்கின்றன தொலைக்காட்சி சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள். தொ.கா.சி.நி வந்ததிலிருந்து அனைத்து பண்டிகைகளையும் கொண்டாடுவதில் ஒரு சமத்துவம் வந்துவிட்டதாய் தோன்றுகிறது.

விடியற்காலை தொ.காவை உயிர்பித்து, இரவு வரை அதிலிருந்து கண்களை எடுக்காமல், விளம்பர இடைவேளைகளில் பண்டிகைகளைக் கொண்டாடி, நண்பர்களுக்கு ரெடிமேட் எஸ்.எம்.எஸ் களை அனுப்பி மகிழ்கிறோம்.
உறவினர்களில் யாரையேனும் அன்று பார்க்க விரும்பினால் கூட , தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியில் தோன்றினாலேயன்றி, அவரது கடைக் கண் பார்வை கிட்டாது.

முடிந்தவரை என் வீட்டில் தொ.காவை உயிர்பிக்காமல் இந்தப் பண்டிகையைக் கொண்டாட வேண்டும் என்பது என் ஆசை! பார்ப்போம்!

‘தி வே ஹோம்’மும் ஆறு வயது பெண்ணும்

2010-11-01T17:01:00.000-07:00

நேற்று இரவு எங்கள் பெண்ணுடன் ‘THE WAY HOME’ என்ற கொரிய படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். மனதை உருக்கும் கதை!

என் பெண் முதலிலிருந்தே

‘அந்தப் பாட்டியால ஏன் பேச முடியல?’

‘அந்தப் பையன் பேட் பாய் தானேம்மா?’

‘அந்தப் பையன் திட்டினாலும், அந்தப் பாட்டி ஏன் திருப்பி திட்ட மாட்டெங்கறாங்க?’

‘அடுத்து என்னப்பா ஆகும், அவன் தொலஞ்சி போயிடுவானா ? பாட்டிய அவங்கம்மா வந்து திட்டுவாங்களா?’

‘பாட்டி செஞ்ச கோழிய சாப்பிடாம, K.F.C தான் வேணும்னு அடம் புடிக்கிறானே, அந்தப் பாட்டிகிட்ட காசு இல்லல்ல! எப்பிடி வாங்குவாங்க? அவன் ரொம்ப செல்பிஷ்ப்பா!’

‘இப்ப பாட்டிக்கு ஹெல்ப் பண்றான்! குட் பாய் ஆயிட்டான்’

‘அவங்க அம்மா வந்து ஏம்மா திருப்பி கூட்டிட்டு போறாங்க? அந்த பாட்டி இனிமே வீட்டுக்குப் போய் என்ன செய்வாங்க, அவங்களையும் கூட்டிட்டு போகலாம்ல?’

போன்ற கேள்விகளையும், விமர்சனங்களையும் வைத்துக் கொண்டே இருந்தாள்.

இடையிடையே,
‘அம்மா, பாட்டிய பாக்க பாவமா இருக்கும்மா! ஆப் பண்ணிடலாம்மா!’
என்றும், உடனே மனசு மாறி ,

‘இத மட்டும் பார்த்துட்டு ஆப் பண்ணிடலாம்!’ என்றும் கூறுமளவு, படம் அந்த ஆறு வயது பெண்ணை பாதித்தது.

படம் முடிந்ததும்
‘அம்மாவுக்கு இந்த மாதிரி வயசாயிட்டா, நீ கூடவே இருப்பியாம்மா?’
என்று கேட்டதற்கு, சற்று யோசித்தாள்

‘நீங்க மட்டும் ஏம்மா உங்க அம்மா கூட இல்ல?’ என்றாள்.
இன்னும் கொஞ்சம் யோசித்து

‘யாருமே அவங்க அம்மா கூட இல்லயே! சரி, படுங்கம்மா! இதையெல்லாம் அப்ப பார்த்துக்கலாம்’என்றபடி படுத்துக் கொண்டாள்.

தூக்கம் கண்ணை இழுக்கும் நேரத்தில்,

‘ஆனா, என் பேபிய உங்க கிட்ட விட்டுடறேன்ம்மா!’
என்றாள் சமாதானமாய்!

ப்ளாகரின் வளர்ச்சிப் படிகள்

2010-10-26T07:23:00.000-07:00

இள நிலை ப்ளாகர் :

புதிதாய் ப்ளாக் ஆரம்பித்து எழுதப் பழகுபவர் இவர்.
இந்நாட்களில் இடப்படும் ஒவ்வொரு பின்னூட்டமும், பல்லாங்குழி ஆட்டத்தில், வெறுங்குழியைத் துடைத்து அடுத்திருக்கும் புதையலை எடுப்பதற்கு ஈடான மகிழ்ச்சியை கொடுக்ககூடியது.

டாஷ் போர்டில் ‘NEWPOST ’ ட்டுக்குக் கீழே அழுத்தமான நீல எழுத்துகளில் தோன்றும் ‘x comment ’ என்ற வார்த்தையில் இருக்கும் ஒரு எதிர்பாராத் தன்மை , வேறு எந்த வார்த்தையிலும் கிடைப்பது இல்லை,இவருக்கு.

புதிய ப்ளாகரின் மனம் நன்றியுடன் இவ்வார்த்தைகளைப் பார்க்கிறது. பின்னூட்டமிட்டவருக்கு பவ்யமாய் நன்றி தெரிவித்து, முடிந்தால் அவரின் ப்ளாக் வரை சென்று தன் உணர்ச்சிப் பெருக்கை தெரிவிக்கிறார் ப்ளாகர். இதைச் செய்யாவிட்டால் மனதுள் ஒரு குற்ற உணர்ச்சி ஏற்படுவதை அவரால் தடுக்க முடிவதில்லை.

ஒவ்வொரு முறை புதிய பதிவிட்ட பின்னரும், எதிர்பார்ப்புடன் அடிக்கடி தன் ப்ளாகர் கணக்கைத் திறந்து பார்க்க வைக்கிறது, ‘x comment ’ என்ற இந்த மந்திர வார்த்தை.

இந்நிலையில் வரும் பின்னூட்டங்கள் பெரும்பாலும் உண்மையையே தெரிவிக்கின்றன. படிப்பவரைக் கவரமுடிந்தால் மட்டுமே பின்னூட்டம் பெறமுடிகிறது.
ப்ளாகர் தன் எழுத்தைச் செம்மைப்படுத்துவதற்காக பெரும்முயற்சிகள் எடுத்துக் கொள்கிறார்.
ஒரு சிறுவன் பாடம் கற்றுக் கொள்ளும் நிலையில் இருக்கிறார் ப்ளாகர்.

இடைநிலை ப்ளாகர் :

கொஞ்சம் நாட்களில் புதிய ப்ளாகருக்கென்று ஒரு நட்பு வட்டம் உருவாகிறது. இந்நிலையில் இவருக்கு சற்று தன்னம்பிக்கை ஏற்படுகிறது.

எழுதும் போதெல்லாம் குறிப்பிட்ட அளவு பின்னூட்டங்களைப் பெற முடிகிறது. தொடர் பதிவு, பிறந்த நாள் வாழ்த்து பதிவு போன்றவை இந்நிலையில் ஆரம்பிக்கின்றன. முடிந்தவரை பின்னூட்டமிட்ட ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாய் நன்றி சொல்கிறார், ப்ளாகர். முடிந்தால் அவர்கள் பதிவைப் படித்து அதற்கு பின்னூட்டமிடுகிறார் .

கடைநிலை ப்ளாகர் :

இந்நிலையில் படிப்பவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளையெல்லாம் ஈடுசெய்யும் தலையாய கடமை எழுத்தாளருக்கு வந்துவிடுகிறது.

இவர் எழுதும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் கவனிக்கப்படுகிறது. ஏதோவொரு மயக்கத்தில் ஏதேனும் ஒரு வார்த்தையை தவறாய் உபயோகப் படுத்திவிட்டால் போச்சு! __________.
கோடிட்ட இடத்தை அவரவர் அனுபவத்திற்கேற்றவாறு நிரப்பிக் கொள்ளலாம். எதையும் தாங்கும் இதயத்தைப் பெறுகிறார் ப்ளாகர்.

எழுதுவதற்கு முன்னர் கடவுளைக் கும்பிடுகிறாரோ, இல்லையோ! கீ போர்டுடன் தாக்கக் காத்திருக்கும் வாசகர்களை ஒருமுறை நினைத்துப் பார்ப்பது அவசியம்.

இந்நிலையில் இவருக்கு இடம்படும் பின்னூட்டங்களைப் பல வகைப்படுத்தலாம்.

1. ‘உள்ளேன் ஐயா ‘வகை
2. ‘நான் போட்டாச்சு, நீயும் போடு’ வகை
3. ‘நட்பிற்காக’ வகை
4. ‘அருமையாய் இருக்கிறது’, வகை
5. :) :( வகை
6. ‘உன் பாட்டுக்கு எசப் பாட்ட எம்பக்கம் வந்து பாரு’ வகை
7. ‘நீயெல்லாம் எழுதறத்துக்கு பதில் கழுதை மேய்க்கப் போகலாம்’ வகை
8. ‘ எங்கள் திரட்டியில் சேருங்கள் ‘ வகை
9. படித்துவிட்டு சின்சியராய் விமர்சனம் எழுதும் வகை

என்று அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்.

பின்னூட்டமிடும் எல்லோருக்கும், தன் பதிலையும், நன்றிகளையும் பொதுவாகவோ, தனித் தனியாகவோ தெரிவிக்கிறார் நம் எழுத்தாளர். கொஞ்சம் நாட்களில் பதில் எழுதத் தேவையில்லாத பேரின்ப நிலையையும் அடைகிறார் .

இதற்கு அடுத்த நிலை என்ன என்பதை ஆராய்ந்துக் கொண்டிருப்பதால் இப்போதைக்கு இத்துடன் முடித்துக் கொள்கிறேன்.

நினைவுகள்

2010-10-23T17:21:00.000-07:00

முதலில் பூச்சாண்டிக்காகவும் பின் பேய், பிசாசிற்காகவும் தனியாக வெளியே போக பயந்த இரவுகள் ,

எப்போதுமே படிப்பதற்காய் காத்திருந்த கடன்கார பாட புத்தகங்கள்,

வீட்டுப்பாடம் செய்ய மறந்ததால் ராதா டீச்சர் முடியைப் பிடித்து இழுத்து அடித்த பள்ளிக்கூட நாட்கள்,

சீக்கிரம் பெரியவனானால் இதையெல்லாம் அடியோடு விட்டொழிக்கலாம் என்ற கனவோடு கடந்த பரீட்சைப் பொழுதுகள்,

துரத்திய நாயை எதிர்க்க தைரியமின்றி கடைக்குச் செல்ல பயந்த சாயங்காலங்கள்,

தூர வெடிக்கப் போகும் திரி கொளுத்தப்பட்ட லட்சுமி வெடிக்காய் பயந்து, காதைப் பொத்திக் கொண்ட தீபாவளி கணங்கள்,

காணாமல் போய்விடுவேனென்ற பயத்தில், கூட்டத்தினூடே அப்பாவை தேடித் தவித்தபடியே திகிலுடன் மேற்கொண்ட உள்ளூர் பஸ் பயணங்கள்,

இடை நிறுத்தத்தில் ஐந்து நிமிடம் மட்டுமே பேருந்து நிற்கும் என்று தெரிந்தும் ஆறாவது நிமிடம் ஓடிவந்து ஏறி, நிற்கவிருந்த மூச்சை சீராக்கிய அப்பாவின் சாகசம்,

பெரியம்மா வீட்டில் தங்கிய போது சாப்பிட்டுவிட்டதாய் நினைத்து அவர்கள் விட்டுவிட, சாப்பாடு கேட்க வெட்கப்பட்டு பசியுடன் மரத்தை வெறித்த பகற்பொழுது . . .

என் இளம்பிராயம் முழுவதும் இவையே நிறைந்திருந்தாலும், சேரன் படத்து ப்ளாஷ் பேக் போல இந்நினைவுகள் மனதிற்கு இதமளிப்பதை மறுக்க முடியவில்லை.

மேக்கிங் ஆப் (என்னுடைய) சவால் சிறுகதை

2010-10-21T17:50:00.000-07:00

செப்டம்பர் பதினாலு அன்று வழக்கம் போல ப்ளாகில் உலாத்திக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது பார்த்த ‘சவால் சிறுகதை’ போட்டி அறிவிப்பு என்னை ஒன்றுமே செய்யவில்லை. யாரோ, யாருக்கோ எழுதியது, எனக்கென்ன என்று சென்று விட்டேன்.

அக்டோபர் 13 வரை எழுதும் எண்ணம் இல்லையென்றாலும், காரணமே இல்லாமல் அப்பக்கத்தை பலமுறை சென்று பார்த்து வந்தேன். என்னுள் இருந்த எழுத்தாளனுக்கு சவாலாய் தோன்றியிருக்க வேண்டும்! ( எழுத்தாளனா யாரது?).

பொதுவில் உணர்சிவசப்பட்டு அவ்வப்போது ஏதேதோ கிறுக்கிக் கொண்டிருந்தாலும், சிறுகதை அல்லது கவிதை என்ற வடிவதின் பெயரை அவற்றிற்கு கொடுக்க எனக்கு தயக்கமாகவே இருந்தது.

இந்த வடிவம் அனைவருக்கும் பிடித்துப் போய், சிறுகதை, கவிதையின் வடிவமே காலப் போக்கில் மாறிப் போனால் என்ன செய்வது, என்ற இலக்கியத்தரமான கவலை எனக்குள் இருந்ததால் இந்தத் தயக்கம்.

இப்படியே நான் ஜடம் போல இருந்தது, என்னுள் இருந்த எழுத்தாளனை (எமோ) உசுப்பிவிட்டிருக்க வேண்டும். (மறுபடியும் எழுத்தாளன், யாரையா அது?) அவன் என்னை அன்னியன் ரெமோவாய் ஆக்கிரமிக்கத் துவங்கினான்.

எமோ: எழுதித்தான் பாரேன்!

நான்: கதை போல இல்லைன்னா ?

எமோ: அத நீயா படிக்கப் போற, படிக்கிறவங்க பாடு.

நான்: ஆனாலும் என்ன நினைப்பாங்க?

எமோ: என்ன வேணா நெனச்சிகட்டும். உன்னய பார்த்தா அடையாளம் தெரியவா போகுது?

நான்: அப்படியா சொல்லுற ம் ம் ம். . . நான் கொஞ்சம் யோசிக்கிறேன்.

எமோ: இதையெல்லாம் யோசிக்கவே கூடாது. யோசிச்சா உனக்கு கதையே வராது. வேர்ட திறந்தோமா, ஈ- கலப்பைய புடிச்சோமா, போய்கிட்டே இருக்கணும்.

நான்: இப்படி எழுதினா பரிசு கிடைக்கும்ன்ற. . . ?

எமோ: பரிசு கிடைத்தால் தான் போட்டிக்குப் போகனுமா? அப்படியிருந்தா எப்படித் தான் போட்டிய நடத்துவாங்க? நம்ம போல நாலு பேர் எழுதினாத்தான், மத்தவங்க கிட்ட இருக்க நல்ல கதை தெரிய வரும். இதெல்லாம் ஒரு சேவை. . .

நான்: இருந்தாலும். . .

எமோ: நோ. இனி பேசாதே! நீ எழுதற! என்ன ஆனாலும் நான் பொறுப்பு.

நான்: ம்ம்ம்...சரி உன் ஆசைய ஏன் கெடுக்கணும். ப்ளாகர்களின் தலைஎழுத்து அப்படி இருந்தால் என்ன செய்யறது.

இப்படியாக ஆரம்பித்தன சிறுகதைப் போட்டிக்கான என் முஸ்தீபுகள்.
போட்டிக்கான விதிகளைப் படித்ததும் வயிறு கலங்கியது.

1)டாக்டர் அகன்றதும் காமினி எழுந்து தன் முகத்தில் இருந்த மாஸ்கை அக்ற்றிவிட்டு, வயர்களையெல்லாம் பிடுங்கி விட்டு அருகிலிருந்த கண்ணாடி ஜன்னலைத் திறந்து வெளியே குதித்தாள்.

2) “ஸாரி.. எனக்கு வேற வழி தெரியலை” என்று காமினியின் நெற்றிப் பொட்டில் துப்பாக்கியை வைத்தான் சிவா.

3) “காமினி... வெல்டன்.. எப்படியோ போலீஸ் கண்ல மண்ணைத் தூவிட்டு இந்த டைமண்டைக் கொண்டு வந்துட்டியே” என்று பாராட்டினார் பரந்தாமன்.

இந்த மூன்று வாக்கியங்களும் கொடுத்திருக்கும் வரிசைப்படியே வருகிற மாதிரி ஒரு சிறுகதை எழுத வேண்டும். விதிகள் இரண்டு:

கதையில் கனவோ, பிளாஷ்பேக்கோ வரக்கூடாது.

காமினியைக் கெட்டவராக சித்தரிக்கக் கூடாது.

இறுதித் தேதி: அக்டோபர் 15.

அதாவது கதையை அனுப்ப இன்னும் இரண்டே நாட்கள். எம்.எஸ்.வேர்டை திறந்ததும் வார்த்தை மடை திறந்த வெள்ளம் போல கொட்டவில்லை. என்னவோ எம்.ஜி.ஆர் படத்திற்கு கதையெழுத உட்கார்ந்தது போல இருந்தது.

“காமினி... வெல்டன்.. எப்படியோ போலீஸ் கண்ல மண்ணைத் தூவிட்டு இந்த டைமண்டைக் கொண்டு வந்துட்டியே” என்று பாராட்டினார் பின்னால் துப்பாக்கியுடன் நின்றிருந்த பரந்தாமன். அவர் அருகிலிருந்த காமினியின் கைப்பையினுடைய வாய் திறந்திருந்தது.

“அதான் நீ கேட்டபடி கொண்டு வந்துட்டேன்ல்ல , சிவாவை ஒன்னும் செஞ்சிடாதே” என்ற காமினிக்கு தொண்டை அடைத்தது.
‘ஸாரி காமினி, நாங்க அப்பிடித் தான் பேசுவோம், அதையெல்லாம் நம்பலாமா.நீ பழைய சினிமா பார்த்ததில்ல!’ சொல்லிவிட்டு நம்பியார்த்தனமாய் ஒரு சிரிப்பு சிரித்தார் பரந்தாமன்.

‘என்ன வயசான அப்பா, அம்மா இவங்களை கட்டிப்போட்டுட்டு தீயை மூட்டிட்டு இப்படி டயலாக் பேசிட்டு சிரிப்போம். எல்லோரும் தனிக் குடித்தனம் வந்துட்டதால, இவங்களையெல்லாம் இழுக்க முடியாம போச்சு’

இப்படியெல்லாம் எழுதப் போய் , எமோ ‘நீ நகரு, நான் எழுதறேன்’ என்றான்.

நான்: ஸ்டாப் எமோ ! எழுதும் போது தொல்லைப் பண்ணாதே!

எமோ: இப்படியெல்லம் எழுதினா அடுத்த போட்டிக்கு உனக்கு நோ என்ட்ரி தான், தள்ளு.

நான்: எமோ, ப்ளீஸ் ஒரு நல்ல காவியம் எழுதறப்ப தடை சொல்லாதே!

எமோ அடுத்த வார்த்தை பேசவில்லை, கணினியின் முன் அவன் உட்கார்ந்திருந்தான்.
கதையை அவன் எழுதினாலும் அதிலிருக்கும் ட்விஸ்ட் எல்லாம் என்னுடையது.

‘கதையில் தவறு இருந்தால் அதற்கேற்றார் போல மதிப்பெண்களைக் குறைத்துக் கொண்டு, பரிசு புத்தகத்தின் ஒரு அத்தியாயத்தையாவது அனுப்புங்கள்’ என்ற கோரிக்கையை பின்குறிப்பில் வைக்க எமோ முறைத்தான். வேறு வழியின்றி டெலீட் செய்தேன்.

எது எப்படியோ! சவால் சிறுகதைக்காக ஒரு கதை தயாரித்து அனுப்பி வைத்தோம். மறுபடியும் படிக்கும் தைரியம் கூட வரவில்லை. பரிசு கிடைத்தால் நானும், கிடைக்காவிட்டால் எமோவும் பொறுப்பேற்றுக் கொள்கிறோம்.

தொலைந்து போன நிஜங்கள் (சவால் சிறுகதை)

2010-10-14T08:55:00.000-07:00

டாக்டர் அகன்றதும் காமினி எழுந்து தன் முகத்தில் இருந்த மாஸ்கை அகற்றிவிட்டு, வயர்களையெல்லாம் பிடுங்கி விட்டு அருகிலிருந்த கண்ணாடி ஜன்னலைத் திறந்து வெளியே குதித்தாள். வெற்று பாதங்கள் ஈரத்தரையில் அழுந்தப் பதிந்து டீனேஜ் கிருஷ்ண தடங்களை ஏற்படுத்தின. சகதி சுடிதாரில் தெரித்து, சின்ன, பெரிய புள்ளிகளை இலக்கின்றி வரைந்தது. அதை கவனிக்கும் நிலையில் அவள் இருக்கவில்லை.

உடல் ஒத்துழைக்கவில்லையென்றாலும் மனதில் இருந்ததெல்லாம் சிவாவை அவசரமாய் . . . மிக அவசரமாய் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதே!

தெரு திரும்பும் போது மூச்சுக் காற்றுக்காக உடல் ஏங்கி, அவள் வேகத்தை சற்று மட்டுப்படுத்தியது. கழுத்தில் கடிபட்ட தெருநாய் ஒன்று இவளை திரும்பிப் பார்த்து தனக்குட்பட்ட ஸ்ருதியில் ‘வ்ழ்ர்ர்ர்ர்ர்ர்....’ என்றது . கைப்பையை அனிச்சையாய் தடவிக் கொண்டே ஓட்டத்தை நடையாக்கினாள். முழங்கையில் பேண்டேஜையும் மீறி லேசான ரத்த கசிவு தெரிந்தது.

நேற்று நடந்த விபத்திலிருந்து அவள் உடல் முழுதுமாய் தேறியிருக்கவில்லை. ஒரு சிறு கவனக்குறைவால் சாலையோரம் தூக்கியெறியப்பட்டு, சிற்சில சேதாரங்களுடன் உயிர் பிழைத்திருந்தாள். நல்ல வேளையாய் புறப்பட்ட காரியம் முடிந்த பின்.

கொடுக்கப் பட்ட அதிகபட்ச வேலையால், உடல் தளர்ந்து தண்ணீருக்காக தவித்தது. வழியிலிருந்த பெட்டி கடையில் குளிர்பானமொன்றை சில்லறை கொடுத்து வாங்கினாள். அவசரமாய் குடித்ததில் சுடிதாரின் மேல் பகுதி நனைந்து ஆரஞ்சு நிறமானது. அதைப் பற்றி கவலைப் படாமல் பெரிய மடக்குகளில் குடித்தாள்.

‘சிவாவைக் காப்பாற்ற வேண்டும் . . . சீக்கிரமாய்’

மறுபடி வீட்டிற்குப் போவதை அவளால் நினைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை. ஆனாலும் வேறு வழி இருப்பதாய் தோன்றவில்லை.

பேருந்து நிறுத்தத்திலிருந்து 12 B யைப் பிடித்தாள். கடைசி இருக்கையில் அமர இடம் கிடைத்தது. சற்று ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டாள்.

அவள் தோற்றம் விசித்திரமாய் இருந்திருக்க வேண்டும். பக்கத்திலிருந்த பாட்டி அளவுக்கதிகமாய் முகத்தைச் சுளுக்கிக் கொண்டு சற்று தள்ளி அமர்ந்தாள். முன்னாலிருந்த பெண் சிரமத்துடன் தலையை திருப்பி இவளைப் பார்த்துவிட்டு உடனே திரும்பிக் கொண்டாள். அம்மா மடியிலிருந்த சிறுவன் இவளையே பார்த்தான்.

காமினிக்கு இதெல்லாம் உறைக்கவில்லை. பார்வையை வெளியே பதித்திருந்தாள். கையில் அடிபட்ட இடம் வலித்தது. அந்த தண்ணீர் லாரி மோதியதில் உயிரே போயிருக்க வேண்டியது.

‘அம்மாவின் கடவுள் நம்பிக்கை தான் தன்னை காப்பாற்றியிருக்க வேண்டும், அதே போல சிவாவையும் காப்பாற்ற வேண்டும்’ என எண்ணிக் கொண்டாள்.

அரை மணிக்கு சற்று குறைவான நேரத்தில் அவள் இறங்குமிடம் வந்தது. சாலையை ஒட்டிய மூன்றாம் குறுக்குத் தெருவில் திரும்பினாள். பட்டப் பகலில் வெறிச்சோடியிருந்த அதில் மொத்தம் ஐந்தே வீடுகள். இவ்வளவு தனிமையான இடத்தை கணவன் தேர்ந்தெடுத்ததில் அவளுக்கு சற்று குறை தான்.

‘அவசரத்திற்கு கூப்பிட கூட ஆள் இல்லாமல் என்ன இடம் இது!’ என்று நினைத்துக் கொள்வாள். இந்த வீட்டை வாங்கும்படி சிபாரிசு செய்த அவன் சித்தப்பாவை மனதிற்குள் இப்போதும் திட்டிக் கொண்டாள்.

வீட்டை நெருங்கும் போது பயம் ஏற்பட்டது. வீடு நிசப்தமாய் இருந்தது. ‘கேட்’டை திறக்கும் போது ‘க்ரீச்’ சென்ற சப்தம் பெரிதாய் கேட்டது. நேரம் கிடைக்கும் போது மறக்காமல் எண்ணை போடவேண்டும் என்று எப்போதும் போல நினைத்துக் கொண்டாள். நேரம் கிடைக்குமா என்று சந்தேகமாய் இருந்தது.

கதவு திறந்தே இருந்தது. சிவா ஈசி சேரில் சாய்ந்தபடி மோட்டுவளையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். டி.வி கவனிப்பாரின்றி ஓடிக் கொண்டிருந்தது. இவளைப் பார்த்ததும் ரிமோட்டால் அதை அடக்கினான். இவளை முறைத்தான்.
கண்கள் சிகப்பாய் இருந்தன.
குடித்திருக்கிறான்!

தொண்டையை செருமிக் கொண்டான்.

“ரெண்டு நாளா எங்க போயிருந்த?”

காமினி கைப்பையை மேஜையில் வைத்தாள்.

சிவா இப்போதெல்லாம் முன் போல இல்லை. சித்தப்பாவின் பேச்சை அதிகம் கேட்கிறான். ‘விளக்கி சொன்னால் இவனுக்கு புரியுமா?’ என்று யோசித்தாள். ‘வேண்டாம், சந்தேகப்படுவான்’.

“எங்கடி போயிருந்த?” அவன் கண்களில் ஆவேசம் இருந்தது..
அடுத்தமுறை கேள்வி எழாது.

“இல்ல சிவா! நேற்று ஒரு சின்ன ஆக்சிடெண்ட். அதனால ஆஸ்பிடல்ல. . .”

“எந்த ஆஸ்பிடல்?. . . அதுவும் ஒரு நைட்டு முழுக்க தங்கற அளவுக்கு! எனக்கே காது குத்தறியா?” கேள்வி எழுப்பியபடி வேகமாய் எழுந்து ஜன்னலோரம் இருந்த மேஜையைத் திறந்தான். துப்பாக்கியை எடுத்தான். அது கருப்பு பிசாசாய் இவளை முறைத்தது.

“எத்தனை முறை சொல்லியிருக்கேன் !உனக்குப் புரியலையா?”

“இல்ல சிவா, கொஞ்சம் பொறுமையா இரு”

“இன்னும் என்ன சமாதானம் சொல்லப் போற?”

“பரந்து சித்தப்பா தான். . .”

“வாய மூடு! நீ செய்யற வேலைக்கு அவர் மேல பழி போடறியா. . .?”

‘இவனுக்கு எதைச் சொல்லி புரிய வைப்பது?’

“உண்மையா சிவா. . . என்ன நம்பு சிவா”

“ஸாரி.. எனக்கு வேற வழி தெரியலை” என்று காமினியின் நெற்றிப் பொட்டில் துப்பாக்கியை வைத்தான் சிவா.

டப்பென்ற சத்ததுடன் அவன் கைகளில் பாய்ந்த தோட்டா அவனை நிலைகுலைய செய்தது.
"ஷிவ்வ்வாஆஆஆ"
தொண்டையிலிருந்து வினோதமாய் சப்தமெழும்ப காமினி அவனை அணைத்துக் கொண்டாள்.

“காமினி... வெல்டன்.. எப்படியோ போலீஸ் கண்ல மண்ணைத் தூவிட்டு இந்த டைமண்டைக் கொண்டு வந்துட்டியே” என்று பாராட்டினார் பின்னால் துப்பாக்கியுடன் நின்றிருந்த பரந்தாமன். அவர் அருகிலிருந்த காமினியின் கைப்பையினுடைய வாய் திறந்திருந்தது.

“அதான் நீ கேட்டபடி கொண்டு வந்துட்டேன்ல்ல , சிவாவை ஒன்னும் செஞ்சிடாதே” என்ற காமினிக்கு தொண்டை அடைத்தது.

சிவா வழியும் ரத்தத்தைக் கைகளால் அடக்கியபடி இருவரையும் ஆவேசமாய் பார்த்தான்.

“ஸாரி சிவா! கொஞ்ச நாளா நீ சந்தேகப் படறன்னு தெரிஞ்சும் என்னால உண்மைய சொல்ல முடியல! உன் சித்தப்பாவுக்கு நீ நெறைய எடம் கொடுத்திட்ட. கடைசியில, அவரோட வேலைக்கு என்னை . . என்னை . . .” வார்த்தைகள் தொண்டையில் சிக்கிக் கொண்டன.

பரந்தாமன் வெற்றிப் புன்னகையுடன் அவளைப் பார்த்தார்.

சிவா தன் கையை அழுத்தியபடி

“எனக்கு தெரியும் காமினி” என்றான்.

பரந்தாமன் முகம் சட்டென்று சுருங்கியது.

“வேண்டாம் சிவா...”

சிவா அவரை முறைத்தான்.

‘என்னைய ஏன்யா சுட்ட?’ என்ற கோபமான கேள்வி அவன் கண்களில் இருந்தது

“முன்பே எனக்கு சந்தேகம் இருந்தது, காமினி! அவர் வழியில போய் பிடிக்கணும்னு தான் உன்னை மிரட்டினேன். துப்பாக்கியை எடுத்தது கூட அவரைக் கையும் களவுமாய் பிடிக்க தான். . .” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே எம்.ஜி.ஆர் பட க்ளைமேக்ஸில் வருவது போல, இன்ஸ்பெக்டர் கோபால் உள்ளே நுழைந்தார்.

“ஸாரி ! கொஞ்சம் லேட்டாயிடுச்சு” என்றார். உடன் வந்த கான்ஸ்டபிள் விலங்கை பரந்தாமன் கைகளில் மாட்டிவிட்டு, சிவாவை நெருங்கினார்.

“ஷிவா, உங்களையும் கைது செய்ய வேண்டிய அவசியத்துல இருக்கறோம். நீங்களும், உங்க சித்தப்பாவும் சேர்ந்து உங்க மனைவி காமினியை ஏமாத்தி, உங்க பிஸினஸ்க்கு அவங்களைப் பயன் படுத்தியிருக்கீங்க.”

“உங்க மனைவி மிஸ்டர் பரந்தாமன் மேல சந்தேகப்பட்டு தான் தகவல் கொடுத்தாங்க. நாங்க கொஞ்சம் துருவிப் பார்த்ததுல உங்க சுயரூபம் தெரிஞ்சுது. நாங்க தான் அந்த டைமண்ட அவங்க கிட்ட கொடுத்துவிட்டோம்.”

காமினி அதிர்ந்து போயிருந்தாள்.

“எனக்கு ஒன்னே ஒன்னு தான் புரியல! உங்களை ஏன் பரந்தாமன் சுட்டார்? சரி!சரி! வாங்க இதெல்லாம் இப்ப கேட்டா நெடுந்தொடர் ரேஞ்சிக்குப் போயிடும். ஸ்டேஷன்ல போயி பேசிக்கலாம்” என்ற படி அவர் வாசலுக்கு விரைய, கான்ஸ்டபிள் இவர்களை நெட்டித் தள்ளிய படி பின்தொடர்ந்தார்.

இடுக்கண் வருங்கால் நகுவது எப்படி???

2010-10-12T05:35:00.000-07:00

இடுக்கண் வருங்கால் நகுக, இதை வள்ளுவர் எந்த நிலையிலிருந்து சொன்னாரோ தெரியாது. வாழ்வு சீராய் செல்லும் வரை, அவர் சொன்ன இந்த குறட்பா ஏட்டுச் சுரைக்காயாகவே இருந்தது.

முதன்முதலில் என் வாழ்கை எதிர்பாரா திருப்பத்தை எதிர்நோக்கிய சந்தர்ப்பத்தில், நிலைகுலைந்து போனேன்.மேற்சொன்ன குறட்பா பொய்யெனப் பட்டது.

இதென்ன! துன்பம் வரும் போது கூட சிரிக்க முடியுமோ? இந்த ஆளுக்கென்ன ஜாலியா தாடியை நீவிக் கொண்டே எழுதிட்டு போயிட்டார். இது போன்ற நிலமை அவருக்கு வந்திருந்தால் தெரியும். இப்படி தான் எண்ணினேன்.

உலகில் எனக்கு மட்டுமே ஒரு அநியாயம் நடந்ததாய் தோன்றியது. என்னைத் தவிர எல்லோரும் சந்தோஷமாய் சிரித்துக் கொண்டிருப்பதாய் பட்டது.

அந்த திருப்பம் கடந்து போனது. கொஞ்சம் நாட்கள் கழித்து மற்றொரு பிரச்சனை. ஆண்டவன் ஏன் என்னை மட்டும் சோதிக்கிறான் என்ற கேள்வி எழுந்தது. ‘தனக்கு பிடித்தவர்களை ஆண்டவன் அதிகமாய் சோதிப்பான்’ என்ற ஏட்டுச் சுரைக்காய் பதிலாய் கிடைத்தது. அதுவும் சில நாட்களில் கடக்க, மற்றொரு பிரச்சனை பின்தொடர்ந்தது.

ஏதோவொன்று புரிவது போல் இருந்தது. ஒவ்வொரு பிரச்சனையின் பின்னும் வாழ்கைப் பாதை மாறினாலும், ஏதோ ஒரு விதத்தில் அது நன்மை பயப்பதாகவே இருந்திருந்தது. சாதாரணமாய் மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவம் எனக்கு இருந்ததில்லை.
ஆனால் இந்த சிக்கல்களின் மூலம் மாறவேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.
என்னைச் சுற்றி காய்கள் என் அனுமதியில்லாமலேயே அதிவேகமாய் நகர்த்தப்பட்டிருந்தன.

ஆனால் அந்த மாற்றத்திற்கு பின் வாழ்கை ஒரு படி மேலே போயிருந்தது. இப்போது இடுக்கண் வரும்போது வள்ளுவர் சிரித்ததன் மர்மம் புரிந்தது. ஆண்டவன் பிடித்தவர்களை அதிகமாய் சோதித்ததன் காரணமும் கூட.

இப்போதெல்லாம் பிரச்சனை வரும் போது சோர்ந்து போவதில்லை. மாறாக என் கொள்கைகள் சிலதை விட்டுக் கொடுக்கிறேன். என் வாழ்க்கையின் வேல்யூ சிஸ்டத்தை கொஞ்சமாய் மாற்றிக் கொள்வதன் மூலம் எந்த சிக்கலையும் எளிதாய் தீர்க்க முடிகிறது.

இந்த சின்ன சின்ன சமரசங்களினால்,என்னால் செய்ய முடியாது என்று நம்பிக் கொண்டிருக்கும் சில விஷயங்களை, சுலபமாய் சாதிக்க முடிகிறது. வரும் சிக்கலுள் ஒளிந்திருக்கும் நன்மையை தேடிப்பிடிக்கும் அளவுக்கு பக்குவப் பட்டு விட்டேன். ஒருவழியாய் ஏட்டுச் சுரைக்காயில் கறி சமைக்க கற்றுக் கொண்டுவிட்டேன்.

எளிய உலகம்

2010-09-18T17:29:00.000-07:00

சூரியனிலிருந்து

கனெக்ஷன் எடுத்து

எல்லோர் வீட்டுக்கும்

கொடுத்ததால தான்

ஸ்விச் போட்டா

விளக் கெரியுது. . .

மேகத்திலிருந்து

கொடுத்த

கனெக்ஷனால தான்

ஃபேன் ஓடுது. . .

என்று விளக்கிய

சிறுவனைக் கேட்டேன்

அப்ப வீட்டுக்கு வெளிய

காத்து எப்படி வருது???

அந்த எளிய படைப்பாளி

சட்டென்று சொன்னான்

எல்லோர் வீடு ஃபேனையும்

ஒரே நேரத்துல

போட்டதால

நம்மவர்களுடன் ஒருமணி நேரம்

2010-09-14T17:58:00.001-07:00

‘மேடம், இந்த அஃபிடவிட்டில் ஒரு தப்பு வந்திருச்சி. கொஞ்சம் மாத்தித் தரீங்களா?’

மேடம் என்று விளிக்கப்பட்ட அந்த அம்மாள் கொஞ்சம் தாட்டியாய் சுடிதார் அணிந்திருந்தாள்.
தமிழ் நாட்டாள் இல்லை. ஆனால் சரளமாய் தமிழ் பேசினாள். தலையை சிரமப்படாமல்
நிமிர்த்தி என்னை ஒரு புழுவாய் பார்த்தாள்.

‘ஸாரி சார்! நீங்க புதுசா ஒரு அப்பிளிகேஷன் எழுதி கொடுத்துட்டுப் போங்க, நாங்க தரோம்.’

‘இல்லிங்க மேடம்! இதை மட்டும் திருத்தி ஒரு கையெழுத்துப் போட்டுட்டீங்கன்னா போதும்.....’

‘இதையெல்லாம் நாங்க செய்ய முடியாது. நீங்க அப்பிளிகேஷன் கொடுத்திட்டுப் போங்க. அடுத்த ஆள் வாங்க!’

அடுத்தவருக்கு விடுக்கப்பட்ட அழைப்பை கண்டுக் கொள்ளாமல்,

‘ இங்கெ இருக்கிற ஆபிசரை நான் பார்க்க முடியுமா?’ என்றேன்

‘சாரி சார் அதெல்லாம் பார்க்க முடியாது!’

பின்னிருந்த ஆள் என்னை இடித்து படி முன்னேற, நான் கவுண்ட்டர் வாயிலிலிருந்து நகர்த்தப்பட்டேன்.

சுற்றிலும் மக்கள் நின்றபடி, உட்கார்ந்தபடி, நடந்தபடி , பேசிக் கொண்டோ, பாரங்களை நிரப்பிக் கொண்டோ, மோட்டுவளையை வெறித்துக் கொண்டோ இருந்தனர்.

நான் சென்றுவிட்டதாய் நினைத்த கவுண்டர் பெண்ணொருத்தி,

‘பாருங்கக்கா! இந்தாளுக்கு ஆபிசரப் பாக்கணுமாம்! எழுதும் போது ஒழுங்கா எழுதிக் கொடுக்க என்ன கேடு!’ என்றாள்.

‘இது பரவாயில்ல, நேத்து ஒரு வயசான ஆள், பேரையே தப்பா எழுதி கொடுத்திட்டான். நாம தப்பு பண்ணிட்டோம்ன்னு கெடந்து குதிக்கிறான். இவ்வளவு வயசாவுதில்ல , ஒழுங்கா பேரக் கூட எழுதத் தெரியல.’

‘இதை எல்லாம் செய்யறத தவிர நமக்கு வேற வேலையில்லையா ? நம்ம உயிர எடுக்க கிளம்பி வந்துடுறானுங்க.’

நேரம் நழுவியது.

பக்கத்தில் காலியாய் இருந்த கவுண்டருக்கு நகர்ந்தேன்.

‘மேடம் நான் ஆபிசரைப் பார்க்கணும்.’ என்றேன்.

சேலை கட்டியிருந்த இளவயது மேடம்

‘எதுக்கு?’ என்றாள்.

‘இந்த இடத்தில ஒரு கரெக்ஷன் .அதுக்காக.'

‘அதோ உட்கார்ந்திருக்காங்களே அந்த மேடம் தான் அதுக்கு இன்சார்ஜ். அவங்களைக் கேளுங்க!’

‘அவங்க முடியாதுன்னுட்டாங்க. அதான் ஆபிசரப் பாக்கலாம்ன்னு...’

சட்டென்று வில்லியாய் மாறினாள் அவள்.

‘அக்கா இங்கப் பாருங்க ! இவருக்கு ஆபிசரப் பாக்கணுமாம்.’

மொத்த ஆபீசும் என்னைத் திரும்பி பார்த்தது.

‘ஹலோ! கம் ஹியர். என்ன வேணும்? உங்களுக்கு ஆபிசரப் பார்க்க யார் பர்மிஷன் கொடுத்தது? இந்தப் பக்கம் வாங்க!’

‘ஐ வான்ட் டு ஸீ தி ஆபிசர். வய் ஷீட் ஐ கெட் யுவர் பர்மிஷன்?’

‘இங்க வாங்க நீங்க. என்ன வேணும் உங்களுக்கு, ம்...????

‘ஸாரி மேடம் ! நான் ஆபிசரைப் பார்த்தே பேசிக்கிறேன்...’

‘ ஏன் ? என்னாச்சு? முதல்ல இங்க வாங்க!”

என்று அந்த அம்மாள் விசாரித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே ஆபிசர் உள்ளே நுழைந்தார்.
சூழ்நிலையில் இருந்த அசாதாரணத் தன்மையை உணர்ந்து ஆபீசராய், லட்சணமாய்,

‘வாட்ஸ் த ப்ராப்ளம்?’ என்றார் .

அவருடைய கேள்வி கொடுத்த தைரியத்தில் எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தையும் , அங்கு நடந்த புறம் பேசலையும் கூறினேன்.

‘ப்ளீஸ் கூல் டவுன் சார் ‘என்று என்னை ஒரு ஓரமாய் அழைத்துச் சென்றார்.

நாற்காலியில் உட்காரும்படி பணித்துவிட்டு தொண்டையை செருமிக் கொண்டார்.

‘எனக்கு உங்க கஷ்டம் புரியுது. யூ நோ அபவ்ட் அவர் இன்டியன் லேடீஸ். நான் பதினைந்து வருஷமாய் இதையே பார்க்கறேன். என்ன செய்யறது? இவங்களோட தான் வேலை செய்யணும் .வேற வழியே இல்லை. உங்க ப்ராப்ளத்த நான் பாக்கறேன். ப்ளீஸ் கிவ் இட் டு மி’

‘ரொம்ப நன்றிங்க!’ என்று சொல்லியபடி ,வந்த வேலையை முடித்துக் கொண்டு புறப்பட்டேன்.

மேலே சொன்ன சம்பவம் எங்கே நடந்திருக்கும் என்று ஊகிக்க முடிகிறதா ?
வேறு எங்கே? வெளிநாடு ஒன்றில் இருக்கும் நமது ஹை கமிஷனில் தான். நமது அரசாங்க அலுவலகத்திற்கே உரிதான பாணியில் வரவேற்று, ‘இடம் மாறி வந்து விட்டோமோ !’ என்று குழம்பும் சாத்தியக் கூறுகளை அறவே நீக்கி, தேசிய சேவை புரிகிறார்கள் நம்மவர்கள்.

சுவாரஸ்யமில்லாத நிமிடங்கள்

2010-09-11T00:40:00.000-07:00

சுளீரரென மண்டை பிளக்கும்

உச்சி வெயில்

சத்தமாய் காற்றை கிழிக்கும்

மின்விசிறி

வெப்பக்காற்றின் தாலாட்டில்

தூங்கும் குழந்தை

மதிய உறக்கத்தில்

அதன் தாய்

கழுவப்படுவதற்காய்

வெயில் சாயுங்காலம் நோக்கிக்

காத்திருக்கும் மதிய பாத்திரங்கள்

தொ.காவின் முன்

தாய் எழக் காத்திருக்கும்

உறக்கம் பிடிக்காத

தலைச்சன் பிள்ளை

காதை உறுத்தும் சத்ததுடன்

சாலையில் செல்லும்

வாகனத்தோடு

மெதுவாய் கடக்கிறது

பின் மதியம்

தேடுகிறேன் . . .

2010-09-05T01:38:00.000-07:00

நான் பிறந்த ஊரைக் காணவில்லை!

குட்டையான செங்கல் வீடுகள்

அதன் தலை மேலிருந்த கரண்டு கம்பம்

தூரத்து ரயில் சத்தம்

குறுகிய தெருக்களில் எப்போதாவது

சென்ற சைக்கிள்

சுண்ணாம்பு பூசிய

மஞ்சள் நீர்த் தொட்டி

அதன் தலையில் அமர்ந்த அண்டங்காக்கை

காலை சங்கு பிடிக்க

இயற்கை அழைப்பிற்காய்

ஒதுங்கிய தோப்பு

அதற்கு பக்கமிருந்த இடுகாடு

ஆகாஷ் வாணி செய்தி அறிக்கை

அதைத் தொடந்த ஹிந்தி பாடல்கள்

விடுமுறை நாட்களில்

எதையோ ரிப்பேர் செய்து கொண்டிருந்த

இளமையான அப்பா

அவருக்காய் உள்ளே

சமைத்துக் கொண்டிருந்த அம்மா

அப்பா இல்லா தினங்களில்

வீடு வந்து கதை பேசிச் சென்ற

அமிர்தம் பாட்டி

மின்சாரமற்ற இரவில் என்னுடன்

கண்ணாமூச்சியாடிய நண்பர்கள்

அவர்களுடன் சேர்ந்து விளையாடிய

சிறு வயது நான்

இவற்றுடன்

முற்றுமாய் தொலைந்துப் போன

என் பிறந்த ஊர்

தொலைத்த இடம் சென்று

தேடியும் கிடைக்க வில்லை.

பழைய படம் பார்க்கும் போதும்

அவற்றின் பாடல் கேட்கும் போதும்

கண்களில் நீருடன்

நெஞ்சில் மோதும் இந்நினைவுகளை

கம்ப்யூட்டரில் விளையாடும் என்

பிள்ளைக்கு காட்ட விழைகிறேன்.

ஆனால் இவற்றை கனவில் மட்டுமே

திரும்பப் பார்க்க முடிகிறது.

ஏதோ ஒன்று

2010-08-31T09:07:00.000-07:00

இதைத் தான் எழுத வேண்டும் என்று எண்ணாமல், மனம் போன போக்கில் என் விரல்கள் தட்டிய ஏதோ ஒன்று. . .

ஏழ்மை
------------

இருள் வானில் ஓட்டை

தெரிகிறது அந்தப் பக்கம்

பௌர்ணமி நிலவு

********************************************
வானூர்தி
---------------

பறக்கும் ரயிலுக்கென

போட்ட அந்தரத் தண்டவாளம்

வானவில் கோடுகள்

*********************************************

ஏன் எழுதுகிறேன் ?

2010-08-28T17:05:00.000-07:00

இருக்கிற வேலையெல்லாம் விட்டுவிட்டு இப்படி கணினியின் முன் அமர்ந்து ஏன் வெட்டியாய் தட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று என்னையே நான் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

மற்ற கடமைகளைச் செய்யும் போது அலைபாயும் மனது, ஏனோ எழுதும் போது மட்டுமே குற்ற உணர்வின்றி இருக்கிறது.
இது தான் என் பேட்டை (சுஜாதாவுக்கு நன்றி!)என்று தோன்றுகிறது.

சில வேளைகளில் ஏற்படும் மன அழுத்தங்களை, எழுத்தின் மூலம் மட்டுமே கரைக்க முடிகிறது. மனம் சோர்வாய் இருக்கும் போது, மைக்ரோசாப்ட் வார்டைத் திறந்து ஏதோ ஒரு குதிரையைப் பற்றி எழுத ஆரம்பித்தால், என் சோர்வு அந்த குதிரையின் முதுகில் ஏறிக் கொண்டுவிடுகிறது. வார்த்தைகளில் சுற்றிவிட்டுத் திரும்பும் போது புத்துணர்ச்சி அடைந்து விதியை எதிர்கொள்ளத் தயாராகி விடுகிறது.

சில நல்ல எழுத்துக்களைப் படிக்கும் பொழுதும் மனம் தன்னைத் தானே புதுப்பித்துக் கொள்கிறது. மற்றவர்களுக்கு சிறந்ததாய்த் தோன்றும் அனைத்து எழுத்துகளும் எனக்கு பிடித்தமானதாய் இருந்ததில்லை. எந்த எழுத்தால் என் மனதிற்குள் நுழைத்து, என்னைத் தன்னுடன் கடத்திப் போக முடிகிறதோ, அதுவே எனக்கு பிடித்தமானதாய் இருக்கிறது.

நான் ஓட்டுப் போட்டாச்சு, நீயும் போடு போன்ற அன்புக் கட்டளைகள் எனக்கு ஒத்து வருவதில்லை. என்னை மிகவும் பாதித்த பதிவுகளுக்கு நான் கண்டிப்பாய் பின்னூட்டமிடுகிறேன். சில சிறந்த பதிவுகளெல்லாம் என்னை பாதிக்காமல் போயிருக்கின்றன. என் சிற்றறிவுக்கும், அனுபவத்திற்கும், அவற்றின் பிரம்மாண்டம் அதிகமானதாய் இருந்திருக்கிறது. அவற்றுடன் என்னால் ஒன்றிப்போக முடியவில்லை. அவற்றை ஜீரணிக்க இன்னும் சற்று கால அவகாசம் தேவைப்படலாம்.

எதிர்காலத்தில் புகழ் பெற்ற எழுத்தாளராக வேண்டும், இதில் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமெல்லாம் இப்போதைக்கு இல்லை. அதே போல என் எழுத்துகளுக்கு கண்டிப்பாய் அங்கீகாரம் தேவை என்றும் தோன்றவில்லை. என் எழுத்தால் மற்றவர் மனதை பாதிக்க முடிந்தால் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன், இல்லையென்றால் வருத்தப்படுவதில்லை. அங்கீகாரமற்ற நிலையை, இன்னமும் என்னைச் செம்மைப் படுத்திக் கொள்ள ஏற்பட்ட ஒரு வாய்ப்பாகவே கருதுகிறேன்.

சாமி மாமா

2010-08-25T17:47:00.001-07:00

அப்போதெல்லாம் அவர் என் போன்ற சிறு பிள்ளைகளுக்கு சாமி மாமா தான். உண்மையான பெயர் மணி மாமா என்பது ரொம்ப வருடங்கள் கழித்து தான் தெரியும். கழுத்தில் ரப்பர் பாம்பையும், இடையில் புலித்தோலையும் சுற்றிவிட்டால் சிவன் வேடம் போட்ட சிவாஜி போல இருப்பார் என்று நினைத்துக் கொள்வேன். அப்படி ஒரு கம்பீரம்!

கைகளிலும், மார்பிலும் பட்டையடித்துக் கொண்டு சத்தமாய் பேசுவார். சிறுமிகளைப் பார்த்தால் ‘என்னய கல்யாணம் கட்டிக்கறியாடி?' என்று கேட்டுவிட்டு பலமாய் சிரிப்பார். மார்கழி மாத விடியலில் சாமி மாமா தலைமையில் செல்லும் பஜனைக் குழு , மனச்சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தும் .

ஓங்கிய குரலில் தாளச்சத்தத்துடன் இயைந்த அவர் பாடல்களே, மார்கழித் திங்களில் எங்களுக்கு அலாரம் க்ளாக். விடியலின் நறுமணமேறிய காற்று நுரையீரலை நிரப்ப, அடந்த பனி தலையில் சில்லென்று இறங்க, அம்மா போட்ட பூசணிப்பூ கோலத்தை கலைக்காமல் ஒதுங்கி நின்று, பாதித் தூக்கமும் பாதி விழிப்புமாய் அந்தக் குழுவை கவனித்தது இன்றும் எனக்குள் கலையாமல் இருக்கிறது.

குளித்து முடித்து கோயிலுக்குப் போகும் போது பிள்ளையார், சாமி மாமாவின் உதவியோடு அலங்காரத்தை முடித்துக் கொண்டு பிரசாதத்துடன் தயாராய் இருப்பார்.

எங்களுக்கு, மிளகு, சீரகம் மற்றும் அங்கங்கே எட்டிப்பார்க்கும் முந்திரியுடன் வெண்பொங்கல் சுடச்சுட தொன்னையில் கிடைக்கும் .மாலா,என்னுடனே வந்தாலும் வரிசையினிடையே எப்படியோ நுழைந்து, எனக்கு முன்னால் பொங்கலை வாங்கி வயிற்றெரிச்சலைக் கொட்டிக் கொள்வாள்.

தொன்னை முடிந்து போன சில நாட்களில் பொங்கல் சூடாக கையில் வந்து விழும். கை பற்றிக் கொண்டாலும் , கைமாற்றி , கைமாற்றி அதைச் ஊதிச் சாப்பிட்டிருக்கிறேன். அந்த பொங்கலின் தனிருசிக்கு சூடும் ஒரு காரணமாய் இருந்திருக்க வேண்டும். சாப்பிட்ட பின்னும், சிகப்பேறிய கைகளில் அந்தச் சூடு மிச்சமிருக்கும். இன்றுவரை பால்ய நினைவுகளுடன் கலந்து ருசிக்கும் அந்த பொங்கலுக்கு ஈடான பொங்கலை வேறு எங்கும் நான் சாப்பிட்டது இல்லை .

சபரிமலைக்குச் செல்லும் போது அதே கோயில், திருவிழா கோலம் பூண்டிருக்கும். சாமி மாமாவின் சிம்மக் குரலில் ஐயப்பப் பாடல்கள் ஒலிப்பெருக்கியினூடாக பிளாக் பூராவும் எதிரொலிக்கும்.

சாமி கும்பிட்டுவிட்டு வரும் படி வற்புறுத்தும் அம்மாவை சமாளிக்க , நண்பர்களுடன் கோயிலுக்குச் செல்வேன். நண்பர்கள் அனைவரும் சாமி மாமாவின் கால்களில் விழ, அவர்கள் நெற்றியில் நீறு பூசி விடுவார். அப்போதெல்லாம் எனக்கு ஏனோ மற்றவர் காலில் விழ தயக்கமாய் இருக்கும். நண்பன் நெற்றியிலிருந்த திருநீற்றை கட்டைவிரலால் தடவி பூசிக் கொண்டு அம்மாவை ஏமாற்றியிருக்கிறேன்.

இப்படியாக என் பால்ய காலத்து ஆன்மீக நினைவுகள் சாமி மாமா சம்பந்தப்பட்டவையாகவே இருக்கின்றன. வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தில் நான் இடம் பெயர்ந்தாலும், அவ்வப்போது சாமி மாமா பற்றிய செய்திகள் என் காதுகளுக்கு வந்துக் கொண்டு தான் இருந்தன.

மூன்று வருடங்களுக்கு முன் கோமாவில் விழுந்த சாமி மாமா , இரண்டு வருடங்கள் நினைவு திரும்பாமல் , உடல் மெலிந்து செத்துப் போனார். அவரில்லா விட்டாலும் அவரது நினைவுகள், எனக்கும், என்னுடன் பொங்கல் வாங்கிச் சாப்பிட்டு பின் நாட்களில் இடம் பெயர்ந்தவர்களுக்கும், பெயராதவர்களுக்கும் கண்டிப்பாய் இருக்கும்.

பொம்பள மனசுல...

2010-08-12T18:00:00.000-07:00

யாருக்கோ கேட்க வேண்டும் என்பது போல அவன் சத்தமாய் பேசினான்.

“எங்கப்பா எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு வளத்தார் தெரியுமா!”

“சங்கராபுரத்திலேருந்து பஸ் புடிச்சா காசாகும். அந்தக் காசு இருந்தா புள்ளைங்களுக்கு ஏதாவது வாங்கிட்டுப் போலாம்னு எங்களுக்கு பொட்டலம் வாங்கிகிட்டு நாலு கிலோ மீட்டர் நடந்தே வருவாரு...”

இவளுக்கு அப்பா, பெண்ணின் சந்தோஷத்துக்காகத் தன் உணவைத் துறந்து, கடையில் பூரி வாங்கிக் கொடுத்தது ஞாபகம் வந்தது.

“எங்க ரெண்டு பேரையும் சைக்கிள்ள உட்கார வச்சி மெதிச்சே தான் தெனமும் ஸ்கூலுக்கு கொண்டுவிடுவாரு...”

“ பத்தாவது பரீட்சையிம்போது எக்ஸாம் ஃபீஸ் கட்டணும்னு சொன்னப்ப, ஒடனே ஓடிப்போய் வட்டிக்கு வாங்கிட்டு வந்து அப்படியே எங்கிட்ட கொடுத்தாரு...”

இவளின் அப்பா அதற்காகத் தன் சைக்கிளை அடமானம் வைத்திருந்தார்.

“எங்களுக்கு முழுசா வயிறு நெறய சாப்பாடு போட்டுட்டு, அவரு அர வயிறு சாப்பிட்டிருக்கார்”

தன் வீட்டில் மூன்று வேலை சாப்பாடே எப்போதாவது தான் என்பது இவள் நினைவுக்கு வந்தது. அதுவும் அப்பாவுக்கு காலை முதல் இரவு வரை செய்ய வேலை கிடைக்கும் போது மட்டுமே.

நிறைய நாள் பழஞ்சோறு பெண்களுக்கு அளிக்கப்பட்டு, ஒரு கை சாதத்தில் கரைக்கப்பட்ட அதன் நீர் மட்டும் பெற்றோரின் பசியை ஏமாற்றியிருக்கிறது.

“எங்களப் படிக்க வெக்க எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருக்கார் தெரியுமா? இன்னிக்கு வெவசாயி புள்ள சூப்பர்வைசராயிருக்கேன்னா முழுக்க முழுக்க எங்கப்பா தான் காரணம்...”

“இவரப் போயி எதுத்துப் பேசற! ஒழுங்கா இருக்கறதாயிருந்தா இரு, இல்ல ஒங்கப்பன் வீட்டுக்கு ஓடிப் போயிடு.”

இவளுக்கும் கோபம் வந்தது.
மூச்சுக்காற்று வேகமாய் உள்வந்து வெளியேறியது.
கண்களில் நீர் வெளியே வந்து விடுவேன் என்று பயமுறுத்தியது.

“ஒலகத்துல ஒங்கப்பா மட்டுமில்ல, எல்லா அப்பாவும் இப்படித் தான். நான் என்ன கேட்டேன்? எங்கப்பா வீட்டுக்கு வந்தாரு. ஒரு நா ராத்தங்கிப் போங்கன்னு சொல்லக்கூடாதா? அப்படியே சொன்னாலும் அவர் தங்கப் போறதில்ல! ஒரு பேச்சுக்குத் தான் அப்பிடி சொல்லக் கூடாதா?”

“இத்தன நா ஒங்களுக்காக தானே மழ, வெயில், ஜீரம், சளின்னு பாக்காம ஒழக்கிறேன். ஆட்டுக்கறிக் கொழம்பையும், உப்பில்லா பத்தியத்தையும் தனித் தனியா பாத்துப் பாத்து செய்யிறேன். எனக்குன்னு என்ன வச்சி வாழுது! எனக்காக இதக் கூட செய்யக் கூடாதா.....”

“நீ நெனச்சா வச்சி வாழறதுக்கும் , எட்டி ஒதச்சா ஓடிப் போறதுக்கும், எங்கப்பா என்னிய மட்டும் தவுட்டுக்கா வாங்கினாரு”

“ஒங்கப்பா செஞ்ச எல்லாத்தையும் எங்கப்பாவும் செஞ்சிருக்காரு. புள்ளைய பெத்ததால இவரு ஒசந்துட்டாரு. நானுந்தேன் சம்பளமில்லாம வேலச் செய்யுறேன். எங்கப்பாருக்குன்னு பொரி கடலையாவது வாங்கிப் போக முடியுதா!”

இதையெல்லாம் கேட்க நினைத்து கேட்காமல் ஆத்திரத்துடன், அமைதியாய் உள்ளே சென்றாள்.

வார இறுதி அறுவைப் படமும், ஒரு ரசிகையும் ...

2010-08-05T02:44:00.000-07:00

இப்போது உள்ளூர் சானலில் ஒளிபரப்பப்படும் திரைப்படங்களின் எண்ணிக்கை ஏழாக உயர்ந்து விட்டது . இதில் யாருக்கு சந்தோஷமோ இல்லையோ என் குட்டிப் பெண்ணுக்கு நிறைய.

இன்னின்ன படங்கள் இன்றின்று என்ற அறிவிப்பை உன்னிப்பாக கவனித்து வைக்கும் அவள், இந்த வாரம் இன்னின்ன படங்களை பார்க்கப் போகிறேன் என்ற அறிக்கையையும் முதலிலேயே வெளியிட்டு விடுகிறாள்.

விளையாட்டாக வார முதலில் ஆரம்பிக்கும் இந்த அறிவிப்பு, வார இறுதியின் நெருக்கத்தில் தீவிரமாகிவிடுகிறது. மணி பார்க்கத் தெரியாவிட்டாலும் தமக்கையின் உதவியோடு படம் ஆரம்பிக்கும் நேரத்தைக் கண்டுபிடித்து உட்கார்ந்துவிடுகிறாள். உதாரணமாக

திங்கள்:

‘அய்ய்ய்ய்.... இந்த வாரம் ‘குருவி’ படம். நாம்பாக்கப்போறேன்’

‘நீதான் ஏற்கனவே ஒரு முறை பார்த்தாச்சே!!!!’

‘அது மறந்துப் போச்சுப்பா. அதனால இந்த சண்டே மட்டும்ப்பா, ப்ளீஸ்’

செவ்வாய்:

‘அக்கா வர சண்டே தான ‘குருவி’!!!!!’

‘அம்மா! வர சண்டே நைன்னோ க்ளாக் நான் குருவி பாக்கப் போறேன்!’

‘அதுல வந்துட்டான்யா அங்கிள் இல்லையே!’

‘பரவாயில்லம்மா! சிவகாசி அங்கிள் இருக்கார்’

புதன்:

‘அம்மா இந்த சண்டே ஜாலி ! ‘குருவி’ படம் பாக்கப் போறேன். உனக்கு
சிவகாசி அங்கிள் கூடவே வருவாரே, அந்த அங்கிளைப் பிடிக்கும்ல்ல’

வியாழன்:

‘அம்மா மறந்துடாத...! உனக்கு பிடிச்ச அங்கிளோட படம் வரப்போகுது.
சண்டே நைன்னோ க்ளாக்’

வெள்ளி:

‘அப்பா, இன்னும் ஒன் டேல அம்மாக்குப் பிடிச்ச அங்கிளோட படம்.
நாங்க பாக்கப் போறோம்.’

‘எனக்குப் பிடிக்கும்ன்னு யார் சொன்னது?’

‘அம்மா, அந்த அங்கிள் நடிச்ச படத்த பார்த்து அன்னிக்கு நீ சிரிச்சல்ல!’

சனி:

‘அப்பா , நாளைக்கு ‘குருவி’ மறந்துடக் கூடாது.’

‘அதெல்லாம் பார்க்கக் கூடாது. பார்த்த படத்தையே எத்தன முறை பாக்கறது!’

‘அப்பா , அத நான் ஃபுல்லா பாக்கல.’

‘ஏய்... அன்னிக்கு நாந்தான் உன் கூட உட்கார்ந்து பார்த்தேனே!’

‘நீங்க எனக்கு முன்னாலேயே பொறந்துட்டீங்க. அதால எல்லாத்தையும் பார்த்துட்டீங்க. நான் இன்னும் பார்க்கல!!!’

திங்களிலிருந்து இந்த உரையாடல்களின் ஃப்ரீகுவென்சி மெதுவாய் அதிகரித்து, ஞாயிறு அன்று உச்சத்தை அடைந்து, அடமாய் மாறி ‘குருவி’ பார்க்கும் வரை ஓய்வதில்லை. குருவி மட்டும் அல்ல, எந்தப் அடாசு படமாயிருந்தாலும்.

இந்த டெக்னிக் புரிந்துவிட்டதில், இந்த வாரம் முதல் எங்கள் வீட்டில், தேவையில்லாத படங்களுக்கு தடையுத்தரவு அமலுக்கு வருகிறது. அதை அவளுடைய முறையிலேயே திங்களிலிருந்து நினைவுபடுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன்.

வேலைச் சுமை (55 வார்த்தைக்கதை -5)

2010-07-27T01:33:00.000-07:00

சுந்தரேஸ்வரன் தன் ‘டை’யைத் தளர்த்திக் கொண்டார். இவருக்காக வெளியே பலர் காத்திருந்தனர்.

இவர் புகழ் பாடவும், நிர்வாகக் குறைகளை முறையிடவும் வந்திருந்தவர்களைப் பார்க்க சலிப்பாய் இருந்தது.

தனக்கிருக்கும் வேலைச் சுமைக்கு, இரண்டு யுகங்களாவது விடுமுறை தேவையென அவருக்குப் பட்டது.

இப்போது நேரமாகிவிட்டது. வாசலில் இருந்தவர்களை விலக்கி, அவசரமாய் வெளியேறினார்.

மதுரையின் குறுகிய தெருக்களை அதிவேகமாய் தன் வாகனத்தில் கடந்து, கோயிலினுள்ளே சென்றார். தீபாராதனை காட்டப்பட்டது.

அதனை ஏற்றுக் கொண்டு அனைவரையும் ஆசீர்வதித்த சுந்தரேஸ்வரனின் கழுத்திலிருந்த ‘டை’ நெளிந்தது.

55-கதைகள் பற்றிய அறிமுகம் இங்கே
http://rithikadarshini.blogspot.com/2010/06/55.html